Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Πολλές αναπάντητες απορίες προκύπτουν αφενός από τις τελευταίες καυτές διεθνείς εξελίξεις, αλλά κι αφετέρου από τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης συγκεκριμένα πάνω στο λεγόμενο προσφυγικό πρόβλημα. Πρώτα το εύλογο ερώτημα είναι ποιοι εντάσσονται στα πλαίσια της έννοιας «πρόσφυγες», καθώς παρατηρείται σύγχυση με λαθρομετανάστες κι οικονομικούς μετανάστες, που εκφέρονται εναλλακτικά υπονοώντας και τις τρεις αυτές κατηγορίες, αν και διαφέρουν νομικά.

Πρόσφυγας θεωρείται όποιος διαφεύγει απ’ τη χώρα του, όπου μαίνεται εμφύλιος πόλεμος που είναι απειλητικός για τη ζωή του, Ακόμη όταν το άτομο διώκεται από πολιτικούς ή φυλετικούς ή θρησκευτικούς ή πολιτιστικούς του αντιπάλους. Όταν όμως έχει φύγει απ’ την κοιτίδα του κι έχει απομακρυνθεί από την πηγή απειλής, περνώντας από πολλά σύνορα κρατών, διατρέχει και πάλι κίνδυνο για τη ζωή του;

Άλλη απορία γεννάται σχετικά με το ρόλο που καλείται να διαδραματίσει το ΝΑΤΟ στην αστυνόμευση των συνόρων, που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, τουλάχιστον δημόσια, αφού πρόκειται για στρατιωτική οργάνωση; Αν αναλάβει παρόμοια καθήκοντα με την frontex για να βοηθήσει στην καταγραφή, τότε αυτό θα είναι καταστροφικό για τη χώρα μας. Το μόνο αποτέλεσμα είναι η πρόσκτηση από την Ελλάδα μερικών εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών, ενώ ο κανονικός ρόλος του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να είναι το σφράγισμα των συνόρων μας κι η απαγόρευση εισόδου καθενός που αποτολμάει, καθώς κι η παροχή βοήθειας στο σκόπιμο βούλιασμα των πλωτών εξαφανίζοντας τα αποδεικτικά μέσα της ταυτότητας των ναυαγών.

Κανονικά η καταγραφή πρέπει να γίνεται στην Τουρκία, αποτελώντας έτσι μια τρίτη καυτή απορία μας. Γιατί άραγε δεν πηγαίνουν πλοία στα τουρκικά παράλια-λιμάνια και να παραλαμβάνουν απ’ εκεί τους «μετανάστες», αφού όσοι εντοπίζονται στη θάλασσα αμέσως διασώζονται και γίνεται πραγματικός Γολγοθάς από την ανυπαρξία αποδεικτικών στοιχείων ταυτότητας.

Σ’ αυτήν την περίπτωση η καταγραφή θα γίνεται με την είσοδο στο πλοίο, οπότε τα έγγραφα θα είναι ανέπαφα απ’ την αλλοίωση του νερού κι η ταυτοποίηση τουλάχιστον για την εθνικότητα θα ήταν ευχερής υπόθεση. Όσοι πλέον θα επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα απ’ τη μεριά της θάλασσας, θα είναι φανερό πως δεν θα είναι πρόσφυγες, οπότε αυτόματα θα επαναπατρίζονται.

Το τέταρτο σημείο που λιμνάζει αναπάντητο είναι σχετικά με την άρνηση πολλών χωρών να δεχτούν πίσω τους επαναπατριζόμενους υπηκόους τους. Εύλογα λοιπόν διερωτόμαστε, τι εγγυήσεις προσφέρει η ΕΕ για να υποχρεώνει αυτές τις χώρες να δέχονται πίσω αυτούς τους ανθρώπους; Μπορεί να υπάρχουν διμερείς οικονομικές σχέσεις, με χώρες που εισπράττουν χρήματα, αλλά δεν κυβέρνηση να κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματός της, του βέτο, αρνησικυρίας, που κρίσεις

Ένα άλλο στοιχείο, ως πέμπτο στη σειρά, που είναι άξιο απορίας είναι το γεγονός, κατά το οποίο ιδρύονται Hot Spots σε τουριστικές περιοχές-νησιά. Αυτοί οι χώροι υποδοχής, ίσως ενοχλούσαν λιγότερο τον αποδέκτη, αν δημιουργούνταν σε ακατοίκητα νησιά –όχι ξερονήσια-, τα οποία φυσικά στερούνται τουριστικής κίνησης.

Παρόν όμως δείχνει κι εδώ ο τουρκικός παράγοντας, προκειμένου να προωθήσει τον δικό του τουρισμό, εξασφαλίζοντας με ανορθόδοξα μέσα, την ανταγωνιστικότητά του. Κι απ’ την άλλη μεριά επιφέρει έτσι την περαιτέρω ζημιά της ήδη καταρρακωμένης οικονομικά Ελλάδας, κινούμενη η Τουρκία από ταπεινά ελατήρια μίσους καθ φθόνου. Επιπλέον, οι μετανάστες έτσι απομονώνονται όλοι τους από την κυρίως χώρα, οπότε η μετακίνησή τους προς τα σύνορα, είναι απόλυτα ελεγχόμενη.

Μία έκτη απορία μας ανασκευάζει τον ισχυρισμό των ιθυνόντων, ότι η αποφυγή μουσουλμανικής πλημμυρίδας αποτελεί ρατσισμό. Κακώς πολλοί ταυτίζουν την προσπάθεια αποφυγής τεράστιων εισροών μουσουλμάνων μεταναστών με τη ρατσιστική τάση, γιατί τα κίνητρα μπορεί να είναι κι υγιή και να πηγάζουν κι από άλλες κι όχι μόνον από θρησκοληπτικές ιδιαιτερότητες ή μεροληπτικές διακρίσεις.

Πάντως το προκείμενο θέμα δεν έχει να κάνει με φυλετικές αντιθέσεις ή εθνολογικές διαφορές που υποβλέπονται. Κατά κύριο λόγο, αυτές οι τάσεις συνδέονται με διαφορετικές πολιτισμικές επιλογές κι αξιακές πεποιθήσεις. Οι μουσουλμάνοι δεν εντάσσονται σε διαφορετικό κοινωνικό ιστό, όμως μακροχρόνια απαιτούν αξιακές μεταβολές της κουλτούρας της οποίας εισέρχονται. Η εφαρμοσμένη πολιτική πολυπολιτισμικότητας στα ευρωπαϊκά πλαίσια έχει πια αποδειχτεί αποτυχημένη.

Οι εισερχόμενοι θα πρέπει να αποδέχονται ανεπιφύλαχτα τις αρχές κι αξίες των κοινωνιών που τους δέχονται, χωρίς ποτέ να συμβαίνει το αντίστροφο. Διαφορετικά θα είχαμε να κάνουμε με πολυεπίπεδες κοινωνίες κι αντιμαχόμενες κουλτούρες, οι οποίες αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις με φανατικές εξάρσεις, γιατί θα θεωρούν υποδεέστερη την αντιμετώπισή τους, οι μετανάστες.

Η έβδομη απορία μας περιστρέφεται γύρω απ’ το πραγματικό γεγονός της σύνδεσης του Ισλάμ με την τρομοκρατία., όπως αναφαίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Πολλοί επιμένουν με βεβαιότητα ότι χωρίς αμφιβολία το Ισλάμ ταυτίζεται ακριβώς με την τρομοκρατία. Ο ισχυρισμός αυτός ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αν και φαίνεται ακραίος, όμως το ερώτημα για την πραγματική σχέση των δύο παραγόντων, παραμένει βασανιστικό.

Η Χίλαρι Κλίντον, πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν έκρυψε τον σχετικό της προβληματισμό, αλλά διατύπωσε έναν ξεκάθαρο ορισμό που υπηρετεί το θέμα που μας απασχολεί, ως προς τις κύριες διαστάσεις του: «ΑΝ και δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες, εντούτοις όμως δυστυχώς είναι γεγονός, πως σχεδόν όλοι οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι».

Οι ελάχιστες αμφιβολίες διαλύονται, στην περίπτωση που πάρουμε υπόψη και βασιστούμε κιόλας στα λόγια που εξέπεμψαν διάφοροι επιφανείς ηγέτες του ισλαμικού κόσμου, οι οποίοι επιβεβαίωσαν κι απ’ το μετερίζι τους τις πεποιθήσεις μας. Ένας από τους κορυφαίους ηγέτες της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, ο Σεΐχης Αμπντούλ Καντέρ Ίμπν-Αμπντούλ Αζίζ, υπογράμμισε μιλώντας «έξω από τα δόντια» ότι «η τρομοκρατία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας του Ισλάμ κι όποιος αρνείται αυτό το περιεχόμενο του ιερού βιβλίου του Κορανίου, είναι άπιστο σκυλί».

Ακόμη κι ο Ιρακινός Σιίτης ιερωμένος, Μωχάμετ Αλούσι υποστήριξε ακράδαντα, προβάλλοντας την άποψη κιόλας, με μικρές μόνον παραλλαγές, πως η τρομοκρατία απορρέει από την τζιχάντ, η οποία ταυτίζεται με το Ισλάμ. Εξάλλου, ο ισλαμιστής ηγέτης του Βορείου, Καυκάσου, Σαγίντ Μουριάτσκι παραπέμπει ειδικότερα στο ιερό κείμενο «χαντίντ», το οποίο τονίζει το πολεμοχαρές κι αιμοβόρο χαρακτήρα των μουσουλμάνων λέγοντας:: «Όποιος δεν έχει πολεμήσει, δηλαδή δεν έχει ξεσηκώσει σύγκορμα την ψυχή του για διεξαγωγή ένοπλης σύγκρουσης, έχει αποδεκατιστεί, εξαιτίας της υποκρισίας του».

Σύμφωνα με την εκπεφρασμένη εκδοχή του Σάμουελ Χάντιγκτον: «Οι επικίνδυνες (μάλλον κίνδυνοι) του μέλλοντος θα προέλθουν από την αλληλεπίδραση Δυτικής υπεροψίας, Ισλαμικής έλλειψης ανοχής του διαφορετικού και Σινικής ορμητικότητας… Το ουσιαστικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι ο Ισλαμισμός με τον αρχεγονισμό του, αλλά το ίδιο το Ισλάμ, με έναν διαφορετικό πολιτισμό, του οποίου οι οπαδοί είναι απόλυτα πεπεισμένοι για την ανωτερότητά του, αλλά ταυτόχρονα κι εξαγριωμένοι από την έκδηλη κατωτερότητα της ισχύος του, παντού στην περίμετρο του Ισλάμ, το οποίο αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ειρηνικής συμβίωσης με τους γείτονές του».

Μετά απ’ αυτόν τον καταιγισμό αποδεικτικών στοιχείων από περίτρανες δηλώσεις ειδημόνων προσώπων, προκύπτει ακράδαντη βεβαιότητα για τον τρομοκρατικό ρόλο των μουσουλμάνων, όπως εξάλλου βλέπουμε στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες με την εκδήλωση μωαμεθανικών πολύνεκρων τρομοκρατικών ενεργειών.

Επομένως, μας προκαλεί έκπληξη η συναγωγή ανυπόστατου κι αβάσιμου συμπεράσματος, κατά το οποίο ο πρωτοφανής όγκος λαθραίων και παράνομων οικονομικών μεταναστών, καθώς και προσφύγων, μπορεί αυτομάτως να μεταμορφωθούν αυτοί σε νηφάλιους και νομοταγείς κατοίκους των ευρωπαϊκών χωρών, τις οποίες κατακλύζουν κατά χιλιάδες;

Σοβαρό θέμα προκαλεί την όγδοη απορία μας, σχετικά με τα συμβαλλόμενα πρόσωπα, τα οποία υπέγραψαν τη Συμφωνία του Δουβλίνου ΙΙ. Η υπόθεση αυτή αποσιωπάται, αναφορικά με την ελληνική κυβέρνηση που διαπραγματεύθηκε κι υπέγραψε αυτή την απαράδεκτη Συμφωνία. Αυτή λοιπόν σχεδόν ηλίθια Συμφωνία για την ελληνική πλευρά, από όποιο σημείο της Ευρώπης, εισέλθει κάποιος μετανάστης, αμέσως μετατρέπεται σε περιουσιακό στοιχείο της χώρας, όπου πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά.

Δηλαδή, όπου και να βρεθεί, επιστρέφεται στην ευρωπαϊκή χώρα, στην οποία πρωτοεισήλθε. Με αυτή την έξυπνη μέθοδο, οι Βόρειες χώρες τουλάχιστον «πουλούν εκ του ασφαλούς» τζάμπα, ανθρωπισμό και καλοσύνη, μεταμορφώνοντας την ίδια στιγμή τις χώρες του Νότου, και κυρίως την Ελλάδα σε αποθήκες τραγικών ανθρώπινων ψυχών.

Το ένατο σημείο που δημιουργεί μία εύλογη απορία μας, αναφέρεται στο ποιος θα κλείσει τα βόρεια σύνορά μας ή πώς η Ευρώπη θα συμβάλει στο κλείσιμο των βόρειων συνόρων μας, όταν αυτά τα κράτη δεν ακουμπούν σε χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως για παράδειγμα τα Σκόπια.

Η πράξη της Ευρώπης, κατά την οποία αυτή προβαίνει σε διευκόλυνση με χρήματα ή αστυνομικές δυνάμεις, θα αποτελεί ανοιχτή εχθρική ενέργεια (casus belli) εναντίον της χώρας μας, πράγμα που νομιμοποιεί και τη λήψη δικών μας αντιμέτρων, όπως για παράδειγμα προβολή εκ μέρους μας του δικαιώματος αρνησικυρίας σε διάφορες ευρωπαϊκές αποφάσεις, οι οποίες όμως αναπόφευκτα κι αναπότρεπτα θα οδηγήσουν στη διάλυση της Ένωσης.

Η δέκατη απορία μας είναι ποιος βάζει πλάτες ή επιβάλλει κιόλας στην Τουρκία την προώθηση προς την Ελλάδα των προσφύγων; Τη στιγμή που η Ευρώπη καταδικάζει κάθε πρωτοβουλία της Τουρκίας για σφράγισμα των συνόρων της προς τη Συρία «για ανθρωπιστικούς λόγους» κι ουσιαστικά επιβάλλει την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στα εδάφη της, δεν προετοιμάζει και στη συνέχεια διαφυγή τους μέσω Ελλάδας προς την Δύση. Απορούμε και δεν συλλαμβάνουμε τη λογική, που βρίσκεται σ’ αυτές τις πολιτικές. Η Ελλάδα με ποιόν τρόπο αντέδρασε σε αυτήν την προσβολή;

Η Ευρώπη έχει συνηθίσει να επιλύει τα προβλήματά της μέσω βιβλιαρίου επιταγών ή χρηματικών ποσών, όμως αυτή τη φορά, η κρίση δεν επιλύεται ούτε με χρηματικά κονδύλια, ούτε με άλλα οικονομικά μέσα.

Εφόσον η Ευρώπη δεν επιθυμεί να αυτοκτονήσει, με την μετατροπή της Ευραβία, οφείλει να αντιμετωπίσει την εισροή αμέτρητων μεταναστευτικών ορδών, σαν εισβολή που δεν εξαγοράζεται. Πολιτικό είναι το εν λόγω πρόβλημα κι αποκλειστικά με πολιτικό τρόπο, μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Δηλαδή η Ευρώπη ενισχύοντας τους εχθρούς του Ισλαμικού Χαλιφάτου, τους Σιίτες μουσουλμάνους και τους Κούρδους, θα καταφέρει με έμμεσο τρόπο να ξεριζωθεί το εν λόγω Χαλιφάτο από τα εδάφη που κατέχει σήμερα.

Παράλληλα η Ευρώπη με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να απομονώσει τους φανερούς ή κρυφούς φίλους, όπως τα Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και τους Σουνίτες μουσουλμάνους σε Τουρκία κι αλλού και να περιορίσει ή αποδεκατίσει κιόλας τον ισλαμικό κίνδυνο.

Ο περιβόητος χρηματιστής, γνωστός κύριος Σόρος ανακοίνωσε την ίδρυση Ταμείου αλληλεγγύης, με στόχο την οικοδόμηση σπιτιών για τους πρόσφυγες και μετανάστες στη χώρα μας που στερούνται πόρων. Όμως αυτό το Ταμείο, στο οποίο ο ίδιος κατέθεσε ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, έχει την έδρα του στη Σουηδία., με πρωτοστάτη το ίδρυμα Ραούφ Βαλεμπεργκ, στοχεύοντας σε διπλό ταμπλό, όπως είπε

Πρώτον, να δείξουν οι Ευρωπαίοι αλληλεγγύη προς τους Έλληνες και δεύτερον να δείξουν οι Έλληνες αλληλεγγύη στους ξένους. Διαφυλάσσοντας ακεραία την αρχή της παγκοσμιοποίησης κι αλώβητη την ιδέα των εθνικών κρατών, δήλωσε προσφάτως, σε συγκατάθεση και του Γιώργου Αν Παπανδρέου: «Οι πρόσφυγες είναι το αγαθό που πρέπει να προστατευθεί, τα σύνορα είναι το πρόβλημα».

«Το προσφυγικό αποτελεί παραπλήρωμα και παραγωγή κινδύνων κι ανθρώπινων πόνων, οπότε Ανθρωπισμός είναι να κλείσουν οι θαλάσσιοι δρόμοι του θανάτου κι όχι απλά να περιθάλψουμε τους επιζήσαντες και πάνω απ’ όλα ανθρωπισμός είναι να δράσουμε πολιτικά, για να σταματήσουν πόλεμοι,, όπως αυτός της Συρίας, που ξεκίνησε και συντηρείται από τους ίδιους που γέμισαν τη θάλασσα με πνιγμένα παιδιά, χρησιμοποιώντας τα ως όπλο σ’ έναν ασύμμετρο πόλεμο, για το ιμπεριαλιστικό κι οθωμανικό όραμα των ‘μηδενικών προβλημάτων’».

Ιδίως με τα τελευταία λόγια, ο Κύριος Σόρος βάζει το δάκτυλό του «επί των τύπων των ήλων» προσεγγίζοντας τις πραγματικές αιτίες του εν λόγω προβλήματος με τις διαστάσεις μιας άδολης αγάπης προς άρση της αποικιοκρατικής αντίληψης των «μεγάλων» και της πρακτικής απομύζησης τοπικών πόρων και πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Ο πιο σημαντικός λόγος που οι πρόσφυγες δεν πηγαίνουν στη Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ που είναι ομόθρησκοι κι ομόδοξοι (Σουνίτες), είναι να βρίσκονται όσο γίνεται πιο κοντά και πιο βαθιά στην Ευρώπη, ώστε να την καταλάβουν ευχερώς, χωρίς άρματα κι αεροπλάνα, όπως είχε δηλώσει ο Σουνίτης Καντάφι, πριν τον εκβάλουν από τα μέσα, αυτοί που τους ήταν εμπόδιο.

Ας είμαστε ενήμεροι ότι όλοι αυτοί που πολεμούν τον Άσσαντ είναι Μωαμεθανοί Σουνίτες, τους οποίους ξεσήκωσαν οι χώρες, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία κι ΗΠΑ, ο καθένας για δικούς του λόγους, οι οποίοι όμως συνέπεσαν. Οι Σουνίτες είναι οι πιο φανατικοί απ’ τους άλλους Μουσουλμάνους (Σιίτες) κι ονειρεύονται να διαλύσουν κυριολεκτικά να εξουδετερώσουν εντελώς τους άπιστους (Χριστιανούς, Σιίτες, αλεβίτες, αλλαουίτες κλπ.).

Επίσης δημιουργείται μέσα μας μια άλλη εύλογη απορία μας, κατά την οποία διερωτόμαστε, γιατί άραγε οι Σύριοι πρόσφυγες είναι νέοι, γυναίκες και παιδιά; Πού βρίσκονται επομένως οι πιο μεγάλοι στην ηλικία, άνδρες; Οι ανιόντες άνδρες, κυρίως πατεράδες κλπ συνεχίζουν να πολεμούν τον Ασσάντ στη Συρία. Προσπαθούν να κερδίσουν επιστρατεύοντας όλες τις δυνάμεις τους, ώστε να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους. Επειδή όμως αυτό το εγχείρημα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, γι’ αυτό κι οι μισθοί τους είναι παχυλοί.

Εάν καταφέρουν να κερδίσουν την πολεμική σύρραξη, τότε οι οικογένειές τους, θα επανέλθουν θριαμβευτικά στη Συρία, για να συνεχίσουν τον παλαιό ρυθμό της ζωής τους. Όμως αν χάσουν στο πεδίο του εμφυλίου πολέμου, τότε θα αναγκασθούν να φύγουν για την Ελλάδα ή την υπόλοιπη μόρφωση (61,3%)τόπος διεξαγωγής των μαχών θα αλλάξει κι απλούστατα ο πόλεμος της Συρίας θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Εξάλλου, ένα άλλο γεγονός, που μας προξενεί μια έντονη απορία, είναι το όνομα του χρηματοδότη κι ο τρόπος προέλευσης τόσο πολλών χρημάτων από όλους τους «πρόσφυγες» της Συρίας. Πρόκειται για χρήματα σκοπιμότητας κι εξαγοράς συνειδήσεων, που προέρχονται από Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία και της παρέας του «φιλέλληνα» Σόρος.

Σ’ αυτά τα χρήματα, που συνιστούν «λάδωμα» στα γρανάζια προώθησης, στηρίχθηκε ο Έλληνας αναπληρωτής υπουργός οικονομίας, όταν εκφράστηκε σχετικά: ¨Θα καλέσουμε τους πρόσφυγες να επενδύσουν στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την παραμονή τους στη χώρα μας»! Αυτή αποτελεί μια ανήθικη πρόταση, καθώς εκμεταλλεύεται την ανάγκη επιβίωσης και προόδου, λες κι οι πρόσφυγες είναι πνευματικά καθυστερημένοι κι ανόητοι κι αφελείς άνθρωποι, που θέλουν να υποθηκεύσουν τα χρήματά τους στην κατεστραμμένη οικονομικά Ελλάδα.

Διερωτόμαστε ακόμη, ποια κίνητρα επηρέασαν την Τουρκία, ώστε να μην κρατήσει μόνιμα τους πρόσφυγες της Συρίας, αφού είχε θεωρήσει την παραμονή τους για 3-4 χρόνια. Φαίνεται ότι η Τουρκία τους κρατούσε μέχρι να νικήσουν τον Ασσάντ, με την πρόθεση τότε να τους ξαναστείλει στη Συρία, ώστε με το αζημίωτο να ελέγχει δι’ αυτών όλο το Κράτος. Ας σημειωθεί ότι ήδη όλοι τους είχαν πάρει πολλά χρήματα από τους χρηματοδότες τους, όπως αναφέρεται παραπάνω.

Όμως βλέποντας στη συνέχεια η Τουρκία τις νίκες του Άσσαντ, φοβήθηκε ότι θα μείνουν στο έδαφός της όχι μόνον οι άμαχοι, αλλά κι οι άνδρες πολεμιστές, που θα ήταν «φίδι στον κόρφο της» και γι’ αυτό τους έδιωξε όλους. Από έγκυρη έρευνα των μεταναστών που βρίσκονται σο Ελληνικό, στον Πειραιά, στον Σχιστό, στον Σκαραμαγκά και στον Ελαιώνα, που θάφτηκε, επειδή τα συμπεράσματά της χαλούσαν την προπαγάνδα περί προσφυγικού, αν και προέκυψαν ενδιαφέροντα

Οι λαθρομετανάστες στην πλειοψηφία τους είναι άνδρες (73,8%), νέοι (72,2%), με υποτυπώδη μόρφωση 61,3%), σουνίτες-τζιχαντιστές (83%), με καθημερινή προσευχή (58,1%). Η πλειοψηφία τους συμπαθεί τους τζιχαντιστές κι αντιπαθεί τον Άσσαντ, τους αλαουίτες, τους σιίτες και τους Χριστιανούς. Χρησιμοποιούν σύγχρονα κινητά τηλέφωνα και του διαδικτύου και κανονίζουν πού θα πάνε και ποιους θα συναντήσουν στο ταξίδι τους. Οι περισσότεροι προτιμούν να πάνε στη Γερμανία, αλλά η οποία με το κλείσιμο των συνόρων, τους φόρτωσε σε μας. Διάλεξαν ως προορισμό τους την Ελλάδα, μόνον για ευκολία να περάσουν τα σύνορα.