Πώς φτάσαμε όμως μέχρι εδώ; Οι περιοχές που είχαν δασικό χαρακτήρα στις αεροφωτογραφίες του 1945 οφείλουν, σύμφωνα με τις Διευθύνσεις Δασών, να σταλούν στις Κτηματικές Υπηρεσίες για να δηλωθούν στο Κτηματολόγιο. Οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών υπέβαλλαν τις δηλώσεις στο Κτηματολόγιο χωρίς να εξετάσουν τις πραγματικές συνθήκες και τις μεταβολές στα ακίνητα, τα περισσότερα από τα οποία είναι δομημένες επιφάνειες, με την επίκληση του τεκμηρίου του Δημοσίου.

Το πρόβλημα επιτάθηκε από το γεγονός ότι πολλά ειδοποιητήρια –κοινοποιήσεις του Δημοσίου προς τους πολίτες για τις διεκδικήσεις, καθυστέρησαν να αποσταλούν ή επιστράφηκαν από το ταχυδρομείο, με αποτέλεσμα είτε να κοινοποιούνται στο παρά πέντε της εκδίκασης των ενστάσεων από τις αρμόδιες επιτροπές, είτε να φτάσουν εκ των υστέρων στους θιγόμενους πολίτες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνουν και τις προθεσμίες των Επιτροπών Ενστάσεων, στις οποίες ο κόσμος μπορεί να υπερασπιστεί την περιουσία του.

Με βάση το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών, το δημόσιο αποσύρεται από την διεκδίκηση από ακίνητα εντός σχεδίων πόλεως ή οικισμού, εφόσον πρώτον, ο ιδιώτης έχει αναγραφεί ως κύριος στις πρώτες κτηματολογικές εγγραφές και δεν έχει εκδοθεί και κοινοποιηθεί σε αυτόν ή τους δικαιοπαρόχους από την οικεία κτηματική υπηρεσία Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής ή Πρωτόκολλο Καθορισμού Αποζημίωσης Αυθαίρετης Χρήσης. Δεύτερον, εφόσον για το ακίνητο αυτό δεν προβάλλονται δικαιώματα του Δημοσίου για άλλο λόγο. Η διάταξη αυτή δεν ισχύει για εκτάσεις, οι οποίες στο σχέδιο πόλης ή οικισμού αποτελούν κοινόχρηστους χώρους, πάρκα ή άλση.

Στελέχη του Κτηματολογίου υποστηρίζουν ότι το ζήτημα των δηλώσεων του Δημοσίου αντιμετώπισε ο νόμος 4389/ 2016, ο οποίος στις μεταβατικές διατάξεις αναφέρει ότι στα εντός σχεδίου το Δημόσιο δεν υπόκειται σε υποχρέωση δήλωσης ή ένστασης. Ωστόσο στο σημείο αυτό υπήρχε ένα είδος κενού στην ερμηνεία του θεσμικού πλαισίου, με αποτέλεσμα το δημόσιο να συνεχίζει να υποβάλλει δηλώσεις και οι πολίτες να ταλαιπωρούνται.