Γράφει ο Δημήτρης Λαμπράκης *

Παρά το γεγονός ότι το φιλότιμο και η συνέπεια των [φθηνά αμοιβόμενων] Ελλήνων ιατρών, όσων τουλάχιστο απέμειναν και υπηρετούν, είναι αυτό που διασώζει κυρίως το κύρος των περισσοτέρων Νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας της Χώρας, εντούτοις -δυστυχώς- αποτελεί καθημερινά «είδηση» το τυχόν ιατρικό λάθος ενώ δεν αποτελεί ποτέ «είδηση» η θεραπεία του ασθενή που συναντάται στην συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών που αντιμετωπίζονται στα νοσοκομεία μας και με την συνεπικουρία του ολιγάριθμου και ευγενούς νοσηλευτικού προσωπικού.

Τα Ελληνικά Δικαστήρια καθημερινά απασχολούν δικαίως και αδίκως υποθέσεις αποζημίωσης πολιτών από καταγγελλόμενα ιατρικά σφάλματα ή ιατρική αμέλεια. Εάν ο ιατρός δεν ενεργεί πάντοτε όπως απαιτούν οι κανόνες της ιατρικής επιστήμης και της δεοντολογίας και δεν επιδεικνύει διαρκώς για τον ασθενή εκείνο το ενδιαφέρον που αναμένει η κοινωνία και η πολιτεία να δείξει ένας μέσος εξειδικευμένος γιατρός [ούτε δηλαδή ο καθηγητής πανεπιστημίου, ούτε ο ειδικευόμενος ιατρός] ίσως να υπάρχει ιατρική ευθύνη. Αυτή βεβαίως, κάθε φορά, θα είναι εργασία των νομικών, των Δικαστών και των πραγματογνωμόνων ιατρών – ιατροδικαστών.

Τι γίνεται όμως όταν ένας ιατρός δημοσίου νοσοκομείου ασκεί το λειτούργημά του χωρίς υποδομή σε μηχανολογικό εξοπλισμό και σε υγειονομικό υλικό, πολύ δε περισσότερο και κυρίως χωρίς ξεκούραση και συνεπεία των γεγονότων αυτών διαπράξει ιατρικό σφάλμα; Τότε η ευθύνη προς αποζημίωση του δημοσίου είναι αδιαμφισβήτητη εφόσον τουλάχιστο αυτό συμβαίνει και έχει καταστεί γνωστό στην προϊσταμένη αρχή η οποία και δεν συμμορφώθηκε για να λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Σήμερα παρά ποτέ άλλοτε η οικονομική κατάσταση επιβάλλει σε Νοσοκομειακούς ιατρούς, αντί πινακίου φακής για το έργο που επιτελούν, να εργάζονται μπορεί και 60 μπορεί και 70 ώρες εβδομαδιαίως, μπορεί και μία και μιάμιση μέρα συνεχώς ενώ ο συνολικός χρόνος εργασίας τους ανά εβδομάδα δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 48 ώρες με περίοδο ανάπαυσης τουλάχιστον μίας ολόκληρης ημέρας καθώς και επιπλέον ωρών ανάπαυσης ανά 24ωρο.

Ο εργατικός αυτός κανόνας που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή νομοθεσία αποβλέπει όχι μόνο στην διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας του εργαζόμενου ιατρού αλλά κατ’ αποτέλεσμα και στην ασφάλεια και υγεία του ασθενή. Οιαδήποτε παραβίαση του ωραρίου εργασίας μέσα από τις ενεργές εφημερίες και τις εφημερίες ετοιμότητας αλλά και η -συνεπεία της υποχρηματοδότησης - έλλειψη του αναγκαίου και συντηρημένου μηχανολογικού εξοπλισμού και του υγειονομικού υλικού καθιστά λίαν επικίνδυνη την άσκηση της ιατρικής στα δημόσια νοσοκομεία.

* Ο Δημήτρης Λ & Π Λαμπράκης είναι δικηγόρος