
Γράφει ο Αντώνης Κολιάτσος
Καλή και άγια η απόφαση να αναβιώσει το έθιμο της «Μεγάλης Φωτιάς» στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας της Αγίας Θεοδώρας (και του Αγίου Νικολάου) το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Αλλά μεγάλη η ασχημία που διαπράττονταν όταν, ένας ανομολόγητος χαβαλές κυριαρχούσε έξω από την εκκλησία της Πολιούχου ενόσω τα εξωτερικά μεγάφωνα μετέδιδαν στο πλήθος των συγκεντρωμένων την ανάγνωση των ιερών Ευαγγελίων.
Ομολογουμένως δεν ήταν εικόνα ευσεβών χριστιανών που πήγαν να παρακολουθήσουν την λειτουργία της σταύρωσης του θεανθρώπου και να ζήσουν την αναβίωση του εθίμου της «Μεγάλης Φωτιάς». Ούτε αποτελούσε πηγή άντλησης βαθιών συναισθημάτων σεβασμού, περισυλλογής και θρησκευτικής κατάνυξης το θέαμα της πλειονότητας των προσελθόντων νέων αγοριών και κοριτσιών, όταν, μες την τρελή χαρά, με τα χαχανητά τους να καλύπτουν την μεγαφωνική μετάδοσή της εξελισσόμενης λειτουργία της Μ. Πέμπτης, έδειξαν να την προσπερνούν απρεπώς και ασεβώς, με το ενδιαφέρον τους, δυστυχώς, να εξαντλείται στο πως θα αποθανατίσουν καλύτερα το θέαμα με τα κινητά τους είτε θα το μεταδώσουν live με ανάρτηση στο «FB».
Δυστυχώς για τους περισσότερους των παρευρισκομένων ο προαύλιος χώρος της Αγίας Θεοδώρας έμοιαζε με κινηματογραφικό θέαμα από κλασσικό γουέστερν, όπου οι ασεβείς, ως άλλοι ινδιάνοι, έτρεχαν πάνω-κάτω είτε να περιφέρονταν γύρω από τις αναμμένες φωτιές αλαλάζοντες.
Ενώ για κάποιους άλλους συνιστούσε βαρύτατη «προσβολή» στην αισθητική της χριστιανικής σεμνότητας και στην έξαρση των θρησκευτικών συναισθημάτων των παρισταμένων, κατά την ώρα της ευαγγελικής αφήγησης του θείου δράματος από τον λειτουργούντα ιερέα.
Μεγαλύτερη ωστόσο η ασχημία, ή άλλως πως το φιάσκο της Μεγάλης Εβδομάδας, ήταν ή εικόνα της καθιερωμένης «Περιφοράς των Επιταφίων» το βράδυ της Μ. Παρασκευής. Όταν, την ώρα που «ψάλλονταν» τα Εγκώμια του Επιταφίου Θρήνου και «νοηματοδοτούνταν» το απόλυτο πένθος για όλη την ορθόδοξη χριστιανοσύνη, στην Αρτινή οδό «Σκουφά» περνούσαν οι Επιτάφιοι εν μέσω μιας αφόρητης οχλαγωγίας και μια ανομολόγητης περιρρέουσας ασέβειας.
Καμία σεμνότητα και αυτοσυγκράτηση μεταξύ της πλειονότητας των πιστών κατά το πέρασμα ή την συνοδεία του Επιταφίου! Η εορταστική ατμόσφαιρα στην «Σκουφά», μακράν του να είναι κατανυκτική! Η δυσαρμονία θρησκευτικού συναισθήματος και τελετουργικού της μεγάλης βραδιάς, απόλυτη! Χωρίς εκείνη «την ανατριχίλα» από τα μελωδικά ακούσματα των συγκλονιστικών πένθιμων εμβατηρίων: «Αι Γενναιαί Πάσαι», «Αdagio», Sventura κ.ά, της φιλαρμονικής του «Σκουφά», που έφευγαν από τον απέναντι χώρο του Αγίου Δημητρίου και δεν έφθαναν στους απόμακρους (του κέντρου) πιστούς! Κανονική, η ροή των αυτοκινήτων που διέτρεχαν την οδό Φιλελλήνων για να μπουν στην «Σκουφά» μέχρι να στρίψουν προς την «Μακρυγιάννη», ενόσω η περιφορά των Επιταφίων ήταν σε εξέλιξη!Βαριά όμως«βλασφημία»απέναντι στον «κηδευμένο Ιησού», η θλιβερή εικόνα των ένθεν κακείθεν του κεντρικού πεζόδρομου καφέ και εστιατορίων, με τους σερβιτόρους όρθιους να παίρνουν παραγγελίες και τους θαμώνες… πιστούς καθισμένους στις καρέκλες να τρώνε τον «πιτόγυρο» ή να απολαμβάνουν το ποτό τους, ενώ σε λίγα μέτρα απόσταση περνούσε ο Επιτάφιος.
Βέβαια οι προ-εκτεθείσες «μεγαλοβδομαδιάτικες ασχημίες» δεν είναι τωρινά φαινόμενα… Αντίθετα, έχουν παρελθόν… Μάλιστα κάποιοι παλιότεροι, λίγο-πολύ τις ζήσανε τα προηγούμενα χρόνια… Όμως, το Χριστιανικό και εθιμικό δίκαιο οφείλουμε να το τηρήσουμε -για τις γιορτινές αυτές εκδηλώσεις- και να το προστατεύσουμε από τυχόν κακοτοπιές… Πρέπει ακόμη να τις αναβαθμίσουμε και σε καμιά περίπτωση να τις καταργήσουμε… Ωστόσο η πιο πάνω διαχρονική θα λέγαμε «Πασχαλιάτικη» συνολική ασχημία, κατά βάθος πληγώνει και κατά μία έννοια ναρκοθετεί την προσπάθεια να καταστεί η περιοχή «Πασχαλινός» τουριστικός προορισμός. Για αυτό είναι καιρός να σταματήσει. Πως; Μα με φαντασία, καλό σχεδιασμό και αποφασιστικότητα από την πλευρά των αρμοδίως υπεύθυνων.
Ο γράφων στο επόμενο (ΜΕΡΟΣ Β') θα καταγράψει τις απόψεις του, για το τι πρέπει να γίνει...