Γράφει ο Κώστας Μπανιάς

«Είμαι πρόσφυγας, φευγάτος από την πατρίδα μου, διότι με βομβαρδίζουν οι ΝΑΤΟϊκοί δολοφόνοι, οι Αμερικανοί δολοφόνοι, η φασιστική στρούγκα της ΕΕ που δουλικά την υπηρετούν οι σημερινοί κατσαπλιάδες, όπως οι πρώην κατσαπλιάδες και οι… ερχόμενοι υποτελείς των ανωτέρω δολοφόνων. Είμαι νοερά στη χώρα της Συρίας, που έχει ησυχία».

Βάλτε τους εαυτούς σας και σκεφτείτε: 8.10 πρωινή. Παίρνετε το παιδί σας ή το εγγόνι (και όχι αγγόνι) και πηγαίνετε για την 1η δημοτικού. Βλέπετε κόσμο «αγανακτισμένο» να σας αποδοκιμάζει, να χειρονομεί, να βγάζει αφρούς και σάλια από το βρωμερό στόμα του (μπόχα). Ο πιτσιρίκος σου σφίγγει το χέρι: «Μπαμπά… Παππού…». «Μη φοβάσαι παιδί μου, έτσι γαβγίζουν… Έτσι τους έμαθαν». Προχωράς προς την πόρτα. Αλυσίδα με λουκέτο. Στοπ.

Σκεφθείτε μόνο το πρόσωπο και τον εσωτερικό κόσμο του μικρού. Τίποτε άλλο. «Γιατί μπαμπά, παππού; Δεν με θέλουν;». «Πάμε αγόρι μου. Θα σε μάθει γράμματα η γιαγιά, η μαμά σου. Να μεγαλώσεις να έρθει ανάποτα ο ντουνιάς».