Γράφει ο Δημήτρης Λαμπράκης *

Αδιαμφισβήτητα ο έφηβος - έφηβη αποτελούν το μέλλον κάθε χώρας και κατά συνέπεια και της Ελλάδος μας και σε αυτούς ευελπιστώ και εγώ Το δικαίωμα «του εκλέγειν» στα 17 έτη για την Ελληνίδα και τον Έλληνα έφηβο θα με έβρισκε σύμφωνο σε κάθε περίπτωση εφόσον οι νεοσσοί μας, όντας μαθητές, είχαν προετοιμασθεί κατάλληλα, τουλάχιστο, μέσα στην σχολική μονάδα και για τα καλύτερα και για τα χειρότερα.

Η σημερινή επίσημη πολιτική αμφισβήτησης της εθνικής, ιστορικής και θρησκευτικής μας ταυτότητας που απορρέει όχι μόνον από την αμφισβήτηση της ανάγκης της πρωινής προσευχής στην σχολική μονάδα, της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών, της συμμετοχής στις παρελάσεις, της αλλοίωσης της διδασκομένης Ελληνικής Ιστορίας κάθε άλλο παρά εγγυάται την ικανότητα του έφηβου να αποφασίζει, μόνος του, για το μέλλον του. Ακόμη όμως και εάν ξεπεράσουμε για λίγο το παραπάνω ιστορικό ισχυρό τρίποδο πατρίδα - θρησκεία - οικογένεια (στα οποία στηρίχθηκε και στηρίζεται η πατρίδα μας σε πείσμα όλων όσων τα αντίθετα υποστηρίζουν) ας αναλογισθούμε, πλην των ετεροκινούμενων καταλήψεων και της ατελείωτης όσο και ανόητης ασχολίας με το κινητό τους τηλέφωνο και μόνο, ποιές είναι οι οικειοθελείς συντονισμένες δράσεις των μαθητών μέσα (αλλά και έξω) από την σχολική μονάδα που αφορούν στην αδυναμία των μη προνομιούχων συμμαθητών τους (φτωχών, αδύναμων, αλλοδαπών κλπ), οι οποίοι αδυνατούν να έχουν τα απαραίτητα για να σπουδάσουν, ποιες είναι οι δράσεις των απέναντι στο εξεταστικό σύστημα που αλλάζει ελέω κάθε κυβέρνησης, ποιες οι απόψεις τους για την ανεργία και την ανάπτυξη, όταν εκ της ηλικίας τους, δεν έχουν την δυνατότητα νόμιμης εργασίας που θα τους έφερνε πρόσωπο με πρόσωπο με τη ζωή.

Σε όλα αυτά το σχολείο «κοιμήθηκε» όπως και σε πολλές περιπτώσεις και η οικογένεια. Οι υπέροχοι αυτοί νέοι άνθρωποι σήμερα δεν πρέπει να καθορίσουν το μέλλον τους στα 17 χρόνια τους. Μην τους μεγαλώνουμε απότομα ώστε αύριο να τους αποδώσουμε εύκολα ευθύνες για την πορεία της Χώρας μας.

Ας τους δώσουμε όμως το δικαίωμα, να ελέγχουν καθημερινά εμάς τους μεγαλύτερους, μέσα από το σχολικό βήμα αλλά και τον καθημερινό διάλογο στην ίδια την οικογένεια και για να τους καταστήσουμε υπεύθυνους πρέπει οι μεν εκπαιδευτικοί να τους χαρίσουν (όχι βεβαίως παπαγαλία) την μία και μοναδική Ελληνική ιστορία που μας διδάσκει όλους, η δε οικογένεια να τους εμφυσήσουμε τις αξεπέραστες αξίες, της τιμιότητας (και όχι της απατεωνιάς), της ειλικρίνειας (και όχι του ψέματος), της υπομονής (και όχι του εύκολου κέρδους), της αγάπης (και όχι του μίσους), της συγχώρεσης (και όχι της εκδίκησης) της αξιοπρέπειας, της ανδρείας κλπ. Με τον τελευταίο τρόπο θα τους καταστήσουμε περισσότερο χρήσιμους και ωφέλιμους για την κοινωνία μας στα 17 χρόνια τους.

* O Δημήτριος Λ & Π Λαμπράκης είναι δικηγόρος