Τελευταία Νέα

Αναρτήθηκε στις:18-03-26 13:49

«Η πολυθρόνα θύμα ή θύτης;»: Μ. Σταυροπούλου, Εκδόσεις βακχικόν 2026


Ζούμε σε μια εποχή όπου κατασκευάζουμε εικόνες και τις προβάλλουμε, κρύβοντας την αλήθεια, τις πληγές μας και τα τραύματά μας. Οι σκοτεινές πραγματικότητες είναι οι επώδυνες όψεις που χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε. Χρειάζεται να είμαστε αληθινοί για να χτιστεί κάτι υγιές. Η οικογένεια μπορεί να είναι ένας ισχυρός πυρήνας, μπορεί όμως να είναι και ένα κενό σχήμα όταν δεν υπάρχει αγάπη.

Ο κάθε χαρακτήρας ζει τη δική του πραγματικότητα, χωρίς να μπορεί ουσιαστικά να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Η βία και η ψυχική υγεία δεν είναι ιδιωτικά προβλήματα, είναι σε μεγάλο βαθμό η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που νοσεί. Το μέσα στο σπίτι με το έξω από το σπίτι, το χωρίζει μια πόρτα που είναι φτιαγμένη από αέρα…

Την ευτυχία πρέπει να θέλεις να ψάξεις για να τη βρεις-δεν είναι κάτι που σε περιμένει.

Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος είναι ένας άνθρωπος… απάνθρωπος, γεμάτος πληγές, αόρατες αλλά συνάμα ορατές στον εαυτό του. Από τα παιδικά του χρόνια ήταν εγκλεισμένος στο μητρικό σπίτι που τόσο μισούσε και η μητέρα-τέρας τον εξουσίαζε και τον καταπίεζε. Με την ενηλικίωσή του δεν αγαπούσε τους ανθρώπους, αλλά τους φοβόταν και τους μισούσε. Αδυνατούσε να εκφράσει την αγάπη του χωρίς να τη μετατρέψει σε φόβο, ζήλια ή βία. Κουβαλούσε τραύματα, πληγές, απωθημένα και ανεκπλήρωτες προσδοκίες, βίωνε ψυχολογική μοναξιά και υπαρξιακά αδιέξοδα. Ήταν ένας τιποτένιος άνθρωπος που επαναλάμβανε μια ανούσια βασανιστική ζωή. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν έκανε τίποτε άλλο από το να τιμωρεί τον εαυτό του και τους άλλους. Είχε πόλεμο με τον εαυτό του.

Μεταμορφώθηκε σε ένα πραγματικό τέρας. Κολλημένος στα απωθημένα του και στα ίδια του βασανιστικά συναισθήματα και ερωτήματα, ταλαιπωρεί και τιμωρεί τον εαυτό του, ταλαντευόμενος ανάμεσα στους ρόλους του θύματος και του θύτη. Μέσα του πάλευαν δυο στοιχειά, το θύμα και ο θύτης. Δυο στοιχειά που ουσιαστικά ήταν ένα. Από θύμα έγινε θύτης αγνοώντας ότι επί της ουσίας ήταν ακόμη θύμα, του εαυτού του…

Ήταν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να ξεφύγει από το παρελθόν του, από ένα παρελθόν που ήξερε πολύ καλά ότι τον καταδίωκε καθημερινά.

Ήταν ένας δολοφόνος ανθρώπινων ψυχών. Ξεσπά ανελέητα στα θύματά του. Όλα τα θύματά του τον καταδίωκαν στο μυαλό του καθημερινά. Άκουγε άρρωστες φωνές στο κεφάλι του και είχε αντιφατικό χαρακτήρα. Είχε νυχτερινούς εφιάλτες και παραληρήματα και δεν εκδήλωνε τις προσδοκίες του και τα όνειρά του για ένα υγιές μέλλον. Αγαπημένη του ήταν η μοναδική αναπαυτική πολυθρόνα και μια ξύλινη καρέκλα. Σε αυτά τα δύο άψυχα αντικείμενα έβγαζε τις σκέψεις του, τα απωθημένα του, τις εμμονές του, την κακία του, την αχαριστία του, τις αρρωστημένες ορέξεις του και τα ψέματα του μυαλού του. Είχε ξεγυμνωθεί απέναντί της αγαπημένης και μοναδικής πολυθρόνας, λες και είχε ανθρώπινη υπόσταση, από την αρχή, δεν είχε κρατήσει σχεδόν τίποτε για τον εαυτό του. Έβλεπε η αγαπημένη του πολυθρόνα και άκουγε τα πάντα. Γνώριζε τις ευαισθησίες του που περίτεχνα έκρυβε κάτω από τη μάσκα του θύτη. Δεν άντεχε το πώς φερόταν στους ανθρώπους. Το πως ηδονιζόταν με τον πόνο που τους προκαλούσε. Ήταν η μόνη που του είχε σταθεί όλα αυτά τα χρόνια. Που είχε ανεχθεί τις φωνές του μυαλού του. Που άκουγε αδιαμαρτύρητα τα πάντα .Που του ήταν πιστή…

Θα γίνει κυρίαρχος της ζωής του ο ήρωας σκοτώνοντας το θύμα και τον θύτη που κουβαλούσε τόσα χρόνια μέσα του, μέχρι να είναι αυτός, ο εαυτός του και τίποτε άλλο, μέχρι να γίνει ο Άνθρωπος που ζήλευε και επιθυμούσε;

Μήπως ήταν όλα δημιουργήματα της δικής του φαντασίας;

Θα χτίσει νέες σχέσεις, πραγματικές, υγιείς;

Θα βρει την αλήθεια ότι η δύναμη κρύβεται μέσα του;

Θα μάθει με τον καιρό πώς να αντλεί ευτυχία και ευχαρίστηση από τον εαυτό του αφουγκραζόμενος τις εσωτερικές του ανάγκες ;

Θα ζήσει φυσιολογικά;

Θα καταφέρει να λυτρωθεί;

Θα ζήσει αληθινά;

Καλά ταξίδια Άνθρωπε στα φωτεινά σκοτάδια του μυαλού σου…

Μια απολαυστική γλώσσα, δεξιοτεχνία της στρωτής αφήγησης και δεξιοτεχνία στον χειρισμό του απαραίτητου.

Η Μαρία Σταυροπούλου γράφει ένα μυθιστόρημα–ψυχογράφημα όπου οι ενοχές, οι εφιάλτες και οι εσωτερικοί δαίμονες συμπλέκονται με την πραγματικότητα.

Μια γραφή ενδοσκοπική, ενίοτε συγκινητική και τρυφερή, φωτίζει τη φθορά και τη μοναξιά, αλλά και τη γαλήνη και τη συμφιλίωση στην πολυφωνία της ζωής.

Ένα βιβλίο καταβύθιση στις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, που γεμάτο συμπόνια, σε καθηλώνει, σε στοιχειώνει, σε ωθεί να συλλογιστείς τα μονοπάτια που δεν ακολουθούμε, τις αμέτρητες μικρές αποφάσεις και θυσίες που μας οδηγούν τελικά να ζήσουμε μια συγκεκριμένη ζωή.

Ένα βιβλίο που σου αφήνει με μια αίσθηση χαρμολύπης.

Διαβάστε το.

Εξαιρετικό.

Η Μαρία Σταυροπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική λειτουργός. Είναι ένας άνθρωπος που ήρθε τυχαία σ’ αυτόν τον κόσμο, κάνοντας φασαρία. Από πολύ μικρή αφουγκραζόταν τους ανθρώπους. Αγαπούσε το σκοτάδι της ψυχής τους και τους βοηθούσε. Έψαχνε, ψάχνει και θα ψάχνει Ανθρώπους. Πιστοί σύντροφοι της ζωής της ήταν πάντα ένα μολύβι και ένα χαρτί. Πιστεύει ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα μας και πως μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, αρκεί να το θέλουμε.

Από το 2016 έως το 2018 αρθρογραφούσε για το Νόστιμον Ήμαρ. Έχει γράψει τη νουβέλα–εσωτερικό μονόλογο ψάχνοντας ανθρώπους (εκδόσεις Λυκόφως 2015, εκδόσεις Βακχικόν 2026) και την ποιητική συλλογή παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων (εκδόσεις Βακχικόν 2023). Το μυθιστόρημα–ψυχογράφημα «Η Πολυθρόνα – Θύμα ή θύτης;» εκδόθηκε το 2018 από τις εκδόσεις Λυκόφως και επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Κώστας Α. Τραχανάς



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ