Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Με βάση σχετική ανάρτηση στο διαδίκτυο, με ανάλογο τίτλο με αυτόν της επικεφαλίδας, από της 29 Φεβρουαρίου 2016, αναπτύσσουμε το παρόν σχόλιο. Μας προκαλεί σοκ η πληροφορία που μας παρέχεται για την πληθώρα των χωρών, από τις οποίες προέρχονται οι λαθρομετανάστες. Εαυτές οι χώρες δεν έχουν καμιά σχέση ή ακόμη κι έμμεση συσχέτιση με εμπόλεμες περιοχές. Ο αριθμός αυτών των αφετηριών ανέρχεται στον υψηλό των 77 κοιτίδων, μακριά από τη Συρία.

Εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες πιστεύουν ότι χρησιμοποιώντας ένα πλαστό ταξιδιωτικό έγγραφο, ή αν δεν έχουν καθόλου τέτοια χαρτιά, θα ξεγελάσουν κάποιον αποδέκτη και θα τους δοθεί η δυνατότητα να πάρουν άσυλο από μια χώρα της δυτικής Ευρώπης, λες ότι αυτές κι η Ελλάδα τρώνε κουτόχορτο, ενώ αυτοί βλέπουν πολύ υπεροπτικά τον εαυτό τους.

Όλοι προσποιούνται τους πρόσφυγες, καθώς κατά καθολική παραδοχή και σύμφωνα μάλιστα με την έγκυρη γνώμη ανώτερων στελεχών του Λιμενικού Σώματος. Δηλαδή αυτό συμβαίνει, αφού είναι πιο εύκολο να ζητήσει κάποιος άσυλο, όταν είναι πρόσφυγας από τον πόλεμο κι όχι οικονομικός μετανάστης. Με στατιστικές μελέτες που εκδόθηκαν στις 20/12/2015, μέσα στο έτος 2015 εισήλθαν στην Ελλάδα 804.465 μετανάστες.

Την αναμφισβήτητη αλήθεια αυτών των στατιστικών ερευνών επιβεβαιώνουν και στοιχεία του Λιμενικού Σώματος, τα οποία κιόλας πηγαίνουν πιο πέρα λέγοντας ότι οι εισροές λαθρομεταναστών στην Ελλάδα ανέρχονται στο ίδιο ποσό, εκ των οποίων πάνω απ’ τους μισούς, 457.149, ήταν πρόσφυγες από τη Συρία. Όμως αυτό το συμπέρασμα δεν μπορεί να ελεγχθεί, αφού στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι λαθρομετανάστες έχουν σχίσει και πετάξει τα ταξιδιωτικά τους χαρτιά στη θάλασσα.

Εξάλλου, όπως έχει προαναφερθεί, το συνολικό πλήθος των υπόλοιπων οικονομικών μεταναστών, αφορούν 77 εθνικότητες. Αυτοί που δεν είναι πρόσφυγες ανέρχονται στον αριθμό πάνω από 340.000 άτομα. Από τις αρχές του έτους 2015, μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου που πέρασε, έχουν καταγραφεί από έμπιστη πηγή, από τα διάφορα κέντρα των τοπικών λιμενικών Αρχών στα νησιά, 347.316 άτομα, που δεν αποτελούν πρόσφυγες από τη Συρία, αλλά είναι οικονομικοί μετανάστες από αραβικές χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Απ’ το Αφγανιστάν, ας σημειωθεί ότι 194.827 άτομα, είναι λαθρομετανάστες, που συγκαταλέγονται στους πρόσφυγες, προκειμένου να απολαμβάνουν καλύτερη μεταχείριση. Όσο αφοράει, τους διακινητές, οδηγών των λαθρομεταναστών, που κοινώς ονομάζονται δουλέμποροι, ως εμπόρων, χειραγωγών ψυχών κι ανθρώπινου πόνου, η συντριπτική πλειοψηφία τους έχει τουρκική υπηκοότητα. Ένας αμελητέος αριθμός απ’ αυτούς, μόνον 12 άτομα, ανήκουν στην ελληνική καταγωγή, σύμφωνα με όσους συνελήφθησαν μέσα στο τα

Η συμπερίληψη λαθρομεταναστών, οικονομικών μεταναστών και προσφύγων σ’ έναν ενιαίο όρο αδικεί τους πρόσφυγες. Μια τέτοια στάση, οφείλουμε στο όνομα του Θεού, της δικαιοσύνης, της Πατρίδας. Οι πρόγονοί μας, είτε ήρωες, είτε άγιοι, αγωνίσθηκαν σθεναρά υπέρ Βωμών κι εστιών κι ιδίως ο Άγιος Παϊσιος.

Όπως οι προφήτες του Ισραήλ συμμετείχαν στη ζωή του έθνους τους ενεργά με τον τρόπο τους, προσεύχονταν θερμώς, θρηνούσαν γοερώς, έλεγχαν τους βασιλείς που παρεκτρέπονταν, κήρυτταν άφοβα την μετάνοια και την μεταστροφή, προφήτευαν για την μελλοντική πορεία και τα επερχόμενα δεινά, έτσι κι οι άγιοι της Καινής Διαθήκης αντιμετώπιζαν το οικείο έθνος.

Εξαιρετικά ο Άγιος Παϊσιος, Γέροντας ο Αγιορείτης δεν ήταν αδιάφορος, ούτε απαθής στα θέματα της Πατρίδας. Η στάση του Γέροντα υπήρξε ξεκάθαρα πνευματική, σαν του προφήτη Ησαΐα που δεν ήταν καθόλου εθνικιστική κι ας έλεγε: «Διά Σιών ου σιωπήσομαι» (Ης ξβ΄1).

Ενώ ήταν αναχωρητής και ζούσε στην ερημιά, εκτός κόσμου, εντούτοις αγωνίστηκε όσο λίγοι, για το καλό της κοινωνίας και της Πατρίδας μας. Ειδικά στα εξωτερικά εθνικά θέματά μας ήταν αξιοθαύμαστη η ενεργή δραστηριότητά του κι ανεπάντεχη η προσφορά του. Έπαιρνε θέση και δεν δίσταζε να μιλά εναντίον των ανθελληνικών ρευμάτων, των πλαστογράφων της αληθινής ελληνικής ιστορικής γραμμής και κυρίως καταφερόταν στις άδικες εδαφικές διεκδικήσεις, άμεσες ή έμμεσες, σε βάρος της Ελλάδας των Σκοπιανών, Αλβανών, Τούρκων, Γερμανών κλπ.

Συγκεκριμένα, ο Γέροντας έλεγε: «Ο ένας θέλει τη Θεσσαλονίκη, ο άλλος θέλει να φθάσει μέχρι τη Λάρισα, ο άλλος θέλει το Αιγαίο, ο άλλος την Ακρόπολη. Μα τέλος πάντων δεν υπήρχε ποτέ Ελλάδα;». Επισήμανε με πόνο ψυχής, τους εθνικούς κινδύνους, προτού ακόμη αυτοί φανούν, γιατί πίστευε ότι η πρόληψη είναι πιο αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή, και όπως ο διάσημος ρήτορας Δημοσθένης της ελληνικής αρχαιότητας που πρόφερε: «Το φυλάξασθαι τ’ αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι».

Βοήθησε πολλούς να κατανοήσουν και να συνειδητοποιήσουν με διαύγεια την ξένη προπαγάνδα σε βάρος της Πατρίδας μας, όσο στριφνή και δυσκολονόητη κι αν ήταν. Έτσι αυτοί δημιούργησαν ακράδαντες θέσεις και μπόρεσαν παίρνοντας τα κατάλληλα μέτρα να εξαντλήσουν την ευαισθησία τους.

Μερικές φορές αυτές οι φιλοπατριωτικές προσπάθειές του όξυναν τη συμπεριφορά του και τον έφερναν σε λεκτικές προστριβές, υπερασπίζοντας τη δικαιοσύνη, σαν απότοκο της μαχητικής πρακτικής του, που του έδινε φτερά για μια ορμητική διεκδίκηση, χωρίς βέβαια ίχνος ιδιοτέλειας και χωρίς να προσχωρεί στις ανθρώπινες αδυναμίες, γιατί ο Θεός παντού και στη γη και στον ουρανό χρησιμοποιεί «κελιά», όρια, σύνορα, διαβαθμίσεις για τα προσφιλή τέκνα Του.

Κάποτε τον βρήκε ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Τσέλιος, μεγαλέμπορος από Αγρίνιο, να κάθεται έξω απ’ το καλύβι του και να είναι σκεπτικός και πολύ στενοχωρημένος. Τον ρώτησε, τι τον βασάνιζε κι ο Γέροντας πρόθυμα, αναφερόμενος στην ουσία της υπόθεσης, εννοεί πρώτα τα αλβανικά και στη συνέχεια όλα τα υπόλοιπα, με υπουργό Εξωτερικών τον Αντώνη Σαμαρά επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη της Κυβέρνησης ΝΔ (1992), συνηγορούντος ενεργά του Κάρολου Παπούλια, Προέδρου της Δημοκρατίας, αφού είχε προηγηθεί (1990) η διάλυση της ΕΣΣΔ επί Γκορμπατζώφ.

Συνεχίζοντας ο Άγιος την ομολογία του: «Πριν από λίγο, καθώς ερχόμουν προς τα εδώ, με περίμενε ένας νέος γεροδεμένος και ψηλός. Μ’ έπιασε απειλητικά και μου είπε: ‘Γέρο, δεν θέλω να σε ξαναδώ στην Θράκη και να μην ξανα-ανακατευτείς εκεί, γιατί…’. (έκανε ο νέος σ’ αυτό το σημείο, σχετική χειρονομία και μορφασμό που σήμαινε χυδαία απειλή).

Στη συνέχεια στην προσβολή των ιδανικών της ελευθερίας, ο Γέροντας ξεσπάει δριμύς και καταιγιστικός, διαφυλάσσοντας τη δικαιοσύνη: «Τι λες, βρε παλιάνθρωπε, εσύ που ήσουν Γερμανός (Έλληνας με γερμανικά διακριτικά), κοτζάμ παλικάρι, με σπουδές και μόρφωση, πήγες στην Μέκκα, σε έκαναν Μουσουλμάνο και τώρα δουλεύεις για τους Τούρκους στην Κρήτη, κάνοντας τον βοσκό και κατασκοπεύεις τις στρατιωτικές βάσεις εκεί; Φύγε απ' εδώ».

Αφού τελείωσε αυτή η στιχομυθία, ο νέος αποστομωμένος από τον Γέροντα, κατακόκκινος από την ντροπή του για τις αποκαλύψεις, απομακρύνεται γρήγορα και με σκυμμένο κεφάλι. Αυτό το περιστατικό δείχνει αφενός τον αγωνιστικό παλμό του Αγίου για την Ελλάδα κι αφετέρου την απέχθειά του προς τον χαφιεδισμό, τον προσεταιρισμό και την προδοσία.