Γράφει η Σεβαστή Φέκα

Ήταν 23 Ιουνίου του 1996 όταν ο ιδρυτής και ιστορικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπανδρέου, άφηνε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στην Εκάλη, έπειτα από οξύ ισχαιμικό επεισόδιο, κλείνοντας ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ελληνικής μεταπολιτευτικής ιστορίας.

Εξέχουσα προσωπικότητα, πρωθυπουργός της Ελλάδας από το 1981 έως το 1989 και το 1993 έως το 1996, ο Ανδρέας Παπανδρέου σφράγισε με την πορεία, τους λόγους και τις πράξεις του την ιστορία της χώρας μετά την στρατιωτική Υπήρξε ηγέτης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή συγκεντρώνοντας εκατομμύρια οπαδούς στις ομιλίες του, ενώ τύγχανε και ευρύτατης αποδοχής από πολλούς Ευρωπαίους και διεθνείς ηγέτες.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του, κυρίως στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 κατάφερε να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα ιστορική σελίδα αναστηλώνοντας την οικονομία, δημιουργώντας τη «μεσαία τάξη», χτίζοντας κράτος πρόνοιας και καταβάλλοντας προσπάθειες να αποκατασταθούν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που είχαν υποστεί διώξεις, βάζοντας ένα οριστικό τέλος στη μακρά περίοδο του πολιτικού διχασμού που μάστιζε τη χώρα από τον εμφύλιο.

O Ανδρέας Παπανδρέου υπάρχει παντού. Ζει μέσα μας, στην καρδιά της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων, γιατί οι ιδέες του δικαιώθηκαν από την ιστορία και το έργο του αναγνωρίστηκε από την κοινωνία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου βρέθηκε πολλές φορές μπροστά από την εποχή του, με τις ιδεολογικές του αναφορές και τις βασικές πολιτικές επιλογές του, που επηρέασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέφρασε και ταυτίστηκε με την αγωνία των απλών καθημερινών ανθρώπων και δικαίωσε τις προσδοκίες τους.

Γιατί έζησαν καλύτερες μέρες με ελευθερίες και δικαιώματα, με Δημοκρατία, Ανάπτυξη, με Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη.

Γιατί εμπνεύσθηκαν και αγωνίστηκαν μαζί του για την Ευρώπη των Λαών, για ένα ειρηνικό και πιο δίκαιο κόσμο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήθελε να φιλοτεχνήσει τη μνήμη του. Ήθελε να αφεθεί και μετά τον θάνατό του στην κρίση του λαού για το τι άλλαξε στον τόπο μας τα χρόνια του Ανδρέα. Τι άλλαξε στο κοινωνικό κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την εξωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας.

Δική μας είναι συνεπώς η υποχρέωση να θυμόμαστε οι παλιότεροι και να μαθαίνουμε οι νεώτεροι. Οι σκληρές εμπειρίες της κρίσης που βιώνει ο ελληνικός λαός τον έχουν κάνει πολιτικά αυστηρότερο,.

«Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως μεγάλος ηγέτης ανήκει στην Ιστορία που διαμορφώνεται μέσα στη συλλογική συνείδηση του Έθνους.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κρίθηκε από τον Ελληνικό Λαό και εδοξάσθη.

Είμαι σίγουρη ότι και η ιστορία δεν θα τον αδικήσει...

Μια θέση στις "χρυσές δέλτους" της σίγουρα θα τον περιμένει...

Το θέμα δεν χωράει στο παρόν...είναι τεράστιο!

Όμως η αναγγελθείσα από τον πρόεδρο της Βουλής τιμητική εκδήλωση δεν στερείται πολιτικής υστεροβουλίας και υποκρισίας.

Η κυβερνητική πρόταση μοιάζει με...σκύλευση!

Από τα "ντολμαδάκια" του 1989, τους κατηγόρους, εγκλείστους του Σάλεμ και τους ναρκεμπόρους Μαμανείς με τα "πάμπερς", την ηθική απαξίωση και τον αξιοθρήνητο στιγματισμό του, οι κληρονόμοι της βρώμικης πολιτικής συμπαιγνίας και συμμαχίας, ΤΙΜΗΤΕΣ του "Κλέφτη" και του "κρυφού αρχηγού της 17ης Νοέμβρη"!

Έτσι είναι όταν στερείσαι ηθικής και πολιτικής!

Το πρώτο δεν είναι ασύνηθες, ιδιαίτερα σήμερα, το δεύτερο επικίνδυνο για μια κυβέρνηση. πολύ δε περισσότερο για τον λαό και τη χώρα.

Όταν η αδυναμία παραγωγής πολιτικής αναπληρώνεται με διογκωμένη παραπολιτική και γεγονότα-τελετές, ιδιαίτερα όταν περιστοιχίζεσαι από σοβαρότατα προβλήματα, αυτή είναι κατάντια.

Δεν μετενόησαν ούτε σωφρονίστηκαν οι "αγανακτισμένοι" κληρονόμοι των διωκτών του Ανδρέα και σημερινοί "τιμητές".

Τα ίδια έκαναν και στον υιό του, τον Γιώργο Παπανδρέου με το "κακό" ΔΝΤ που τώρα έγινε καλό κατά τον Βούτση, το "Καστελόριζο", το ακρωτηριασμένο και χαλκευμένο "λεφτά υπάρχουν" και την σκοτεινή ανατροπή του το 2011, όπως ακριβώς και τον παππού. του τον "Γέρο της Δημοκρατίας" μισητό εχθρό δεξιών και αριστερών...

Σκέφτονται το μεγάλο "πασοκογενές' κομμάτι που εγκλωβίστηκε "παρασυρμένο" από εξωνημένους θεσιθήρες που μετακόμισαν με όπλα, κράνη και συνθήματα, "χαλκεία" και "Σειρήνες", μιας άλλης εποχής.

Οι "παχιές" αγελάδες εξαφανίστηκαν, οι "εφτά πληγές" του Φαραώ έκαναν την εμφάνισή τους.

Οι απογοητευμένοι πολλοί και έτοιμοι να λακίσουν...

Μόνο ο μύθος του Ανδρέα μπορεί να ανακόψει την φυγή!

Έτσι σκέφτηκαν οι εμπνευστές...

"Τιμώντας" τον Ανδρέα, σώζουμε τις καρέκλες μας!