Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Η επιστημονική κριτική που ασκείται στη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, κατευθύνεται κυρίως στον προτεινόμενο μηχανισμό της, που αποτελείται κατά βάση, αφενός από τις μεταλλάξεις κι αφετέρου από τη φυσική επιλογή.

Οι πρώτες εκφράζονται σε τυχαία σφάλματα της αντιγραφής ή επιδιόρθωσης του DNA από χημικές επιδράσεις και την ακτινοβολία, δηλαδή εφάπτονται και της βιολογίας. Το 99% των μεταλλάξεων είναι βλαπτικές ή ουδέτερες ενέργειες για τον οργανισμό και μόνον το υπόλοιπο 1% έχει κάποιο ωφέλιμο αποτέλεσμα γι’ αυτόν.

Οι καλές μεταλλάξεις είναι όχι μόνον ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, αλλά ακόμη και σε καμιά περίπτωση, η συμβολή τους δεν είναι κάτι το σημαντικό. Αυτές αλλάζουν κάπως τη δομή των γονιδίων, χωρίς βέβαια να δημιουργούν καινούρια ή τουλάχιστον ανανεωμένα. Όμως η μετάβαση από ένα είδος σε άλλο, απαιτεί προσθήκη νέας πληροφορίας, δηλαδή επισώρευση νέων γονιδίων, τα οποία δεν μπορεί να προέλθουν από μεταμόρφωση υπαρχόντων, καθώς οι μεταλλάξεις δεν δημιουργούν εξέλιξη, αλλά προσαρμογή.

Ο Leo-Spetner, ομότιμος καθηγητής στο φημισμένο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα ΜΠ, ξακουστό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, με ειδικότητα στη θεωρία της πληροφορίας, στο βιβλίο του με τίτλο: «Όχι από τύχη. Θρυμματίζοντας την Μοντέρνα Θεωρία της Εξέλιξης». Αυτός λοιπόν ο διακεκριμένος εξειδικευμένος επιστήμονας παγκόσμιας αίγλης, παρουσιάζει μια φωτισμένη μαθηματική ανάλυση.

Στις σελίδες της αποδεικνύει διεξοδικά κι εμπεριστατωμένα ότι η Νέο-δαρβινική θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών, ούτε καν προσεγγίζει για λίγο μια υποτυπώδη μαθηματική βιωσιμότητα. Δεν αντέχει δηλαδή στον έλεγχο τρανταχτών επιχειρημάτων, καθώς πρόκειται για μια επιστημονική ουτοπία μέσα στα πλαίσια της επιστημονικής ψευδαίσθησης και λογικοφάνειας.

Από την άλλη μεριά, η φυσική επιλογή δεν δημιουργεί κάτι θετικό, παρά μόνον απλά εξαφανίζει ή τείνει να εξαφανίσει οτιδήποτε δεν είναι ανταγωνιστικό. Η φυσική επιλογή δεν γίνεται ποτέ να επεκταθεί έξω από τα όρια του DNA, ούτε βέβαια διά μέσου αυτής της διαδικασίας, το DNA μπορεί ν’ αλλάξει σε νέο είδος.

Όπως σωστά παρατηρεί ο Ολλανδός βοτανολόγος Hugo De Vries, η φυσική επιλογή εξηγεί την στοιχειώδη επιβίωση του ισχυρότερου και πιο ικανού ατόμου, αλλά με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να εξηγήσει τη γέννηση, ερχομό στον κόσμο του πιο ισχυρού κι ικανού. Αυτός ο επιστήμονας είναι σαφής, ξεκάθαρος και κάθετος στα λόγια του, στηριζόμενος στις επιστημονικές του περγαμηνές.

Στο σύγγραμμά του «Γενετική Εντροπία και το Μυστήριο του Γονιδιώματος», ο γενετιστής John Sanford, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Comell των ΗΠΑ, αποδομεί με πέρα για πέρα επιστημονικό τρόπο, τον εξελικτικό μηχανισμό. Έτσι απέδειξε περίτρανα ότι η πολυπλοκότητα της ζωής δεν είναι αποτέλεσμα εξέλιξης, αλλά σχεδιασμού και προγραμματισμού.

Όσο αφορά στην προέλευση του ανθρώπου η θεωρία της εξέλιξης δεν μπορεί να εξηγήσει την εμφάνιση της συνείδησης, των πνευματικών δυνάμεων και της ηθικής αντίληψης του ανθρώπου, ο οποίος αναζητά τον Θεό, δημιουργεί δίκτυα επικοινωνίας, ζει μέσα σε κοινωνικές δομές, συστήνει πολιτισμό και τέχνες, διερευνά κι αποκαλύπτει τα μυστικά της φύσης και της ζωής, διαθέτει αξιόλογο διανοητικό επίπεδο.

Ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της Δημιουργίας, υπερέχει σε τελειοποίηση από όλο τον έμβιο κόσμο, είναι μοναδικός στο είδος του, ξεχωριστό πλάσμα. Ένα σύνολο ιδιαίτερων χαρισμάτων κοσμεί τον άνθρωπο που τον καθιστά ανεπανάληπτο μέσα στο ζωικό βασίλειο, μεταξύ των άλλων ζώων.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο σε αντίθεση με τους υπόλοιπους έμβιους οργανισμούς, δεν συνιστά μια εικόνα για το κάδρο του τοπίου, όπως συμβαίνει με αυτά τα άλλα, αλλά πρόκειται για τον ίδιο, τον διαμορφωτή του τοπίου, καθώς μάλιστα αποτελεί και την εικόνα Εκείνου που αγιάζει τα πάντα και τα συνέχει κιόλας.

Επιπλέον, κι ο άθεος Γάλλος υπαρξιστής φιλόσοφος Jean Paul Sartre, λίγο πριν πεθάνει, έκανε στον φίλο του Pierre Victor, που του συμπαραστεκόταν, την ακόλουθη εξομολόγηση: «Δεν αισθάνομαι ότι είμαι ένα προϊόν της τύχης, ένας μικρός κόκκος σκόνης μέσα στο σύμπαν, αλλά κάποιος που αναμενόταν, που προπαρασκευάστηκε και προδιαγράφηκε. Σε συντομία μπορούμε να πούμε ότι μόνον ένας Δημιουργός θα μπορούσε να το φέρει σε αίσιο πέρας. Κι αυτή η ιδέα ενός δημιουργικού χεριού αναφέρεται στον Θεό».

Και γενετικά, όχι μόνον υπαρξιακά, ο άνθρωπος είναι μοναδικός. Μεταξύ ανθρώπων κι ανωτέρων πιθήκων, ασφαλώς υπάρχει ανατομική και βιοχημική ομοιότητα. Όμως η βιολογική ομοιότητα, καλύτερα εξηγείται ως κοινός σχεδιασμός, παρά ως κοινή καταγωγή.

Άλλωστε, ως παρατηρεί, ο μοριακός βιολόγος και πρώην αθεϊστής Jonathan Wells, ίδια γονίδια σε διαφορετικά είδη, συχνά οδηγούν σε διαφορετικά σωματικά χαρακτηριστικά, και διαφορετικά γονίδια. Μερικές φορές οδηγούν σε παρόμοια χαρακτηριστικά κι επομένως η βιολογική ομοιότητα δεν είναι αξιόπιστο επιχείρημα κοινής καταγωγής.

Ο προαναφερθείς John Sanford μαζί με τον βιολόγο Robert Carter στο άρθρο τους, με τίτλο: «Υπό το φως της Γενετικής. Αδάμ, Εύα και Δημιουργία. / Πτώση.» το φθινόπωρο του έτους 2014 γράφουν μεταξύ πολλών άλλων ότι η προβαλλόμενη από τους εξελικτικούς 98% γενετική ομοιότητα μεταξύ χιμπατζή κι ανθρώπου έπεσε, με νεότερες μελέτες στο 70%.

Αυτό σημαίνει διαφορά ενός δισεκατομμυρίου γενετικών γραμμάτων, ενώ διαφορά μεγαλύτερη του 2%, κάνει αδύνατη την εξελικτική ιστορία της κοινής καταγωγής. Όμως η θεωρία της εξέλιξης είναι κάτι παραπάνω από απλή επιστημονική θεωρία. Σ’ αυτό το πόρισμα καταλήγει το 1994 ο William Provine, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Comell των ΗΠΑ, που έγραφε σε κείμενό του:

«Αφήστε με να συνοψίσω την άποψή μου για ό,τι η μοντέρνα εξελικτική βιολογία μας λέει δυνατά και καθαρά. Δεν υπάρχει Θεός, ούτε στόχοι, ούτε δυνάμεις που κατευθύνονται σε έναν σκοπό. Δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατο. Δεν υπάρχει τελική θεμελίωση της ηθικής, ούτε τελικό νόημα της ζωής, ούτε ακόμη ελεύθερη βούληση». Δηλαδή βλέπουμε ότι αυτή εκφεύγει τα μέτρα μιας επιστημονικής θεωρίας, εκκλίνοντας από το υλικό της φιλοσοφίας και την προσέγγιση της ψυχολογίας, προσλαμβάνοντας και πολιτικές και θεολογικές διαστάσεις και προπαντός από την αρνητική άποψη.

Το έτος 2000, ο διαπρεπής αθεϊστής φιλόσοφος της βιολογίας κι ένθερμος υποστηρικτής της θεωρίας της εξέλιξης των ειδών καθηγητής, Michael Ruse, υπογράμμιζε: «Η εξέλιξη προωθείται από τους υποστηρικτές της σαν κάτι περισσότερο από απλή επιστήμη. Η εξέλιξη διαδίδεται ως μία ιδεολογία, ως μία κοσμική θρησκεία, ολοκληρωτικά απέναντι στον Χριστιανισμό, με νόημα κι ηθική. Αυτό ήταν αλήθεια, της εξέλιξης στην αρχή, αυτό είναι αλήθεια της εξέλιξης ακόμη και τώρα. Η εξέλιξη είναι θρησκεία».

Την ίδια θέση, ότι δηλαδή η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι θρησκεία, διατυπώνει ευθέως κι ο διαπρεπής επιστήμονας, καθηγητής της βιολογίας και πρώην αθεϊστής Gary Parker, ο οποίος σε δημόσια συνέντευξή του, δεν απέκρυψε την καθολική και πασίγνωστη αλήθεια, διατείνονταν ότι «η εξέλιξη ήταν η θρησκεία μου, μία δέσμευση πίστεως κι ομολογίας, μία πλήρης θεώρηση του κόσμου και της ζωής που οργάνωνε οτιδήποτε για εμένα. Ως θρησκεία η εξέλιξη απαντούσε στα ερωτήματά μου για τον Θεό, την αμαρτία και την σωτηρία.

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών αποτελεί ένα από τα πιο βασικά επιχειρήματα των αθεϊστών για τη στήριξη του αθεϊσμού τους και γι’ αυτό την έχουν αναγάγει σε ιδεολογία και κοσμοθεωρία, κεφαλαιώδους σημασίας. Η Πίστη όμως έχει την δική της οπτική των πραγμάτων.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, σε κείμενό του (Κυριακοδρόμιο Γ΄- Ομιλίες ΣΤ΄ ), που αναλύει σε βάθος και σχολιάζει επισταμένως την ευαγγελική περικοπή της θεραπείας της συγκύπτουσας γυναίκας, εισάγοντας μία επιτυχημένη παρομοίωση, γράφει σχετικά με τη θεωρία της εξέλιξης: «Με ποιόν τρόπο μπορεί κάποιος να ισώσει μια σπονδυλική στήλη, χωρίς να τη σπάσει; Με ποιο τρόπο, μπορεί ακόμη ένας αγκυλωμένος σβέρκος να κινηθεί, χωρίς να προκαλέσει πόνο;».

Τα αδαή κι ελαφριά κι ευκολόπιστα μυαλά των συγχρόνων μας «επιστημόνων», κατά τα φαινόμενα, αποφαίνονται ότι θα χρειαζόταν ένα εκατομμύριο χρόνια για να ευθετιστεί η σπονδυλική αυτοί «οι σκαπανείς του πνεύματος» δεν έχουν συνειδητοποιήσει την απέραντη δύναμη του Θεού-Δημιουργού.

Αγνοούν ότι χρειάστηκε μόλις ένα μόνο δευτερόλεπτο κι ένας λόγος του Κυρίου Ιησού Χριστού για να ορθωθεί κι ανασηκώσει το ανάστημά της η συγκύπτουσα γυναίκα. Έτσι αυτόματα κι απότομα ίσιωσε η σπονδυλική της στήλη, αν και ήταν πιο κυρτή από του πιθήκου. Αυτό για να κατανοηθεί χρειάζεται ο φωτισμός του Θεού, ο οποίος δεν επέρχεται «μετά παρατηρήσεως», αλλά ειρηνικά, μυστικά και δυναμικά ακόμη περιλούζει και κατακτάει ολοσχερώς τις ψυχές των ανθρώπων, που αναδεικνύονται άξιες της αλήθειας, της δόξας και του φωτός Του, συχνά μέσα από σταυρικούς δρόμους.

Αυτές τις ψυχές ο Κύριος προσανατολίζει προς τον ουρανό με ακατανόητους τρόπους για την ελάχιστη ανθρώπινη διάνοιά μας. «Σύν Αθηνά και χείρα κίνει», έτσι έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, συμφωνώντας με την Χριστιανική αντίληψή μας, της συγκατάθεσης και συνέργειας του Θεού σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, όπως ασφαλώς και στην προκειμένη περίπτωση.