Ένα ιστορικό ντοκουμέντο… ηλικίας 43 ετών


Του Αντώνη Κολιάτσου
(e-mail akoliatsos@gmail.com)


Το ιστορικό Υπόμνημα του αειμνήστου Ν. Σιμεντζή, τ. Δημάρχου Αρταίων, προς την πρώτη μετά την μεταπολίτευση πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, με αίτημα την ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, δημοσιεύει σήμερα ο «Μ».

Η ιδέα του κ. Ν. Κουτσούκαλη (σ. σ, τότε ιδιαίτερου γραμματέα του αείμνηστου Π. Γαρουφαλιά) να το αναζητήσει στο αρχείο του και αμέσως να το διαθέσει στον γράφοντα, ευτυχώς, είχε… δημοσιογραφικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, πέρα από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, πρόκειται για ένα κείμενο, που αφήνει λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση στους επιγενόμενους Αρτινούς ιθύνοντες για την αποφασιστικότητα, τον δυναμισμό και την επιμονή, που αναδύουν οι γραμμές του. Πόσω δε μάλλον όταν, η εκεί αναπτυσσόμενη επιχειρηματολογία αποκαλύπτει τις υφιστάμενες προϋποθέσεις αποδοχής του Παν-Αρτινού αυτού Αιτήματος, τεκμηριώνει την ανάγκη πραγμάτωσής του και κυρίως αναδεικνύει τα προκύπτοντα πολλαπλά οφέλη για την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου και ειδικότερα για την Άρτα.

Από την άλλη, το εν λόγω Υπόμνημα, παρά το γεγονός ότι…διανύει το 43ο έτος της ηλικίας του, σήμερα, μετά την πρόσφατη εξαγγελία του Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα για την ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, ως Τμήμα του Παν/μίου Ιωαννίνων, δεν παύει να είναι και επίκαιρο.

Και επειδή ελάχιστα έως καθόλου είναι γνωστό πότε, που και πως γεννήθηκε η ιδέα, της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, όπως και ποια η αγωνιστική προσπάθεια που ανελήφθη, από τότε, για την υλοποίησή της, ίσως έχει ιστορική αξία-και όχι μόνο- μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, στο απώτερο παρελθόν, πολύ πριν το επίμαχο αίτημα λάβει επισήμως σάρκα και οστά από τους Αρτινούς ιθύνοντες και προτού εκδηλωθούν οι παρόμοιες μαζικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις των απλών πολιτών για μείζονος σημασίας τοπικά προβλήματα. Αναφορικά με το τελευταίο ποιος, αλήθεια, από τους παλιότερους, δεν θυμάται εκείνη η εκπληκτική πεζοπορία των Αρτινών αγωνιστών-διαδηλωτών, από την Άρτα στην Αθήνα, οι οποίοι, διανύοντας κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες την εκ 400χιλιομέτρων απόσταση, έφθαναν στην ελληνική πρωτεύουσα καταχειροκροτούμενοι και επευφημούμενοι, για να υποβάλλουν στους καθ’ ύλην αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες το αίτημα του Αρτινού λαού για την κατασκευή του δρόμου Άρτα-Τρίκαλα; Και ποιος ξεχνάει τις θερμές εκδηλώσεις συμπαράστασης των Αθηναίων συμπατριωτών - και όχι μόνο, όπως και εκείνα τα διθυραμβικά δημοσιεύματα του Αθηναϊκού τύπου, που απέδιδαν στο αίτημα την επιθυμητή ευρύτερη δημοσιότητα και στους αρτινούς πεζοπόρους τον πανελλήνιο θαυμασμό;

Αλλά ας γυρίσουμε τη μηχανή του χρόνου στα μέσα της 10-ετίας του 60, πολύ πρωτύτερα, αφότου ο Ν. Σιμεντζής έγινε Δήμαρχος Αρταίων. Τότε που ο ίδιος ως εκδότης, διευθυντής και αρθρογράφος της εφημερίδας «Νέα Εποχή», είχε ενεργό ανάμειξη στα Αρτινά Αυτοδιοικητικά πράγματα, προετοίμαζοντας εαυτόν για την άνοδο στον δημαρχιακό θώκο… Εκεί, λοιπόν, στου «Κακαβά», το ιστορικό Αρτινό στέκι όπου η παρέα των προαναφερθέντων φίλων συχνά συγκεντρώνονταν και συνευωχούνταν(*) ένα βραδινό, ανάμεσα στις πολλές και…ατέρμονες συζητήσεις επί παντός του επιστητού, «έπεσε και η ιδέα της ίδρυσης Γεωπονικής Σχολής Στην Άρτα».Ωστόσο αυτή …μπήκε για τα καλά στο πίσω μέρος του μυαλού του πάντα ανήσυχου Ν. Σιμεντζή, ώστε αργότερα, ως Δήμαρχος, να διαθέσει όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα για την υλοποίησή της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι με τον αείμνηστο Ν. Σιμεντζή, τον κατά γενική ομολογία δυναμικό τ. Δήμαρχο Αρταίων που ο τραγικός χαμός του αναμφίβολα ήταν μεγάλη απώλεια για την Άρτα, ο γράφων υπήρξε συγγενής του(σ. σ, δεύτερος εξάδελφος του πατέρα του) και, εξ’ απαλών ονύχων, στενός του φίλος. Και να προστεθεί ότι η τετράδα: Ν.Σιμεντζής, Κ. Κολιάτσος, Ν. Κουτσούκαλης και Αντώνης Κολιάτσος, πολύ προτού ο πρώτος εκλεγεί Δήμαρχος, αποτελούσε μια άρρηκτα δεμένη ομάδα φίλων… από καρδιάς, κατά το κοινώς λεγόμενο. Μια καλώς εννοούμενη παρέα, την οποία διέκριναν: η ειλικρίνεια, η μπέσα, η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, στην οποία η συλλογικότητα στις αποφάσεις ήταν το βασικό στοιχείο, που καθόριζε ακόμη και την πολιτικό-κομματική τοποθέτηση και δραστηριότητα των μελών της.

Δεν ήταν, επομένως καθόλου παράδοξο, που την προαναφερθείσα ομάδα απασχολούσαν ευρύτερης σημασίας τοπικά προβλήματα, μεταξύ αυτών και εκείνο της Γεωπονικής Σχολής, της εξέλιξης του στρατοπέδου στον λόφο της Περάνθης ή της κατασκευής περιφερειακού δρόμου του αμυντικού στρατώνα προς Λιμίνη κ.ά, τα οποία συζητούσε και αναζητούσε τρόπους επίλυσής τους.

Μάλιστα, όπως θυμάται ο γράφων, μια πρώτη αφορμή για να «τεθεί» το επίμαχο ζήτημα, ήταν το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο είχαν φουντώσει οι φήμες, και μαζί η λεγόμενη « υποβόσκουσα αντιπαλότητα» μεταξύ Αρτινών και Ιωαννιτών, επειδή, η από το 1962 συγκροτηθείσα στην Αθήνα «Κεντρικής Επιτροπής Αγώνος Πανεπιστημίου Ιωαννίνων», με μοναδικό σκοπό «την αποτελεσματικωτέραν διεκδίκησιν και ευρυτέραν δυνατήν προβολήν του δικαίου ηπειρωτικού αιτήματος της ίδρυσης εις τα Ιωάννινα του Γ’ Πανεπιστημίου ή ανεξαρτήτων μετεκπαιδευτικών θεωρητικών ή τεχνικών σχολών», κινητοποιώντας κάθε επίσημο και ανεπίσημο πολιτικό, αυτοδιοικητικό και κοινωνικό Γιαννιώτικο φορέα, όπως και κάθε Ηπειρώτη, είχε επιτύχει την ίδρυση του Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής(1964), ως παράρτημα της ίδιας Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(ΑΠΘ), στα Γιάννενα.

Αναμφίβολα επρόκειτο για εξέλιξη, που δρομολογούσε την ολοκλήρωση ίδρυσης του Γ΄ Πανεπιστημίου με έδρα την Ηπειρωτική Πρωτεύουσα, κάτι, όμως, που ήταν φυσικό να μην …άρεσε και στους Αρτινούς..

Ένας ακόμη λόγος να τεθεί προς συζήτηση στην «τετραμερή» αυτό το μεγαλεπήβολο για την Άρτα έργο, ήταν και ο αναπόφευκτος πολιτικό-κομματικός απόηχος που θα είχε η πραγματοποίησή του, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε ευρύτερο επίπεδο..

Υπό την έννοια ότι η τότε ακραιφνής «Γαρουφαλική» ομάδα των «τεσσάρων», διέβλεπε ότι η ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, αντί στα Γιάννενα, με την βέβαιη καθοριστική συμβολή του παντοδύναμου, τότε, αειμνήστου Π. Γαρουφαλιά, εκτός του ότι θα αποτελούσε «το Αρτινό αντιστάθμισμα» στην δρομολογηθείσα ίδρυση του Γ΄ Παν/μίου στα Γιάννενα, εξ’ αποτελέσματος θα προσέδιδε στον Αρτινό Υπουργό ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στο πολιτικό του γόητρο και εντεύθεν στην πολιτική του απήχηση, έναντι του «Ηπειρωτάρχη» Ευάγγελου Αβέρωφ.

Ακόμη την εποχή εκείνη, της παντοδυναμίας του Κέντρου, παρά τη στενή σχέση Π. Γαρουφαλιά- Γεωρ. Παπανδρέου, στο εσωτερικό του κόμματος και κατ’ επέκταση της κυβερνήσεως, οι αρχηγικές βλέψεις, οι αντιζηλίες και οι συνεχείς διαγκωνισμοί μεταξύ των προβεβλημένων κυβερνητικών στελεχών, πολλές φορές ήγειραν σοβαρά εμπόδια στην προσπάθεια του Αρτινού Υπουργού για την πραγματοποίηση μεγάλων έργων υποδομής στον νομό και υπ’ αυτή την έννοια η ίδρυση Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα, πέρα από τα οφέλη που η λειτουργία της θα συνεπάγονταν για τον νομό, η άτυπη συμβουλευτική επιτροπή των προαναφερθέντων «Γαρουφαλικών», μάλλον ορθά εκτιμούσε ότι θα ευνοούσε και τον πολιτικό Π. Γαρουφαλιά.

Τέλος, ο γράφων, θα νιώσει μεγάλη ικανοποίηση, εάν περισσότεροι αναγνώστες του φιλόξενου «Μ», διαβάσουν το ιστορικό «Υπόμνημα-Σιμεντζή» και θα είναι ιδιαίτερα ευτυχής, αν επικροτήσουν όχι μόνο το περιεχόμενο των πιο πάνω γραμμών αλλά και τον σκοπό της δημοσίευσής του

(*)→ ο γράφων δεν θα ξεχάσει τις γευστικότατες «αρνίσιες σπλήνες στη λαδόκολλα», έναν εκπληκτικό παλιό μεζέ που με μεράκι έφτιαχνε ο μακαρίτης ο πατέρας του Κώστας (σ. σ, οι σπλήνες τρυπιόντουσαν και γεμίζονταν με μίγμα από φρέσκο βούτυρο, αλατοπίπερο κομμάτια κεφαλοτύρι και σκελίδες σκόρδου, ακολούθως τυλίγονταν στις πάνες του ζώου, πακετάρονταν με τριπλή λαδόκολλα που δένονταν εξωτερικά με σπάγκο και κατ’ ευθείαν για τον φούρνο του… Πίσπερη), τον οποίο συνόδευε η γευστικότατη βαρελίσια μπύρα Fix, σε ποτήρι, με τον αφρό… κομμένο από την ξύλινη σπάτουλα του κάπελα, που όταν την έπινες έτσουζαν τα ρουθούνια σου.


ΥΠΟΜΝΗΜΑ(*)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΑΡΤΗΣ
ΔΗΜΟΣ ΑΡΤΑΙΩΝ
Εν Άρτη τη 17 Ιουνίου 1975
Αριθ. Πρωτ. 3730


Προς
Τους Εξοχωτάτους Κυρίους Κυρίους
1) Πρόεδρον Δημοκρατίας
2) Πρόεδρον Κυβερνήσεως
3) Υπουργόν Γεωργίας
4) Υπουργόν Παιδείας
5) Υπουργόν Οικονομικών
6) Υπουργόν Εσωτερικών
7) Διοικητήν Αγροτικής Τραπέζης Αθήνας
Δια της Νομαρχίας Άρτης

Χωρίς να θεωρήται μοναδική η περίπτωσις της ανάγκης, τολμούμε εν τούτοις να διατυπώσουμε την άποψιν ότι εις τον Νομόν επιβάλλεται - διότι συντρέχουν, πλην της ανάγκης, αι βασικαί προϋποθέσεις - η ίδρυσις Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής.

Την ανωτέρω ανάγκην είχομεν επισημάνη και άλλοτε, πολύ πριν, μάλιστα, ακόμη καταστή πραγματικότης η ίδρυσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, προσεκρούαμε, δυστυχώς, ως μας είχον τότε πληροφορήση, εις το ότι επίκαιται η λήψις αποφάσεως δια την ίδρυσιν του ανωτέρω ιδρύματος, με προοπτικήν αυτοτελείας του και καλύψεως όλων των απαιτήσεων του διαμερίσματος της Βορειοδυτικής Ελλάδος.

Θα λεχθή ίσως ότι δια την δημιουργίαν μιας τοιαύτης Πανεπιστημιακής μονάδας ελλείπει η προϋπόθεσις του Πανεπιστημίου ή και ότι το, εις το κέντρον της Ηπείρου, Πανεπιστήμιον, είναι δυνατόν καθιστάμενον πλήρες, να καλύψη όλας τας ανάγκας του Ηπειρωτικού διαμερίσματος, ή και ακόμη ότι δεν είναι δυνατόν να διατυπώνωνται απόψεις δημιουργίας Πανεπιστημιακών Σχολών μακράν του Πανεπιστημίου, όταν, ανυπέρβλητα εμπόδια, καθιστούν ανέφικτον, εισέτι, την ολοκλήρωσιν του Πανεπιστημίου.

Δια να προληφθούν τυχόν αντιρρήσεις και δια να αντικρούσωμεν τας τυχόν αντιθέτους απόψεις υπέρ μιας αφηρημένης εννοίας, η οποία θα ήτο δυνατόν να καταστή διαβλητή ή και να απορριφθή ακόμη, σπεύδομεν να ειδικεύσωμεν και να συγκεκριμενοποιήσωμεν την περίπτωσιν δια την ίδρυσιν και επιτυχίαν της οποίας ειδικώς προσφέρεται η εκτεταμένη πεδιάς της Άρτης, εν όψει μάλιστα της κατασκευής του φράγματος Πουρναρίου κα των εγγειοβελτιωτικών έργων, όσον και της οδικής συνδέσεως της Θεσσαλίας μετά του Νομού μας καις του ομόρου Νομού Πρεβέζης, φυσικού λιμένος πύλης εξόδου προς την Δυτικήν Ευρώπην.

Αν ληφθή υπ’ όψιν ότι εις την χώραν μας ελειτούργουν μέχρι πρότινος (4) κέντρα γεωργικής Εκπαιδεύσεως και ότι απεφασίσθη η αύξησις εις (60), επί τω σκοπώ οργανώσεως και παροχής βραχείας διαρκείας επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως εις γεωργούς, κτηνοτρόφους, δασεργάτες, αλιείς κ.λ.π. ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, προκειμένου να καταστούν ικανοί δια την εφαρμογήν βελτιωμένων μεθόδου εργασίας εις τους τομείς απασχολήσεώς των και αποκτήσουν, λόγω των περιορισμένων γραμματικών των γνώσεων, γενικήν επιμόρφωσιν εξ αυτού και μόνον συνάγεται ότι η δια πρακτικής εξασκήσεως επαγγελματική Εκπαίδευσις των ασχολουμένων με όλους τους κλάδους των Γεωργικών εκμεταλλεύσεων, αποτελεί την συνισταμένην, εις επίπεδα επιστημονικών βάσεων, της ορθής και συστηματικής καλλιεργείας, επί τω απωτέρω σκοπώ της επιτυχούς συνεργασίας τούτων μετά των επιστημόνων Γεωπόνων δια την κατά το δυνατόν απρόσκοπτον εφαρμογήν των εκάστοτε γεωργικών προγραμμάτων.

Αν, συνεπώς, δια την πολυπληθή τάξιν του αγροτικού κόσμου, αποτελεί απαραίτητον, αν μη και αναγκαίον, εφόδιον, εκτός της πείρας των, ή επί τα γεωργικά γενική επιμόρφωσις τούτων, τοσούτο μάλλον επιβεβλημένη καθίσταται η ειδική επαγγελματική εξάσκησις των επιστημόνων γεωπόνων εκ της πρακτικής καταρτίσεως των οποίων εξαρτάται η ακριβής κα αλάνθαστος εφαρμογή των επιστημονικών μεθόδων.

Πού όμως θα ήτο δυνατόν να επιτευχθή τούτο; Εις τα στενά όρια της Πανεπιστημιακής κλοβού ή εις τα εκτεταμένα τοιαύτα μιας παρθένου και υπό πλήρη αξιοποίησιν τελούσης εκτάσεως 460.000 και πλέον στρεμμάτων της πεδιάδος Άρτης; Εν προκειμένω δεν επιδιώκεται ο εμπλουτισμόςτου νομού δι’ ενός επιστημονικού Κέντρου, με χαρακτήρα διακοσμητικόν και δι’ απλήν επίδειξιν, αλλά η ίδρυσης και λειτουργία Ανωτάτης Σχολής με ουσιαστικόν χαρακτήρα εις την πλέον ενδεδειγμένην θέσιν. Διότι πέραν της ενεργού της προσφοράς εις τον γεωργικόν, οικονομικόν, εκπολιτιστικόν και κοινωνικόν τομέα της πολυπληθούς περιοχής του όλου Ηπειρωτικού διαμερίσματος, ομοία και ακόμη μεγαλυτέρα θα είναι η προσφορά της εις την επιτέλεσιν ενός επιστημονικού έργου αξίας, και την δημιουργίαν Επιστημονικού φυτωρίου κατηρτισμένου άριστα εφ’ όλων των τομέων της Επιστημονικής επαγγελματικής πραγματικότητος και απόλυτα ικανόν να αναλάβη να επωμισθή το βάρος της μελέτης, συντάξεως - Εκπαιδεύσεως, διδασκαλίας και εφαρμογής των μεγάλων γεωργικών προγραμμάτων του απαιτητικού και μεγάλων αξιώσεων, μέλλοντος. Και θα επιτευχθή, αναμφισβητήτως, τούτο, δια της εφαρμογής των Επιστημονικών θεωριών εις πράξιν, εντός του χώρου της γονίμου πεδιάδος της Άρτης, του χώρου των γεωργικών εκμεταλλεύσεων των κέντρων των γεωργικών ερευνών και των διαφόρων ινστιτούτων, η ανάπτυξις των οποίων εντός του ιδίου χώρου θα καταστή εκ των πραγμάτων και της ανάγκης αναπόφευκτος. Αν μάλιστα αυτήν την στιγμήν υπάρχει έκτασις 1.500 στρεμμάτων του Δημοσίου υπό μορφήν προτύπων κτημάτων και λειτουργούν δύο κέντρα γεωργικών ερευνών εντός του χώρου της πεδιάδος και εις μικράν απόστασιν από την πόλιν, όπως των Γεωργουσών Χαλκιάδων κα του Καλοβάτου, πολύ μεγαλυτέρα έκτασις εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων της πεδιάδος θα καταστούν πρότυπα ποικίλης Γεωργικής εκμεταλλεύσεως, ερεύνης και πρακτικής διδασκαλίας, αλλά και πολύ περισσότερα κέντρα γεωργικής ερεύνης και ινστιτούτα, αναπτυσσόμενα, θα καταστούν επιστημονικά εργαστήρια και σπουδαστών.

Ανεξαρτήτως εάν τοιαύτα εργαστήρια υπάρχουν ή όχι αυτήν την στιγμήν εις τον Νομόν, αι ανάγκαι των εκτεταμένων καλλιεργειών των εσπεριδοειδών του βάμβακος, της ελαίας, της δενδροκομίας και των οπωροκηπευτικών, θα καταστήσουν απαραίτητον και επιβεβλημένην την δημιουργίαν παραλλήλων ινστιτούτων εντός των οποίων οι σπουδασταί θα είναι δυνατόν υποδειγματικώς ασκούμενοι να μελετήσουν και να ερευνήσουν όλας τας πτυχάς του απεράντου κλάδου της Γεωργικής οικονομίας. Και η φυτοτεχνία και Γενική Γεωπονία και η Ζωοτεχνία και οι έγγειοι βελτιώσεις αποτελούν κλάδους της Γεωπονικής Σχολής.

Αλλά μήπως η πρακτική εφαρμογή των επιστημονικών μεθόδων μόνον με τα ανωτέρω μέσα επί συγκεκριμένων αντικειμένων; Σωρεία άλλων Επιστημονικών ερευνών και πρακτικής εξασκήσεως είναι δυνατόν να συντελεσθή δια των διαφόρων ινστιτούτων, τα οποία λόγω των πολλαπλών και ποικίλων καλλιεργειών, της ανάγκης επισημάνσεως και καταπολεμήσεως των ουκ ολίγων ασθενειών αι οποίαι αποδεκατίζουν τας φυτείας, τα δένδρα και τον καρπόν, της ανάγκης αναδιαρθρώσεως των καλλιεργειών θα πρέπει να πλαισιώσουν την Σχολήν, ώστε από αυτής της ιδιοσυστασίας του εδάφους μέχρι των καλλιεργειών, των λιπασμάτων, της καταπολεμήσεως των ασθενειών και της εν γένει εργασίας, να υπάρχη συγκεκριμένη επιστημονική διακρίβωσις και ταυτόχρονος αντιμετώπισις. Τοιαύτα ινστιτούτα λόγω των, κατά περιφερείας αναγκών και των εκτεταμένων μονοκαλλιεργειών έχουν ιδρυθή εις Κέρκυρα, Λάρισαν, Θεσσαλονίκην και αλλαχού.

Εις την περίπτωσιν εν τούτοις της περιοχής Άρτης, εν όψει της επεκτάσεως των καλλιεργειών και της εκβιομηχανοποιήσεως της Γεωργικής παραγωγής, όπου υπάρχουν ποικίλαι και εκτεταμέναι καλλιέργειαι τα ινστιτούτα εσπεριδοειδών, βάμβακος, ελαίας, φυτοπαθολογίας, κλιματολογίας, εδαφολογίας, λιπασματολογίας, τεχνολογίας, φυτικών προϊόντων, δενδροκομίας, βελτιώσεως καις διατροφής ζώων, Γεωργικής Μηχανολογίας, κηπευτικών κα έλεγχον σπόρων, κτηνοτροφικών φυτών, εγγείων βελτιώσεων πέραν της εις έκαστον τομέα αποστολής των, συνιστούν κατάστασιν επιβεβλημένης ανάγκης, αλλά και παράγοντα προόδου καις αναπτύξεως της Γεωργικής Οικονομίας.

Όλοι οι κλάδοι αυτοί θα αποτελέσουν αντικείμενα ασκήσεως και ερεύνης των σπουδαστών. Και δεν είναι δυνατόν οι κλάδοι αυτοί να αναπτυχθούν ούτε εις την θάλασσαν ούτε εις την ορεινήν. Αλλά εις την παρθένον και υπό ανάπτυξιν ιδανικήν περιοχήν της πεδιάδος Άρτης.

Η Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή ιδρυόμενη εν Άρτη, δι’ όσους αναφέραμεν λόγους, ως αποτελούσα τμήμα του αυτοτελούς Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, θα συνιστά προς δόξαν του εις το μέλλον και εσαεί ανεπανάληπτον Επιστημονικόν γέννημα τούτου, ως και φυτώριον εξαιρέτων επιστημόνων, εκ του οποίου θα τροφοδοτούνται συνεχώς η Ελλάς του μέλλοντος, προσηρμοσμένων απολύτως προς την Επαναστατικήν Επιστημονικήν εξέλιξιν και τας συγχρόνους τοιαύτας απαιτήσεις.


Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΡΤΑΙΩΝ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΙΜΕΝΤΖΗΣ


(*)→ το πιο πάνω υπόμνημα είναι πιστή αντιγραφή κατά την γλώσσα του πρωτότυπου