Ο Ψαλμός ΠΚΗ΄ 1-3 γράφηκε μετά την επιστροφή των Ισραηλινών από τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, ενώ έχει σχεδόν το ίδιο θέμα με τον 123ο Ψαλμό, περιγράφοντας τους διωγμούς, τους οποίους υπέστη και τους αντιμετώπισε ο λαός του αληθινού Θεού, από τις πρώτες ημέρες της ιστορικής του παρουσίας, εκ μέρους των εχθρών του.

Κι αυτοί ήσαν οι Αιγύπτιοι, οι Χαναναίοι, οι Φιλισταίοι, οι Σύριοι, οι Ασσύριοι κι οι Βαβυλώνιοι. Αυτοί όργωναν επάνω του, σαν να ήταν αδέσποτο χωράφι. Ο Κύριος όμως εταπείνωσε όλους αυτούς τους αμείλικτους εχθρούς και τους συνέτριψε κυριολεκτικά.

Ο Ψαλμός αυτός δεν μοιάζει προς τον 123ο, μόνο ως προς το θέμα, αλλά ακόμη και ως προς τον ρυθμό, κατά τρόπο απίστευτο και ως προς το γλωσσικό ιδίωμα, που χρησιμοποιείται. Έχει κι αυτός οκτώ μελωδικούς στίχους κι αρχίζει με την υπέροχη φράση: «ειπάτω δη Ισραήλ», το οποίο στην καθομιλουμένη σημαίνει ότι ας ομολογήσει αυτό το πράγμα, ολόκληρος ο Ισραηλιτικός λαός, καθώς είναι πασιφανές.

Ο κλιμακωτός ρυθμός στον Ψαλμό αυτόν είναι εμφανής με την επανάληψη των λέξεων: «πλεονάκις… πλεονάκις» (στίχ 1, 2). «ευλογία Κυρίου… ευλογήκαμεν υμάς…» (στίχ 8). Ο Ψαλμωδό λέει εξ ονόματος όλου του Ισραηλιτικού λαού, ότι πολλές φορές τον πολέμησαν οι εχθροί του, από τα πρώτα βήματα της χοϊκής ζωής του. Και μάλιστα με εχθρικές πράξεις και πολεμικές συρράξεις, ως έθνος στην Αίγυπτο.

Ας το ομολογήσει αυτό όλος ο Ισραηλιτικός λαός (στίχος 1). Καλούνται δηλαδή οι Ισραηλίτες να ομολογήσουν ανοικτά και να διακηρύξουν, με ευγνωμοσύνη τη βοήθεια του Κυρίου κατά την αντιμετώπιση των δεινών που υπέφεραν από τους κατά καιρούς τυράννους, τους οποίους, αναφέρουμε πιο πάνω.

Όλοι αυτοί οι τύραννοι τους κατέστρεψαν, τους εκδίωξαν, τους συνέθλιψαν, μόλις εμφανίστηκαν ως λαός, στο προσκήνιο της ιστορίας. Συμπληρώνει όμως ο Ψαλμωδός: «Και γάρ ουκ ηδυνήθησαν μοί» (στίχ 2). Με άλλα λόγια λέγοντας στην καθομιλούμενη, προβάλλοντας το σθένος του, ταυτοχρόνως ότι δεν κατόρθωσαν να με καταβάλλουν!

Μήπως όμως, το ίδιο που παρατηρήθηκε στην ιστορία του παλαιού Ισραήλ, δεν επαναλήφτηκε και μάλιστα σε μεγαλύτερη έκταση και βιαιότερη εχθρότητα, στην ιστορία του νέου Ισραήλ, της Χάριτος των πιστών της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας και του Σωτήρος Χριστού.

Και η μεν εβραϊκή σιωνιστική Συναγωγή διατηρήθηκε, μέχρι της εποχής, κατά την οποία έδωσε τη «σκυτάλη της στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, με κεφαλή τον Σωτήρα Χριστό. Η Εκκλησία μας, εκτός τους δέκα μεγάλους διωγμούς, που υπέστη κατά τους πρώτους της ιστορίας της, δεν έπαυσε να πολεμείται. Στον εικοστό αιώνα υπέστη τον φοβερό διωγμό της στρατευομένης αθεΐας του μαρξιστικού υλισμού

Ακόμη όμως και σήμερα, υφίσταται τη σφοδρότητα του διωγμού, όχι μόνον του φανατικού Ισλάμ, αλλά και της αθεΐας. Είναι αδύνατο να καταγράψει κανείς τα εκατομμύρια των Χριστιανών, που υπέστησαν φυλακίσεις, εξορίες, καταπιέσεις, σφαγές, βασανιστήρια, από τους ποικιλώνυμους εχθρούς της Εκκλησίας, καθώς είναι μάταιο «το προς κέντραν λακτίζειν».

Παρόλο αυτό, δεν μπόρεσαν, ούτε για ελάχιστο να την κατατροπώσουν. Ο εχθρός του Θεού, ο αντίδικος κι αντίχριστος διάβολος, λύσσαξε κυριολεκτικά και συνεχίζει ακάθεκτος να λυσσά εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού.

Αλλά όμως αυτή η Εκκλησία, την οποία ακόμη και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτήν», και παρόλο αυτά τα δεινά των διωγμών, συνεχίζει αμείωτα να κατακτά ψυχές για τον Χριστό και μπορεί να πει «εν Κυρίω, και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι».

Και μήπως, αυτός δεν είναι συνάμα κι εχθρός της ψυχής μας, μισάνθρωπος, που μας πειράζει στην ολότητα, «εκ νεότητας»; Και όμως ο κατ' εξακολούθηση αγωνιστής Χριστιανός, μπορεί πολύ ευχερώς, με την πλούσια Χάρη του Θεού και να τον καταισχύνει ασταμάτητα και να τον κατανικά.

Ο Ψαλμωδός εξιστορείται λεπτομερώς, περιγράφοντας με όλα τα χαρακτηριστικά, τα φοβερά δεινά που υπέστη ο ταλαιπωρημένος Ισραηλιτικός λαός: Οι ειδωλολάτρες κατακτητές κάθισαν πάνω στη ράχη μου και συνέχεια σφυροκοπούσαν στην πλάτη μου και παρέτειναν τις αδικίες τους εναντίον μου για μεγάλο χρονικό διάστημα (στίχ 3).

Όπως ο σιδηρουργός σφυροκοπεί, τα μέταλλα πάνω στο αμόνι, έτσι και μένα σφυροκοπούσαν αλύπητα, οι εχθροί μου, ώστε να ακούονται ευκρινώς, οι αναστεναγμοί μου. Αυτά γράφει ο ερμηνευτής Θεοδώρητος, «υπέμειναν και οι περί τον μακάριον Δανιήλ, οι θαμαστοί παίδες, Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ και επί των χρόνων του Αντιόχου, οι Μακκαβαίοι».

To εβραϊκό κείμενο, αντί «επί τον νώτόν μου, ετέκτειναν οι αμαρτωλοί» έχει «επί τον νώτον μου, επισοίχαν οι αροτριώντες», πάνω στη ράχη μου όργωναν, αυτοί που καλλιεργούσαν τη γη, σε απόδοση στην καθομιλούμενη.

Είχε επαληθευθεί ήδη η προφητεία του προφήτη Μιχαία: «Σιών ως αγρός, αροτριωθήσεται». (Μιχ γ΄ 12). Και σε σύγχρονη ορολογία, η Σιών θα οργωθεί, όπως συμβαίνει με το χωράφι, από τη μανία εκδίκησης των εχθρών, θέλοντας να μην μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα.

Το ίδιο χωρικό διαδραματίστηκε και με την καταστροφή επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Τίτου, αργότερα της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. όταν οι Ρωμαίοι έσυραν επί των ερειπίων αυτής της πόλης άροτρα και την έκαψαν εκ θεμελίων. Έτσι γράφει το εβραϊκό κείμενο, ότι αυλάκωσε τη ράχη μου το αιματόβρεκτο άροτρο του αιμοβόρου κατακτητή.

Ο ερμηνευτής Ευθύμιος Ζιγαβηνός ερμηνεύει από άλλη οπτική γωνία: «Επί τον νώτόν μου, κατεργάζονταν τις μηχανορραφίες, οι ασεβείς, οι πονηροί, τουτέστιν (δηλαδή), όχι μόνον έμπροσθέν μου, αλλά και αφανώς, όπισθεν, ου μόνον φανερώς, αλλά και κεκαλυμμένως μηχανόμενοι. Η σύνεγγύς μου, οι και αυτών απτόμενοι των σαρκών μου». (Εις Ψαλ ΡΚΗ΄).

Στη φράση «επί τον νώτον μου επέκτανον οι αμαρτωλοί», ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει: Δεν έστηναν ενέδρες οι εχθροί εναντίον μας, χωρίς προπαρουσίαση, αλλά πολλά επίχαιραν και σχεδίαζαν, χρησιμοποιώντας κάθε δολία κι ύπουλη ενέργεια κι επιτιθέμενοι κρυφά.

Διότι, συνεχίζει οι λέξεις «επί τον νώτον μου» δηλώνουν ή το δόλιο κι ύποπτο ή την ιταμή δύναμη ή τη μεγάλη σφοδρότητα. Αυτό σημαίνει ότι επιχειρούσαν να συντονίσουν τη δύναμή μου. Και κάνοντας όλα αυτά «εμάκρυναν την ανομίαν αυτών», συνέχισαν να τα κατεργάζονται επί μακρύ χρονικό διάστημα.

Οι κυρίαρχοι λαοί, για παράδειγμα, οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι κι άλλοι που διαβιώνουν ανά την οικουμένη, καταπίεζαν και πτοούσαν υλικά κι ηθικά τον λαό, που είχε ως προμετωπίδα, το θέλημα του αληθινού Θεού, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όπως επίσης και οι απηνείς διώκτες της Εκκλησίας μας, που αντλεί τη δύναμή της από τον Τριαδικό Θεό, την υπονόμευαν και την δίωκαν ανέκαθεν και την εκδιώκουν, με τον ίδιο ρυθμό, επί αιώνες και σήμερα ακόμη.