Πρόκειται για νέα εισαγόμενη από τη Δύση μουσική εκδήλωση, που παρουσιάζεται μεν ως πολιτιστικό γεγονός, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Ορθόδοξη και ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Και μόνο η ονομασία «φεστιβάλ Θρησκευτικής μουσικής» παραπέμπει στην παρουσίαση μουσικών έργων, ανεξαρτήτου θρησκευτικού δόγματος.

Μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο θα πείσει ότι αντιγράφουμε πρακτικές των Ρωμαιοκαθολικών, που θεωρούνται πρωτοπόροι σε τέτοιες εκδηλώσεις προκειμένου να έρθουν οι πιστοί πιο κοντά στους ναούς. Έτσι και εμείς οι Ανατολικοί αντιγράφοντας τους Δυτικούς παρουσιάζουμε αυτόν τον αχταρμά των μουσικών έργων σε ορθόδοξους ναούς και μάλιστα με τη χρήση μουσικών οργάνων (πιάνου κ.α.) υποστηρίζοντας ότι προβάλλουμε τα βυζαντινά μνημεία. Δηλ. με απλά λόγια προβάλλουμε τη Βυζαντινή εκκλησιαστική τέχνη με δυτικού τύπου άσματα, λέτε και δεν υπάρχουν τα απαράμιλλα έργα Βυζαντινής Μουσικής. Έτσι και τους ορθόδοξους ναούς αποϊεροποιούμε και το φρόνημα του χριστεπωνύμου πληρώματος διαστρέφουμε, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια. Δεν είναι τυχαία τα λόγια ενός διοργανωτή τέτοιων εκδηλώσεων που υποστηρίζει επισήμως ότι «Η Καθολική Εκκλησία είναι πρωτοπόρα σε τέτοια γεγονότα, έχουν πολλά αντίστοιχα φεστιβάλ. Εμείς τώρα ξεκινάμε δειλά – δειλά. Θα πρέπει να τους φτάσουμε και να τους ξεπεράσουμε σιγά σιγά. Η θρησκευτική μουσική διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη λατρεία και στόχος είναι αυτές οι ημέρες να συμβάλλουν στην ανάδειξη της κληρονομιάς, αλλά και στην σύζευξη των πιστών»(!!!!!).

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, που είχε ανακοινωθεί «Οι επισκέπτες και οι συμπολίτες είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν:

1. Στο Πνευματικό κέντρο του Ιερού ναού Αγίου Μαξίμου Γραικού στις 9 Απριλίου ημέρα Τετάρτη και ώρα 8:00 μμ την Ορχήστρα και τη Χορωδία του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,

2. Την Πέμπτη 10 Απριλίου στον Ιερό Ναό της Παρηγορήτισσας την παιδική και τη Μικτή χορωδία του Συλλόγου καθώς και το Σύνολο “Cantus Serenus”.

3. Την Παρασκευή 11 Απριλίου και ώρα 8:00 μμ τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Πολιτιστικού Συλλόγου Άρτας «Ο Μακρυγιάννης» στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου και τέλος

4. Το Σάββατο 12 Απριλίου στον Ιερό ναό Αγίου Μαξίμου Γραικού και ώρα 7:00 μμ τη χορωδία Animato Youth Voices Μυτιλήνης, τη Μικτή Χορωδία του Μουσικοφιλολογικού Ομίλου Λευκάδας «Ορφεύς», τη Χορωδία BelCantes Αγ. Ανδρέα Εγλυκάδας Πατρών, τη Χορωδία Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Θεσσαλονίκης, τη Χορωδία Συλλόγου Φίλων Μουσικής Καβάλας, τη Χορωδία του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Περάμου Καβάλας, τη Μικτή Χορωδία του Συλλόγου Υπαλλήλων Τραπέζης Ελλάδος από την Αθήνα και τη Χορωδία εκπαιδευτικών μουσικής “Choremus” από την Αθήνα.

Όπως τονίστηκε από τους διοργανωτές το πρόγραμμα είναι «ενταγμένο στις εκδηλώσεις του Δήμου για τη Βυζαντινή εβδομάδα, το φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε έτος παραμονές του Πάσχα, είναι εναρμονισμένο με το κλίμα των ημερών, τα μοναδικά Βυζαντινά μνημεία και τους ιερούς ναούς της πόλης και αποτελεί γιορτή για την Άρτα» (!!!!!!!!!!!!!!).

Τέλος οι διοργανωτές ευχαρίστησαν τους παρακάτω ως εξής: «Θα θέλαμε να εκφράσουμε δημόσια ευχαριστίες στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Άρτας κ.κ. Καλλίνικο για την παραχώρηση των Ιερών Ναών, στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας για την άδεια παραχώρησης του βυζαντινού ναού της Παναγίας Παρηγορήτισσας, καθώς και σε όλους τους χορηγούς του Φεστιβάλ και τους συμπολίτες για τη στήριξή τους».

Επειδή γνωρίζω εκ των προτέρων την αφοριστική κριτική στο πρόσωπο του γράφοντος, είμαι υποχρεωμένος να τονίσω τα εξής. Ο,τι θα γραφτεί στη συνέχεια δεν αποτελεί κριτική στο έργο των μουσικών και των χορωδιών. Τέτοια πρόθεση δεν υπάρχει. Οι προβληματισμοί αφορούν αποκλειστικά και ΜΟΝΟ στη χρήση των ιερών ναών για εκδηλώσεις όπως αυτές.

Επειδή εύκολα ξεχνάμε και ως εκ τούτου εύκολα κάποιοι χειραγωγούν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, καλό θα είναι να θυμηθούμε τα παρακάτω.

Ο πρώτος σε λειτουργία ναός του Οσίου Μαξίμου του Γραικού στην Άρτα ήταν ο υπόγειος ναός, το λεγόμενο σήμερα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ. Για τον ναό αυτό έγιναν θυρανοίξια, που είναι εκκλησιαστική πράξη η οποία αφορά ΜΟΝΟ ΝΑΟΥΣ και ΟΧΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ. Ο υπόγειος ναός λειτούργησε για περίπου ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΩΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ. Αυτό σημαίνει ότι ο τόπος καθιερώθηκε ως ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΙΟΣ ΧΩΡΟΣ λόγω των πολλαπλών αγιαστικών πράξεων και Μυστηρίων που τελέστηκαν εκεί.

Mετά τα εγκαίνια του σημερινού ναού του Οσίου Μαξίμου τον Ιούνιο του 2016, ο υπόγειος ναός μετατράπηκε σε πνευματικό κέντρο πολλαπλών χρήσεων, ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον ο χώρος του ΙΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ να προστατευτεί και να χρησιμοποιείται ολόκληρος ο υπόγειος χώρος και ως ναός, αλλά και για την πραγματοποίηση εκκλησιαστικών και μόνο εκδηλώσεων. Δυστυχώς τον Φεβρουάριο του 2017 (παραμονή της εορτής του Αγίου Χαραλάμπους) συνέβησαν απείρου κάλλους βλάσφημα γεγονότα. Σύμφωνα με ηλεκτρονικό και φωτογραφικό υλικό, ο ναός μετατράπηκε σε ταβέρνα, μέσα στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου της χρονιάς εκείνης. Ορχήστρα δημοτικού τραγουδιού στήθηκε στον σολέα του υπόγειου ναού και στον υπόλοιπο χώρο του ναού μπήκαν τραπέζια με κρέατα και ποτά. Ακολούθησε δημοτικό γλέντι μέσα στον χώρο του ναού και έγιναν πράγματα απαράδεκτα. Οι διαμαρτυρίες έπεσαν στο κενό.

Στη συνέχεια διαπιστώσαμε ότι απομακρύνθηκε η Αγία Τράπεζα, χωρίς να γνωρίζουμε πού μεταφέρθηκε. Ο χώρος του ιερού βήματος έγινε χώρος ορχήστρας για μουσικές εκδηλώσεις και άλλων πρακτικών.

Έτσι και στο λεγόμενο φεστιβάλ θρησκευτικής μουσικής στο χώρο του ιερού βήματος στήθηκε ορχήστρα με μουσικά όργανα. Όπως αποτυπώνεται σε φωτογραφικό υλικό, γυναικεία χορωδία να βρίσκεται στην κόγχη του ιερού βήματος του υπόγειου ναού του Αγίου Μαξίμου.

Ακόμη και αν δεν γνωρίζει κανείς τους Ιερούς Κανόνες, που προβλέπουν αυστηρές ποινές για όσους μετατρέπουν τους ιερούς χώρους σε «κοσμικά κέντρα», απλές θεολογικές γνώσεις και απλές αρχές ευσεβείας κραυγάζουν, ότι οι Ιεροί Ναοί είναι ιεροί τόποι, και όλα, όσα υπάρχουν μέσα στον Ι. Ναό, είναι ιερά πράγματα.

Ο Ι. Ναός είναι οίκος του Θεού, είναι ο ουρανός επί της γης. Μπορεί κανείς να τον μεταβάλλει σε κοινό οίκο, σε γη, σε χώρο κοσμικών και γήινων εκ δηλώσεων;

Ήδη στην Παλαιά Διαθήκη ο προφητικός λόγος είναι πολύ αυστηρός για όσους δεν κάνουν το διαχωρισμό μεταξύ ιερού και βεβήλου• «Οι ιερείς αυτής (της ‘Ιερουσαλήμ) ηθέτησαν νόμον μου και εβεβήλουν τα άγιά μου• αναμέσον αγίου και βεβήλου ου διέστελον και αναμέσον καθαρού και ακαθάρτου… και εβεβηλούμην εν μεσω αυτών». Γιʼ αυτό και μετά θείας οργής ο Κύριος εξεδίωξε, όσους είχαν προσβάλλει την ιερότητα του Ναού.

‘Επειδή ο Ιερός Ναός καθαγιάζεται «πολλαπλασιαστικώς και πληθυντικώς» με την εν αυτώ τέλεση των Ιερών Μυστηρίων, την ανάγνωση των ιερών λόγων και την παρουσία ιερών σκευών και εικόνων, μένει εσαεί ιερός, ακόμη και αν εγκαταλειφθεί για ποικίλους λόγους και ερειπωθεί.

Πραγματοποιήθηκε ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ συναυλία από τη Νεανική Ορχήστρα ΝΤΟ-ΡΕ-ΜΙ του Δημοτικού Ωδείου Ιωαννίνων, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου κ. Γεράσιμου Λώλη, τη Μεγάλη Δευτέρα 14 Απριλίου 2025 και ώρα 12:00.

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση το πρόγραμμα που παρουσίασαν οι νεαροί μουσικοί αποτελεί ένα μουσικό ταξίδι βαθιάς συγκίνησης και πνευματικής ανάτασης, εμπνευσμένο από το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας και το μήνυμα της Ανάστασης.

1. Το Άβε Μαρία (Ave Maria=Χαίρε Μαρία ) αποτελεί τίτλο που προέρχεται από τις δύο πρώτες λέξεις προσευχής των Καθολικών προς την Παναγία και που απαγγέλλεται στη λατινική γλώσσα.

Επίσης με τον τίτλο «Άβε Μαρία» τιτλοφορούνται στην Καθολική Εκκλησία και άλλοι ύμνοι ή προσευχές προς τη Θεοτόκο.

Μπορεί να φαίνεται αθώο από άποψη περιεχομένου το παραπάνω τραγούδι, όμως καλλιεργεί μια λανθασμένη αντίληψη περί της Θεοτοκολογίας. Καλλιεργεί την εντύπωση ότι η Ορθόδοξη Θεοτοκολογία και η Ρωμαιοκαθολική (Παπική) είναι ΟΜΟΙΕΣ. Η Θεοτόκος ονόμασε τους λατινόφρονας ¨ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΗΣ» στο θαυμαστό γεγονός στο Άγιο όρος στην εποχή του Λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκου.

Για τους Ρ/Κ η Θεοτόκος είναι ΘΕΑ και ΣΥΛΛΥΤΡΩΤΡΙΑ, θέσεις που δεν τις αποδέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία. Πιστεύω να τα γνωρίζει αυτά η εκκλησιαστική διοίκηση.

Η Μητέρα του Θεού δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση στο μυστήριο της σωτηρίας των ανθρώπων. Είναι απλή συνεργός και η συνεργασία της εντοπίζεται στη δυνατότητα ενανθρωπίσεως που παρείχε στον Υιό του Θεού. Είναι η Μητέρα του Λυτρωτού. Διαμέσου αυτής εισήλθε στον κόσμο ο Σωτήρας του κόσμου. Το αξίωμα αυτό είναι ασφαλώς μέγα, δεν είναι όμως αξίωμα ουσιαστικά λυτρωτικό. Άλλωστε και η ίδια η Θεοτόκος σώθηκε από το λυτρωτικό έργο του Υιού της. Επομένως η Θεοτόκος δεν είναι η πρώτη και κύρια πηγή της σωτηρίας. Είναι απλή διάκονος της χάριτος, απλή οικονόμος του μυστηρίου της σωτηρίας «εν ονόματι» πάντοτε του Υιού της. Η Μητέρα του Θεού έχει μεγάλη χάρη και παρρησία προς τον άχραντο τόκο Της. Μια και έδωσε ζωή στην πηγή της ζωής δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στη γεννήτρια της ζωής. Και επειδή είναι Μητέρα του Υιού, αγαπά και την Εκκλησία που είναι το μυστικό και άχραντο σώμα Του. Στη σωτηρία των πιστών παρεμβαίνει έμμεσα και κυρίως με την πρεσβεία και τη μεσιτεία της. Ισχύει δε πολύ «δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».

Όμως για μια ακόμα φορά επέτρεψαν και επίσημα πλέον και ΦΕΤΟΣ να βλασφημείται το ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ στον σεβάσμιο χώρο της Παρηγορήτισσας και μάλιστα με την παρουσία στην εκδήλωση ορθοδόξου κληρικού. (Αλήθεια αυτός τα γνωρίζει τα παραπάνω;;;).

ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΚΤΙΤΟΡΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΎ. Το θόρυβο αυτό οι εκκλησιαστικοί και το χριστεπώνυμο τοπικό πλήρωμα δεν τον ακούν; Ξεχνάνε ότι στους κτίτορες του ναού συμπεριλαμβάνεται η ΑΝΤΙ – ΠΑΠΙΚΗ Οσία Θεοδώρα και η νύφη της ΑΝΝΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑ – ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΗ που αποκλήρωσε την κόρη της ΘΑΜΑΡ, όταν ασπάστηκε το ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟ ΔΟΓΜΑ, μετά από την πίεση που δέχτηκε από τον σύζυγό της Φίλιππο Α ‘ του Τάραντα, τέταρτο γιο του Καρόλου Α των Ανζού, αθετώντας τη συμφωνία που είχε κάνει;;;

Γιατί αγνοούν ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ την παρακαταθήκη του Πατριάρχη Ιερεμία του Β, που με σιγίλιο κατοχυρώνει τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της μονής και η αποϊεροποίηση του ναού επισύρει τον αιώνιο αφορισμό σε αυτούς που δεν υπακούσουν;;;

2. Γράφτηκε επίσης πως οι λέξεις Ave Maria ,λόγω της συγκινησιακής φόρτισης προκαλεί ανέκαθεν τις ψυχές των Χριστιανών και επέδρασε βαθύτατα στη φαντασία πολλών καλλιτεχνών κυρίως της Δύσεως.

Όμως, τονίζουμε ότι ο συναισθηματισμός στην ΟΡΘΟΔΟΞΗ λατρεία συναντά την ειδωλολατρία είτε μέσω της κτίσης, είτε λατρεύοντας το “εγώ”… Ο Άγιος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού) έγραψε τα εξής: «Κανένας συναισθηματισμός δεν υπάρχει στην ορθόδοξη εκκλησιαστική λατρεία, ούτε στους εκκλησιαστικούς ύμνους της αγί¬ας Οκτωήχου. Αλλά πόση πολλή απ’ αυτή την αηδιαστική συναισθηματικότητα υπάρχει στις διάφορες συναθροίσεις των σεκτών! Ακούς εκεί και σε πιάνει αναγούλα!».

Ο θρησκευτικός συναισθηματισμός τη Μεγάλη εβδομάδα αποτελεί μορφή της ΕΚ ΔΕΞΙΩΝ ΠΛΑΝΗΣ. Τη Μεγαλοβδομάδα δεν θρηνούμε για τον “καημένο Χριστούλη”, που ανέβηκε στο σταυρό και πέθανε και θάφτηκε σαν νικημένος και αδικημένος άνθρωπος. Έχει έναν πενθοχαρμόσυνο χαρακτήρα το ορθόδοξο ήθος. Τις ημέρες αυτές σταυρώνουμε τις επιθυμίες και τα πάθη μας. Μπαίνουμε σε πνευματικό χωνευτήρι για να τα μεταμορφώσουμε. Ζητάμε και προπανηγυρίζουμε την ανάσταση. Δεν υπάρχει στιγμή στην εορτολογία και την υμνογραφία της μεγάλης Εβδομάδας που να μην αναφέρεται ο σταυρός συναπτά με την ανάσταση και η αλήθεια πως ο Χριστός είναι ο Κύριος της ιστορίας, των παθών και του θανάτου Του. Ο Βασιλεύς της δόξης δηλ που τελεσιουργεί τα φρικτά μυστήρια της οικονομίας για τη σωτηρία μας.

Στη βυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση, ο θρήνος της Μητέρας έχει πάντοτε ένα δοξολογικό χαρακτήρα, γιατί μέσα απ’ αυτόν προβάλλει η προοπτική της Ανάστασης, της αναγέννησης και της σωτηρίας του ανθρώπου. Μέσα σ’ αυτήν την προοπτική εντάσσεται ο θρήνος της Θεοτόκου τόσο στον «Χριστό Πάσχοντα» όσο και στις πλέον αντιπροσωπευτικές θρηνωδίες του Ρωμανού Μελωδού και του Συμεών του Μεταφραστή: «Ως προσκυνώ σου τα πάθη και το υπομείναν σώμα προσπτύσσομαι. Αίρω το ύδωρ το εκ πλευράς σου ρυέν, δι’ ου μοι το λουτρόν της παλιγγενεσίας χαρακτηρίζεται. Εξαίρω και το αίμα το συρρυέν, δι’ ου το διά μαρτυρίου εικονίζεται βάπτισμα, ο και τον ευγνώμονα περιρραντίσαν ληστήν καθηγίασε βαπτισθέντα και αυτόν τω επί σοι συμβάντι βαπτίσματι..»

3.Για το μουσικό δρώμενο Lux Aeterna (Requiem for a Dream), C. Mansell σημειώνουμε ενημερωτικά τα εξής:

Ο λατινικός όρος Lux Æterna σημαίνει «αιώνιο φως» και το συναντάμε ευρέως σε πολλά έργα τέχνης με την πάροδο των ετών. Προήλθε από εδάφιο ενός λειτουργικού άσματος της Καθολικής Εκκλησίας που ψαλλόταν για να τιμήσει τους νεκρούς.

4. Ο ύμνος Wa habibi («αγαπημένε μου»), που αποτελεί ένα μοιρολόι για τον θάνατο του Ιησού, διασκευάστηκε στα ελληνικά από τον Νίκο Γκάτσο, και έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό με τον τίτλο «Μάνα μου» και τη φωνή του μεγάλου ερμηνευτή της παραδοσιακής ποντιακής μουσικής Χρύσανθου. Οι στίχοι του Wa Habibi στα ελληνικά καταγράφονται στην συνέχεια: