• Καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Άρτας σε έναν χρόνο φυλάκισης με αναστολή

Της Ειρήνης Κατσούλα

Τι να πρωτοθίξω σε αυτήν την υπόθεση…; Το ότι μια γυναίκα ζήτησε βοήθεια από τον ταξιτζή για να μεταφέρει τα βαριά δέματα που παρέλαβε, και δεδομένου ότι είναι χωρισμένη και δεν είχε (να το πούμε λαϊκά) έναν άντρα σπίτι να τη βοηθήσει, κατέληξε να γίνεται θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης και να τρέχει στα δικαστήρια για τα επόμενα χρόνια; Το ότι ένας ταξιτζής δεν σεβάστηκε, όπως κρίνεται εκ του αποτελέσματος και βάσει της απόφασης του δικαστηρίου, την εργασία που επιτελούσε και «οδηγήθηκε από το πάθος(;)» σε μια καταδικαστέα πράξη σε βάρος πελάτισσάς του, και μάλιστα εν ώρα εργασίας του; Το ότι μια γυναίκα πέρασε περίπου πέντε χρόνια από τη ζωή της να βασανίζεται από κατηγορίες τρίτων, το κοινό «μήπως τα ήθελες κι εσύ…»; Το ότι η ίδια η γυναίκα έχει θυματοποιήσει τον εαυτό της και ταλανίζεται όλα αυτά τα χρόνια από τύψεις και ενοχική συνείδηση για το αν κάπου έφταιξε η ίδια χωρίς να το έχει καταλάβει, με την ίδια να παίζει ξανά και ξανά το σκηνικό στο μυαλό της σαν ταινία, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις για το αν πράγματι έφταιξε κάπου; Το ότι μια γυναίκα έφτασε στο σημείο να αισθάνεται ενοχές που εν έτει 2026, σε μια δημοκρατική προοδευτική κοινωνία, φόρεσε μια μπλούζα με τον έναν ώμο έξω; Ή εν τέλει, ότι τέτοιες υποθέσεις κλονίζουν, συνήθως αθέλητα, την εμπιστοσύνη μας σε κλάδους εξυπηρέτησης πολιτών και μας οδηγούν να είμαστε επιφυλακτικοί κατά την καθημερινότητά μας;

Πέντε χρόνια πριν… μια 30χρονη τότε γυναίκα, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, καλεί στο κινητό του γνωστό της ταξιτζή να πάει να την παραλάβει από δημόσιο χώρο, όπου μοιράζονταν τρόφιμα μέσα σε κούτες και κιβώτια από φορέα του κράτους. Η 30χρονη γυναίκα είχε χρησιμοποιήσει άλλη μια φορά τον εν λόγω ταξιτζή για να την μεταφέρει και, ούσα η ίδια μητέρα δύο μικρών παιδιών που δεν έχει αυτοκίνητο στην κατοχή της και δεν οδηγεί, φρόντισε να κρατήσει το νούμερο του ταξιτζή για ώρα ανάγκης. Ο ταξιτζής ήρθε και την παρέλαβε, μαζί με τα βαριά δέματα που περιείχαν τρόφιμα, και μαζί με το ταξί του κατευθύνθηκαν προς το σπίτι της στο κέντρο της Άρτας. Μόλις έφτασαν στο σπίτι της, η 30χρονη ζήτησε ευγενικά από τον ταξιτζή να τη βοηθήσει να κουβαλήσει τα δέματα στην είσοδο του σπιτιού της, λίγα μέτρα πιο κάτω από το σημείο που πάρκαρε το ταξί του. Να σημειωθεί ότι το σπίτι της νεαρής γυναίκας βρίσκεται στο ισόγειο οικοδομήματος στο κέντρο της Άρτας, γι’ αυτό και η γυναίκα δεν θεώρησε ανησυχητικό να ζητήσει τη βοήθεια του γνωστού της ταξιτζή, επρόκειτο για μια απλή εξυπηρέτηση, αφού το σπίτι της είναι πάνω στον δρόμο, δεν είναι σε κάποιον όροφο πολυκατοικίας. Μόλις έφτασαν στην πόρτα του σπιτιού της 30χρονης κι αφού τα παιδιά της εκείνη την ώρα ήταν στο σχολείο, ο εν λόγω κύριος πέρασε την πόρτα του σπιτιού και εισήλθε στο εσωτερικό του για να αφήσει τα δέματα. Με μια απότομη κίνηση, αγκάλιασε την 30χρονη, πέρασε τα χέρια του στη μέση της σηκώνοντας την μπλούζα της κι άρχισε να την θωπεύει στο πίσω μέρος της μέσης της και των γλουτών της, αλλά και μπροστά στο στήθος της, εναλλάσσοντας τις κινήσεις του μία στο πίσω μέρος του σώματός της και μία στο μπροστινό, ενώ αμέσως άρχισε να την φιλάει από τον λαιμό προς τον ώμο. Η 30χρονη απλά «πάγωσε», όπως μου περιέγραψε, δεν μπορούσε να κουνηθεί, ήταν λες και το μυαλό της δεν έδινε σήμα στο σώμα της να κινηθεί. Έμεινε εκεί για λίγα δευτερόλεπτα κοκαλωμένη, ώσπου… όταν ο ίδιος έσκυψε προς το πρόσωπό της επιδιώκοντας να τη φιλήσει και στο στόμα, τότε εκείνη με μια απότομη κίνηση ξέφυγε από τα χέρια του άντρα και βγήκε έξω από το σπίτι της τρέχοντας… Ζήτησε καταφύγιο σε γειτονικό σπίτι, αφήνοντας τον άντρα πίσω, μέσα στο σπίτι της, με την ελπίδα ότι η επόμενη κίνησή του θα ήταν να φύγει! Όπως κι έγινε.

Στο σημείο αυτό του άρθρου μου, αξίζει να προσθέσω τα λόγια της Ψυχολόγου- Ψυχοθεραπεύτριας Φωτεινής Μαμασούλα, από την οποία ζήτησα να μου περιγράψει τα συναισθήματα που βιώνει μια γυναίκα που δέχεται σεξουαλική παρενόχληση, με στόχο να σας μεταφέρω με μεγαλύτερη ακρίβεια μέσα στον συναισθηματικό κόσμο της 30χρονης τη στιγμή που βίωνε όσα άσχημα βίωνε. «Κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής παρενόχλησης - κακοποίησης, η γυναίκα συχνά βιώνει σοκ, έντονο φόβο και παράλυση όπου το σώμα «παγώνει» ως μηχανισμός επιβίωσης, ενώ μπορεί να αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα για να αντέξει τον τρόμο και την απώλεια ελέγχου. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι γυναίκες δεν αντιδρούν! Δεν είναι ούτε συναίνεση ούτε συμμετοχή, απλά έχουν «παγώσει». Μετά την επίθεση, κυριαρχούν συναισθήματα ντροπής, ενοχής, φόβου και απομόνωσης, ενώ συχνά εμφανίζονται PTSD, κατάθλιψη, άγχος, flashbacks, εφιάλτες, δυσκολίες στις σχέσεις και στην οικειότητα, υπερδιέγερση και δυσπιστία προς τους άλλους. Η ανάρρωση απαιτεί χρόνο, υποστήριξη και συχνά επαγγελματική βοήθεια. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν ευθύνεται το θύμα εξαιτίας της εμφάνισης, ενδυμασίας κ.τ.λ. όπως λανθασμένα ακούγεται πολλές φορές. Όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη συναίνεση, μιλάμε για παρενόχληση ή κακοποίηση».

Η 30χρονη λοιπόν μέσα σε πανικό, προσπάθησε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Στην αρχή δεν ήθελε καν να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι της συνέβη να έχει δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση και μάλιστα μέσα στο ίδιο της το σπίτι, μόνο και μόνο επειδή ζήτησε λίγη βοήθεια με τα δέματα. Οι οικείοι της όμως, αφού κατάφεραν να την ηρεμήσουν, την ώθησαν να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και να κάνει μήνυση. Ο ταξιτζής όταν κλήθηκε από την αστυνομία, παραδέχτηκε την πράξη του δηλώνοντας στην κατάθεσή του χαρακτηριστικά «είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος, παρασύρθηκα, η 30χρονη φορούσε ένα μπλουζάκι με τον έναν ώμο έξω και της έδωσα ένα φιλάκι στον ώμο…». Όσο όμως κι αν με τα λεγόμενά του ο ίδιος προσπάθησε να μειώσει τη βαρύτητα της πράξης του, η πράξη αυτή κρίνεται καταδικαστέα, κι όπως και κρίθηκε και από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Άρτας, το οποίο τον καταδίκασε σε έναν χρόνο φυλάκισης με αναστολή. Ο ίδιος παραδέχτηκε την πράξη του και μάλιστα για να μην φτάσει η υπόθεση στη δικαστική αίθουσα, συμφώνησε σε έναν οικονομικό συμβιβασμό με το θύμα, τον οποίο εν τέλει δεν τήρησε στο ακέραιο, κι έτσι εκδικάστηκε κανονικά η υπόθεση. Στη μήνυσή της, η 30χρονη τότε γυναίκα αναφερόταν σε προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, ένα αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε ο 65χρονος σήμερα οδηγός ταξί σε έναν χρόνο φυλάκισης με αναστολή.

Και μπορεί η απόφαση της δικαιοσύνης να δικαίωσε 5 χρόνια μετά το συμβάν την 35χρονη σήμερα γυναίκα, ωστόσο οι πληγές της παραμένουν ανοιχτές, με την ίδια να μου δηλώνει ότι δεν γνωρίζει αν… και πότε… θα φύγει όλη αυτή η τραγική εμπειρία από το μυαλό της. Όσο για την ψυχή της, η ίδια θεωρεί δεδομένο ότι η τραυματική αυτή εμπειρία θα μείνει για πάντα χαραγμένη στα μύχια της ψυχής της, καταλαμβάνοντας έναν μόνιμο χώρο σε αυτήν! Ο φόβος στοιχειώνει την 35χρονη πλέον γυναίκα σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς της, με τη γυναίκα αφού κατέθεσε μήνυση να βλέπει όλα αυτά τα χρόνια τον εν λόγω ταξιτζή να περνάει από μπροστά της την ώρα που η ίδια έπαιρνε τα παιδιά της από το σχολείο, χωρίς φυσικά να γνωρίζει εάν επρόκειτο για συμπτώσεις ή εσκεμμένο γεγονός. Όπως και να έχει, η ίδια έφτασε σε σημείο να αγχώνεται ακόμη και να πάει τα παιδιά της στο σχολείο, αλλά και εν συνεχεία να τα παραλάβει από αυτό...

Να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τον δικηγόρο της 30χρονης και όσα μας είπε, ο ταξιτζής έχει ασκήσει έφεση, οπότε η υπόθεση θα επανεξεταστεί από το Εφετείο, κάτι που επιτείνει ακόμη περισσότερο τον Γολγοθά της 35χρονης πλέον γυναίκας, μητέρας δύο ανήλικων παιδιών.

Κλείνοντας να αναφέρω ότι ο συγκεκριμένος ταξιτζής συνεχίζει να δουλεύει κανονικά σε μία από τις πιάτσες ταξί στο κέντρο της Άρτας. Δεν αναφέρω σε ποια, διότι δεν πρέπει να στοχοποιηθούν σε καμία περίπτωση οι υπόλοιποι ταξιτζήδες που δουλεύουν μαζί του στην ίδια πιάτσα. Όμως στα πλαίσια του έγκυρου ρεπορτάζ που παρουσιάζω, είναι υποχρέωσή μου να αναφέρω ότι ο συγκεκριμένος ταξιτζής συνεχίζει κανονικά την εργασία του μέχρι σήμερα… Ως εκ τούτου, επικοινωνήσαμε με τον Πρόεδρο του Σωματείου Αυτοκινητιστών Ταξί Άρτας, Νίκο Κατσινέλη, ο οποίος τόνισε κι αυτός από την πλευρά του ότι “τέτοιες πράξεις είναι καταδικαστέες και φυσικά όλο το Σωματείο τις αποδοκιμάζει!”. Να επισημανθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι πολίτες να αισθάνονται ανασφαλείς στις μετακινήσεις τους, πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο κρίνεται καταδικαστέο από την τοπική κοινωνία στο σύνολό της και για το οποίο το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Άρτας αποφάνθηκε καταδικάζοντας τον συγκεκριμένο ταξιτζή σε έναν χρόνο φυλάκισης με αναστολή.