Η δημιουργική διαδικασία αυτής της παράστασης χαρακτηρίστηκε κυρίως από τη συλλογικότητα, τη βαθιά ενσυναίσθηση και την εσωτερική αναζήτηση. Οι έφηβοι που συμμετείχαν στο έργο δεν περιορίστηκαν απλώς σε ρόλους ή σε κείμενα που τους δόθηκαν. Δημιούργησαν οι ίδιοι την ιστορία μέσα από δικές τους εμπειρίες, αγωνίες και ερωτήματα για τον κόσμο.

Ο δρόμος προς την τελική μορφή της παράστασης ήταν μια συνεχής διαδικασία αμφισβήτησης και ερωτημάτων. Τι σημαίνει τελειότητα; Ποια είναι η θέση του συναισθήματος σε έναν κόσμο που απαιτεί απόδοση και έλεγχο; Μπορεί μια “κούκλα” να επιλέξει ή να νιώσει; Μπορεί μια κούκλα να αντικαταστήσει τον άνθρωπο;

Θα έλεγα ότι εκείνο που αποτυπώνει πιο καθαρά τη δημιουργία της παράστασης είναι η αυθεντικότητα. Όλα ειπώθηκαν από μια ηλικία που δεν φοβάται να δείξει ρωγμές, να αμφιβάλλει, να νιώθει. Και αυτή ακριβώς η αλήθεια των εφήβων είναι που έδωσε ζωή στις Κούκλες.

Από την αρχή ήξερα πως, αν ήθελα να γεννηθεί κάτι αυθεντικό, έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ένας ασφαλής χώρος. Ένας χώρος όπου οι έφηβοι θα ένιωθαν ότι μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά, να δοκιμάσουν, να κάνουν λάθη χωρίς φόβο. Ο ρόλος μου δεν ήταν να επιβάλλω κατευθύνσεις, αλλά να ακούω προσεκτικά, να ρωτώ, να ενεργοποιώ τη φαντασία τους και να τους προσκαλώ σε έναν αληθινό διάλογο.

Με ενδιέφερε να ακούσω τις αγωνίες και τις ιδέες τους, όχι επιφανειακά, αλλά σε βάθος. Η ιστορία των «Κούκλων» προέκυψε μέσα από συζητήσεις για το άγχος της τελειότητας, την πίεση της απόδοσης, τον φόβο του λάθους. Όταν δίνεις στους εφήβους φωνή, δεν αρκεί να τους «αφήσεις ελεύθερους», πρέπει και να εμπιστευτείς ότι έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν.

Η μεγαλύτερη πρόκληση, και ίσως και το πιο όμορφο κομμάτι της διαδικασίας, ήταν να αφήσω χώρο να αποκαλυφθεί η δική τους αλήθεια. Και η δική μου δουλειά ήταν να τη βοηθήσω να μετατραπεί σε θέατρο.

Σταματίνα: Η αλήθεια είναι ότι εμπνευστήκαμε αρκετά για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα. Στην αρχή, δυσκολευτήκαμε κυρίως στη δομή του έργου, στον τρόπο που θα χτιζόταν κάθε ρόλος και στα χαρακτηριστικά της κάθε προσωπικότητας. Όμως η αγάπη μας για το θέατρο και η θέλησή μας να πετύχουμε κάτι ουσιαστικό μας κράτησαν σταθερούς. Αυτό που μας έκανε να συνεχίσουμε ήταν η εμπιστοσύνη στην ομάδα και στην δασκάλα μας. Σταδιακά νιώσαμε ότι έχουμε κάτι να πούμε, κι αν δεν το λέγαμε εμείς, δεν θα το έλεγε κανείς για μας.

Κυριακή: Κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να συγκεντρώσουμε όλες τις ιδέες που είχαμε και να τις συνδυάσουμε σε ένα ενιαίο, λειτουργικό έργο. Θέλαμε να έχει ουσιαστικά μηνύματα και ενδιαφέρον ρυθμό. Δεν ήταν εύκολο, γιατί στην αρχή υπήρχαν πολλά διαφορετικά κομμάτια που δεν έδεναν εύκολα. Όμως η πίστη μας στη θεατρική ομάδα, στη διαδικασία και στο ίδιο το θεατρικό, μας έδωσε ώθηση. Ξέραμε ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε για κάτι που μας ενώνει τόσο.

Μαρίνα: Το πιο δύσκολο ήταν το ξεκίνημα. Δεν είχαμε κάποιο έτοιμο σενάριο και πολλές φορές αναρωτιόμασταν αν τελικά θα καταφέρουμε να φτιάξουμε κάτι ουσιαστικό. Δυσκολευτήκαμε να βρούμε τον τρόπο να ενώσουμε τις ιδέες μας σε μια ιστορία με συνοχή. Όμως, με συνεργασία, φαντασία και υπομονή, αρχίσαμε να βλέπουμε το έργο να παίρνει σχήμα. Μας κράτησε η εμπιστοσύνη στην ομάδα και στο ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι αληθινό, κάτι που να μιλάει και για εμάς.

Θεοδώρα: Το πιο δύσκολο ήταν ότι ξεκινήσαμε κάτι εντελώς από την αρχή, αφού δεν είχαμε ξαναφτιάξει δικό μας έργο ως ομάδα. Κι αυτό το έκανε ταυτόχρονα και πιο ενδιαφέρον. Ο καθένας έφερε τις δικές του ιδέες, τις ενώσαμε και δημιουργήσαμε κάτι που πραγματικά είναι δικό μας και θέλαμε να το παρουσιάσουμε. Η κυρία Έλλη μάς στήριξε πολύ και μας έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και, φυσικά, μεγάλο ρόλο έπαιξε και το πόσο δεμένες είμαστε μεταξύ μας σαν ομάδα.

Σταματίνα: Από την αρχή θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να αγγίξει συναισθηματικά το κοινό με θέματα που μας απασχολούν όλους, ειδικά στις μέρες μας. Προσωπικά, με άγγιξε πολύ το θέμα της τελειότητας. Αυτή η συνεχής πίεση να καλύψουμε κάθε μικρή ατέλεια, να είμαστε “αρκετοί”, να μην κάνουμε λάθη. Είναι εξαντλητικό και πολλές φορές μας απομακρύνει από τον εαυτό μας. Μέσα από το έργο ένιωσα πως μπορούσα να μιλήσω για αυτή την ανάγκη να αποδεχτούμε τις ατέλειές μας και να καταλάβουμε ότι η ομορφιά βρίσκεται ακριβώς εκεί.

Κυριακή: Το έργο αγγίζει σημαντικά και επίκαιρα ζητήματα. Εμένα με συγκίνησε ιδιαίτερα η στιγμή που μία από τις κούκλες μιλά για την τελειότητα και λέει ότι το πιο τέλειο πράγμα είναι να είσαι μοναδικός. Αυτό ένιωσα πολύ δικό μου. Πιστεύω ότι όλοι προσπαθούμε να ακολουθούμε πρότυπα για να “ταιριάζουμε”, όμως ξεχνάμε πως η αξία μας βρίσκεται στο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως είναι.

Μαρίνα: Εμένα με άγγιξε πιο πολύ ο φόβος και η πίεση της τελειότητας. Ο φόβος του να μην είσαι αρκετός, να μην σε αποδεχτούν για την εμφάνιση ή για το ποιος είσαι. Αυτές οι ανασφάλειες μας χωρίζουν, αλλά στο βάθος έχουμε όλοι τις ίδιες ανάγκες, να είμαστε αυθεντικοί, να μας αγαπούν γι’ αυτό που είμαστε. Το έργο μας έδωσε φωνή να πούμε όλα αυτά. Χρειάζεται θάρρος για να εκφραστείς με τις ατέλειές σου, με ειλικρίνεια και καρδιά. Κι αν όλοι ήμασταν ίδιοι, θα ήταν όλα τόσο… βαρετά!

Θεοδώρα: Όλο το έργο μας βασίζεται στο συναίσθημα, όμως αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν το θέμα της τελειότητας. Ίσως γιατί ο ρόλος μου, ως κατασκευαστής, κουβαλά μέσα του την ανάγκη να φτάσει το τέλειο, εξαιτίας ενός παιδικού τραύματος. Στην πορεία, όμως, καταλαβαίνει κανείς πως η τελειότητα δεν υπάρχει, ειδικά στους ανθρώπους. Ο φόβος είναι επίσης ένα πολύ δυνατό συναίσθημα μέσα στο έργο, ο φόβος της απόρριψης, της αποτυχίας, του να μην είσαι αρκετός.
Μέσα από αυτή την ιστορία, νιώσαμε όλοι ότι μιλάμε για πράγματα που δεν αφορούν μόνο εμάς, αλλά και όσους θα μας παρακολουθήσουν. Και αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό.

Κατασκευαστής: Θεοδώρα Σιώρου

Κούκλες: Ματίνα Ψαλλίδα, Μαριέτα Γαλήνα, Πανδώρα Κοντογιάννη, Φένια Μητσέλου, Σταματίνα Παπακίτσου, Βασιλική Μπακαγιάννη

Γενική Διευθύντρια: ΒένιαΜανδράκη

Υποδιευθυντής: Έλενα Γούλα

Οικονομικός Σύμβουλος: Μαρίνα Μανίκα

Κυρία Ευτυχία: Κυριακή Αχμέτη

Κορίτσια: Λήδα- Αικατερίνη Χασκή, Κατερίνα Σταμάτη, Μαριάνθη Αντωνιάδη

Φωνή: Θανάσης Μαλτέζος

Σκηνοθεσία: Έλλη Μάνθα

Επιμέλεια σκηνικών: Φωτεινή Τσαδήμα, Ειρήνη Νάκου

Επιμέλεια κοστουμιών: Ειρήνη Νάκου

Επιμέλεια μουσικής: Έλλη Μάνθα

Φωτισμός: Γιώργος Καραντζιάς

Μακιγιάζ- Κομμώσεις: Η ομάδα

Βίντεο: Στεργιανή Βερνιώτου