Ήταν «άπαντες παρόντες», το μεσημέρι της προπερασμένης Κυριακής στον «Παντοκράτορα». Σχεδόν όλοι οι παλαιότεροι γείτονες, μαζί και οι περισσότεροι των επιγόνων των ζώντων και τεθνεώτων μελών της πάλαι ποτέ «ακμάζουσας» γειτονιάς: «Λυμουρέϊκα- Μπλατσέϊκα - Δαφνέϊκα», βαθιά συγκινημένοι αποχαιρετήσαμε την Ερμιόνη Μπλάτσα - Παππά, που έφευγε για το μεγάλο ταξίδι… Πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό, η Ερμιόνη της γειτονιάς μας, αυθόρμητη, αγαθή, ευγενική, καλοσυνάτη, πάντα έτοιμη να δώσει το «παρών» της συμμετοχής της, τόσο στις χαρές όσο και στις λύπες στις οικογένειες της γειτονιάς.

Η προτροπή που ενείχε η χαρακτηριστική φωνή της, οι αστείρευτες χιουμοριστικές ατάκες της, η απλότητά της, η κοινωνική ευαισθησία της, το ειλικρινές ενδιαφέρον και η ανυπόκριτη αλληλεγγύη προς τον πάσχοντα γείτονα, ήταν πάντα σε αυτή, είδη εν επαρκεία. Η πλήρης ημερών μακαρίτισσα, πλέον, Ερμιόνη, ήταν μια εμβληματική προσωπικότητα της γειτονιάς μας, η οποία, τουλάχιστον στον κύκλο των γνωστών και φίλων, δεν περνούσε απαρατήρητη. Αντίθετα έκανε πάντα αισθητή την παρουσία της, ενώ είχε το προνόμιο, την εκ φύσεως πολυπραγμοσύνη της, να την μετατρέπει σε ειλικρινές, άδολο, και κυρίως έμπρακτο ενδιαφέρον για τον(την) γείτονα(νισσα). Και ήταν αυτές ακριβώς οι αρετές της Ερμιόνης, που την έφερναν από τους πρώτους στο σπίτι του(της), έτοιμη να προσφέρει την αρωγή της στο άρρωστο ή ανήμπορο μέλος της, αλλά και την παρηγοριά της στην οικογένεια απολεσθέντος αγαπημένου προσώπου της. Όμως την προσφιλή Ερμιόνη, θα την δούμε πρώτη και στους γάμους, τις βαφτίσεις και τις ονομαστικές γιορτές παιδιών της γειτονιάς και μάλιστα σε… πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ο γράφων θυμάται με νοσταλγία τις βραδινές συνάξεις, τότε που δεν υπήρχαν οι τηλεοράσεις, όπου άνδρες, γυναίκες και παιδιά της γειτονιάς μαζευόμαστε στα πλατύσκαλα των σπιτιών και μεταξύ τυρού και αχλαδιού, για ώρες ολόκληρες αναλύαμε-και καμιά φορά κουτσομπολεύαμε - την Αρτινή επικαιρότητα. Εκεί τα σοβαρά, ή τα λιγότερο σοβαρά, πολιτικά, κοινωνικά και άλλου είδους σχόλια, έδιναν και έπαιρναν, αλλά πάντα η Ερμιόνη φρόντιζε να τα… πασπαλίζει με τις ανεπανάληπτες χιουμοριστικές ατάκες της.

Πάντως, προσωπικά της είμαι ευγνώμων για την ηθική συμπαράσταση, που τόσο απλόχερα πρόσφερε στην οικογένειά μου με την παρουσία της - και περισσότερο στην καλή της φίλη, την μακαρίτισσα μητέρα μου Ευγενία - σε όλες τις δύσκολες μέρες της δοκιμασίας της, εξ’ αιτίας της απώλειας προσφιλών προσώπων της.

Με την πεποίθηση ότι η απώλεια της Ερμιόνης, της πληθωρικής σε ευγενή αισθήματα παλιάς του γειτόνισσας, θα φέρει στους οικείους της την εξ’ ύψους παρηγορία, ο γράφων την αποχαιρετά με αγάπη και σεβασμό, ευχόμενος να είναι ελαφρύ το Αρτινό χώμα που τη σκεπάζει..

Αντώνης Κολιάτσος