Στεκόμενος στις διεθνείς εξελίξεις, υπογράμμισε ότι ο πόλεμος που εξελίσσεται είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος, πόλεμος των καπιταλιστών για την πρωτοκαθεδρία, για αγορές, δρόμους Ενέργειας, πρώτες ύλες και γεωστρατηγικό έλεγχο. Όπως σημείωσε, η βασική αντιπαράθεση διαμορφώνεται στο έδαφος του ανταγωνισμού ΗΠΑ - Κίνας και καμία αλλαγή στην παγκόσμια πρωτοκαθεδρία δεν γίνεται αναίμακτα.

Με αναφορές στη Βενεζουέλα, τη Γροιλανδία, την Κούβα, το Ιράν και τη Μέση Ανατολή, ανέδειξε ότι τα προσχήματα περί «πυρηνικού κινδύνου», «δημοκρατίας» και «ασφάλειας» δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για την προώθηση των ίδιων ιμπεριαλιστικών σχεδίων. «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας πόλεμος. Είναι πόλεμος των καπιταλιστών», τόνισε.

Ιδιαίτερα στάθηκε στον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα δεν σέρνεται παρά τη θέλησή της στον πόλεμο, αλλά συμμετέχει ενεργά, προσδοκώντας μερίδιο από τη νέα μοιρασιά. Σε αυτό το πλαίσιο αναφέρθηκε στην αποστολή φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, Patriot στη Σαουδική Αραβία, στη στρατιωτική βοήθεια στη Βουλγαρία, καθώς και στον ρόλο της Σούδας, του Ακτίου και του Αράξου. Για την Κύπρο ξεκαθάρισε ότι τα στρατιωτικά μέσα που έχουν σταλεί δεν προορίζονται για την προστασία του κυπριακού λαού, αλλά για την κάλυψη των βρετανικών βάσεων και των ΝΑΤΟικών υποδομών, τονίζοντας ότι η βαθύτερη εμπλοκή μετατρέπει τον λαό σε στόχο αντιποίνων.

Στάθηκε επίσης στη σύμπλευση των αστικών κομμάτων, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν είναι μόνη της, αφού ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφορες εφεδρείες του συστήματος συμφωνούν στην ουσία με την εμπλοκή της χώρας και τη στοίχιση στα συμφέροντα της αστικής τάξης. Όπως είπε, η επίκληση της «εθνικής ενότητας» αξιοποιείται για να συσκοτίσει τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου και να επιβάλει σιγή και υποταγή στον λαό.

Ξεχωριστό βάρος στην ομιλία δόθηκε στις συνέπειες του πολέμου στους χώρους δουλειάς και συνολικά στην καθημερινότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Ο Ν. Τριάντης υπογράμμισε ότι οι καπιταλιστές είναι «ατρόμητοι» και «ριψοκίνδυνοι» μόνο με τις πλάτες άλλων, με τη δουλειά, το μόχθο και το αίμα των εργαζομένων. Στο πλαίσιο αυτό ανέφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τους ναυτεργάτες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο, την ώρα που οι εφοπλιστές θησαυρίζουν από την εκτόξευση των ναύλων και βάζουν τους εργαζόμενους να υπογράφουν ακόμα και «θανατόχαρτα» για να δουλεύουν σε εμπόλεμες ζώνες.

Αντίστοιχα, περιέγραψε πώς η πολεμική προετοιμασία και η εργοδοτική τρομοκρατία οξύνονται μέσα στους χώρους δουλειάς. Αναφέρθηκε στα Ελληνικά Πετρέλαια, όπου η εντατικοποίηση, η παρακολούθηση και η εξάντληση των εργαζομένων συνδέονται άμεσα με τα τεράστια κέρδη που παράγονται σε συνθήκες πολέμου, ενώ στάθηκε και στο σοβαρό εργατικό ατύχημα στις Σκουριές Χαλκιδικής ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των όρων με τους οποίους το κεφάλαιο θυσιάζει την ασφάλεια και τη ζωή των εργαζομένων για να αυξήσει την κερδοφορία του. Όπως είπε, οι χώροι δουλειάς θα μοιάζουν όλο και περισσότερο με σύγχρονα κάτεργα, αν δεν βρουν απέναντί τους οργανωμένο εργατικό λαϊκό αγώνα.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, οι ερωτήσεις των συμμετεχόντων επικεντρώθηκαν ακριβώς στην ανησυχία για τις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις, τον ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου, στο τι μπορεί να γίνει σήμερα από τους απλούς ανθρώπους ως προετοιμασία για τις εξελίξεις που έρχονται, αλλά και στο επιχείρημα ότι δήθεν η ασφάλεια της χώρας διασφαλίζεται μέσα από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Τέθηκαν επίσης ερωτήματα για το ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο σήμερα και ποιοι γίνονται στόχοι αντιποίνων.

Απαντώντας, ο Ν. Τριάντης στάθηκε στην ανάγκη οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα, ώστε κανένας να μη μένει μόνος του. Υπογράμμισε ότι σήμερα χρειάζεται ο κόσμος να ενταχθεί και να δυναμώσει σωματεία, αγροτικούς συλλόγους, φοιτητικούς συλλόγους, φορείς αυτοαπασχολούμενων, να ισχυροποιήσει τους δεσμούς του με το εργατικό - λαϊκό κίνημα και να μην υποστείλει τη σημαία των διεκδικήσεών του με το πρόσχημα ότι «τώρα έχουμε πόλεμο». Αντίθετα, τόνισε ότι ακριβώς σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας για όλα όσα έχει ανάγκη ο λαός.

Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε και στην ιδεολογική εγρήγορση, στην ανάγκη δηλαδή ο λαός να μη μένει σε πληροφορίες ή αποσπασματικές εικόνες, αλλά να μπορεί να εξηγεί τα γεγονότα, να βλέπει καθαρά τις αιτίες, να αναγνωρίζει ότι ο πόλεμος είναι των καπιταλιστών και ότι δεν πρέπει να «λερώσει τα χέρια του» για τα κέρδη τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ανέδειξε ως πολύτιμα παραδείγματα τις μεγάλες λαϊκές και αγροτικές κινητοποιήσεις, τις απεργίες των λιμενεργατών με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», αλλά και την πανελλαδική σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη, που καλείται να απαντήσει συλλογικά στο πώς θα οργανωθεί η εργατική - λαϊκή αντεπίθεση.

Στην κατακλείδα της ομιλίας του στάθηκε ιδιαίτερα στο παράδειγμα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, ως παράδειγμα ανθρώπων της δουλειάς, μεροκαματιάρηδων, συνδικαλιστών, που δεν λύγισαν, δεν υπέγραψαν, δεν θυσιάστηκαν για έναν «πιο ανθρώπινο καπιταλισμό», αλλά για τη σοσιαλιστική επανάσταση και τον κομμουνισμό. Με αυτό το παράδειγμα, ανέδειξε τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, τη δύναμη της οργάνωσης και της πίστης στον σκοπό, λέγοντας ότι σε έναν κόσμο που φλέγεται και σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά.

«Ο πόλεμος μπορεί να είναι των καπιταλιστών, αλλά τη λύση θα τη δώσουν οι λαοί», σημείωσε χαρακτηριστικά, καλώντας τον λαό και τη νεολαία της Άρτας να μη διαλέξουν ιμπεριαλιστή, να μη μπουν σε κανένα ξένο άρμα, αλλά να βάλουν πλώρη για αγώνα μέχρι τέλους, για την απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.