Αναρτήθηκε στις:09-05-22 11:46

Συνέντευξη του Νικόλαου Λεβέντη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Γράφω μόνο όταν το έχω ανάγκη, γιατί με βοηθάει και με γοητεύει η διαδικασία της συγγραφής



Ερ. Θα θέλατε να μου πείτε λίγα λόγια σχετικά με τη συγγραφική σας δραστηριότητα;


Αρχικά, ας σημειώσω ότι δεν λειτουργώ επί τη βάση κάποιου καθημερινού συγγραφικού προγράμματος και δεν έχω υψηλές βλέψεις σχετικά με τον προορισμό των έργων μου. Γράφω μόνο όταν το έχω ανάγκη, γιατί με βοηθάει και με γοητεύει η διαδικασία της συγγραφής. Διαβάζω αρκετά, εκτός του αντικειμένου της θεολογικής επιστήμης, κυρίως ποιήματα και παραμύθια, για να σκέφτομαι και να ταξιδεύω αντίστοιχα. Έτσι, και η κύρια συγγραφική μου δραστηριότητα αφορά σε ποιήματα, παιδικά και θεολογικά κείμενα. Το 2021, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Στοχαστής», η ποιητική μου συλλογή, με τίτλο «Η Επιστροφή», με την οποία αισθάνομαι πως θα κάνω και μια παύση ως προς το συγγραφικό κομμάτι. Τουλάχιστον προσωρινά.

Ερ. Ο τίτλος «Η Επιστροφή» υποδηλώνει, λοιπόν, κάτι; Θέλετε να επιστρέψετε κάπου αλλού;


Η αλήθεια είναι πως αποφάσισα μετά τη δημοσίευση της ανωτέρω ποιητικής συλλογής να κάνω μία ολιγόχρονη ποιητική παύση, έως ότου ο νους και η ψυχή μου έχουν την ανάγκη να ξαναεκφραστούν. Διαφωνώ με τη λογική εκείνων που γράφουν κι ας μην έχουν κάτι σημαντικό να πουν, κι ας μιλούν διαρκώς για τα ίδια, κι ας γράφουν ακατανόητα μπας και νοηθούν στοχαστές. Δυστυχώς, υπάρχει και ο ιός της συγγραφίτιδας άνευ προγράμματος... Νομίζω ότι οι ασχολούμενοι με την ποίηση, ίσως και ευρύτερα τη λογοτεχνία, αναζητούν ένα απάγκιο. Όσο δεν το βρίσκουν, δεν ησυχάζουν, γράφουν και σκέφτονται. Προσωπικά, βρήκα το λιμάνι μου στον χώρο της Πίστης και εντός μου ηρέμησα. Οπότε αν το θέλετε, ναι, επέστρεψα σε έναν τόπο για μένα γαλήνης, βρήκα το δικό μου απάγκιο εκεί και για κάποιο διάστημα οι συγγραφικές μου ανησυχίες έχουν αμβλυνθεί.

Ερ. Τα ποιήματά σας έχουν ενατένιση και θεολογικό περιεχόμενο. Πιστεύετε πως μπορεί ένα ποίημα να εκφράσει την έννοια της Πίστης; Και αυτό να αγγίξει με τη σειρά του τον αναγνώστη;


Όπως κάθε άνθρωπος έτσι και εγώ έχω χιλιάδες προβληματισμούς. Στεναχωριέμαι από τις ατυχίες της ζωής, λυπάμαι για τα όνειρα που θυσιάζω, τρομάζω από τον κυνισμό της καθημερινότητας, αλλά και γοητεύομαι από την ομορφιά της ψυχής των ανθρώπων και της φύσης, συνταράσσομαι από τη θυσία του Χριστού και τη δυνατότητα που δίνεται στον άνθρωπο να ενταχθεί σε μία πορεία αναγωγής από τα επίγεια στα ουράνια. «Η Επιστροφή», λοιπόν, διακρίνεται από έναν έντονο θεολογικοφιλοσοφικό στοχασμό. Πρόκειται για μια επιστροφή στην πραγματικότητα που η σκέψη ενός Σπλαχνικού Πατέρα διαμορφώνει. Δεν πρόκειται για ποιήματα που προπαγανδίζουν υπέρ πίστεως, παρά μόνο υποδηλώνουν την αντίθεσή μου για τη μεταμοντέρνα αποδόμηση της κοινωνίας και της ζωής, και την υποδούλωση της σκέψης στο φαινομενικό παρόν. Υποστηρίζω σθεναρά ότι ο άνθρωπος εξανθρωπίζεται μέσω της πίστης, της τέχνης και των ανθρωπιστικών επιστημών. Τα νούμερα και οι υπολογιστές δεν σε κάνουν άνθρωπο, αλλά σε αντιμετωπίζουν ως αριθμητικό ή/και υπολογιστικό δεδομένο, και σίγουρα τους δίνουμε περισσότερη αξία από εκείνη που τους πρέπει. Αν τώρα όλο αυτό που εγώ εκφράζω σε στίχους προβληματίσει κάποιον αναγνώστη, αυτό θα το θεωρήσω τεράστιο κέρδος.

Πιστεύετε πως η ποίηση έχει σήμερα κοινό; Οι νέοι άνθρωποι για την ακρίβεια, γιατί και εσείς ο ίδιος είστε πολύ νέος, έχουν ενδιαφέρον να αποκωδικοποιήσουν τη γλώσσα της ποίησης;


Δεν έχω τη θέληση, ούτε την ανάγκη να πείσω κανέναν μέσω των γραπτών μου για κάτι. Γνωρίζοντας ότι στο χώρο της ποίησης οι πωλήσεις είναι ελάχιστές έως ανύπαρκτες αισθάνθηκα την ελευθερία να πω οτιδήποτε θέλω όπως το θέλω χωρίς κάποιο «ιδιοτελή σκοπό». Η εκδότριά μου, η Χριστίνα, Ανδρέου, μολονότι έχει διαφορετική άποψη σε πολλές από τις αντιλήψεις που εκφράζω, εκτίμησε την αλήθεια των στίχων μου και την ευθύτητά τους. Χωρίς πολλά λόγια και χωρίς συγγραφικές φιοριτούρες δίνουν νομίζω το στίγμα τους, σε μία εποχή που όλα είναι ρευστά, ουδέτερα, άχρωμα, άγευστα και χωρίς προορισμό. Μπορεί να γράφω σε πρώτο ενικό πρόσωπο, αλλά σε πολλά ποιήματα απλά επιλέγω να μπω στα παπούτσια του άλλου, όταν κάτι στη ζωή του με συγκλονίζει. Και αυτό αποκαλύπτω πως είναι μία τακτική που έχω ακολουθήσει και στις προηγούμενες ποιητικές συλλογές, ώστε πολλά από τα ποιήματά μου, αν και φαίνονται βιωματικά, έχουν προκύψει μέσα από τον στοχασμό μου θέτοντας εαυτόν στη θέση του ετέρου.
Οφείλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι, οφείλουμε να ανακτήσουμε το χαμένο κέντρο μας, οφείλουμε να αγωνιστούμε να επιστρέψουμε εκεί που ο νους και η ψυχή μας ξεκουράζονται. Η ανά χείρας ποιητική συλλογή δεν έχει διδακτικό χαρακτήρα. Και, μάλλον, τίποτα από όσα λέει, δεν θα νοηθεί ως ιδιαίτερα σημαντικό από έναν σύγχρονο αναγνώστη στο πλαίσιο της κοσμικής λογικής. Αν, όμως, κάποιος θελήσει να ωθήσει τη σκέψη του σε ατραπούς εκτός της διανοητικής του άνεσης, όποια και να είναι η ηλικιακή του ομάδα, νομίζω πως άνετα θα εμβαθύνει και θα αποκωδικοποιήσει τα νοήματα που περιέχονται εντός της.

Κάποια ποιήματα είναι γραμμένα και στα αγγλικά και κάποια άλλα όχι. Συμβολίζει κάτι αυτή η επιλογή;


Κάποια ποιήματα της συλλογής πράγματι έχουν γραφτεί αρχικά στην αγγλική γλώσσα και περιέχονται εντός της συλλογής στα ελληνικά και τα αγγλικά, ακριβώς γιατί είναι η πρωτότυπη γλώσσα τους. Η αλήθεια είναι πως με γοητεύει η ανάγνωση αγγλόφωνων σύγχρονων ποιητών. Έτσι, σιγά σιγά, η σκέψη άρχισε να παράγει αγγλικούς στίχους, τους οποίους και τόλμησα να καταγράψω. Είναι ένας προσωπικός πειραματισμός.



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ