Η λέξη «αμαρτία» στ’ αυτιά μερικών συγχρόνων ανθρώπων ηχεί άσχημα και κακόφημα, καθώς πρόκειται για κάποιο γραμματικό όρο απαγορευμένο κι επιδιώκουν με κάθε τρόπο να τη διαγράψουν απ’ το λεξιλόγιό τους. Αρκετοί ακόμη και μέσα στο χώρο της Εκκλησίας μας επιχειρούν να αλλάξουν ολότελα το νόημά της και την εκλαμβάνουν ως απλή και τεράστια αστοχία σε μια ευτελή πράξη με αμυδρή αξίωση.

Κι αν αποπειραθεί να τολμήσει κανείς να ομιλεί ή να γράφει ότι η αμαρτία είναι εξόφθαλμη παράβαση και παραβίαση του νόμου του Θεού κι επομένως είναι ενοχή ολκής, εύκολα χαρακτηρίζεται ως ανηθικότητα και καταστρατήγηση της Ορθόδοξης αλήθειας που αντιστοιχεί στην απτή πραγματικότητα και στην πεζή καθημερινότητα της αιρετικής Νέας Εποχής των Στοών και Λεσχών της Παγκοσμιοποίησης - αναχρονιστικό, ανακυκλώσιμο διεθνές φαινόμενο, αρχικά της αρχαίας Ελλάδος, μετά της Ελληνιστικής περιόδου, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Pax Romana, με τωρινή ανανέωση.

Από την άλλη μεριά, έχει εκδηλωθεί έντονη η τάση, τα τελευταία χρόνια, διάφορα σπουδαία αμαρτήματα και πάθη προπαντός ηθικής τάξεως, να αποδίδονται σε βιολογικούς παράγοντες, στο DNA, όπως υποστηρίζουν οι εκσυγχρονιστές κι οι υλιστές.

Σύμφωνα, με αυτήν την αντίληψη, ακόμη και αισχρότατες διαστροφές ονομάζονται απλώς «διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός» κι εκφράζεται επιτακτικά η απαίτηση να καλύπτονται από αντίστοιχη νομοθεσία.

Από όχι ευκαταφρόνητη κοινωνική μορφή υποστηρίζεται, ότι η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, δεν έχει καμιά ανάμειξη σ’ αυτά τα πάθη και επομένως ο διεστραμμένος άνθρωπος δεν έχει καμία ευθύνη.

Με αυτήν την ως «επιστημονική» προβαλλόμενη αντίληψη προσπαθούν κάποιοι να εξαλείψουν την προσωπική ευθύνη του αμαρτωλού, να φορτώσουν τη συνείδησή του, που διαμαρτύρεται και να τον απαλλάξουν από το ασήκωτο βάρος της οξυνύχου ενοχής με τις τύψεις που σχίζουν τις χαλαρές σάρκες του, αποφορτίζοντας από την πίεση.

Όμως, η αμαρτία γίνεται με πλήρη συμμετοχή του λογικού μας και με απόλυτη ελευθερία, δηλαδή με επίγνωση και συνειδητοποιημένα. Ο λόγος του Θεού μας πληροφορεί με σαφήνεια ότι η αμαρτία είναι ότι η αμαρτία δεν είναι τυχαία και συμπτωματική, αλλά είναι θεληματική άρνηση του θελήματός Του.

Το Α΄Ιωάν γ΄4 μας διαφωτίζει: «Αμαρτία εστίν η ανομία». Πρόκειται, με άλλα λόγια για αξιόποινη πράξη από τον φορέα εισαγωγής του παραβιασθέντος νόμου. Ο διάβολος έβαλε μπροστά στον πρώτο άνθρωπο τον πειρασμό να παραβεί τον νόμο του Θεού.

Και συγχρόνως ο άνθρωπος σκέφτηκε κακόβουλα, επιθύμησε διεστραμμένα, αποφάσισε με δόλο κι αμάρτησε θεμελιώνοντας την πρώτη καταπάτηση της Θείας εντολής από το ανθρώπινο γένος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο διαπράχτηκε συνειδητοποιημένα, ελεύθερα κι αβίαστα, με τη σφραγίδα του προπατορικού, του πιο μεγάλου αμαρτήματος, της οίησης.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, με πλήρη ενάργεια κι εντελώς ξεκάθαρα, αναλύοντας τη φυσιολογία της λέξης αυτής τονίζουν, ότι η αμαρτία είναι ασθένεια, αδυναμία, εκούσια αρνητική φάση, αποφατική θέση, στάση άρσης, πράξη του καλόπιστου και καλοπροαίρετου ανθρώπου που εκτελεί ένα θεάρεστο έργο περιωπής.

«Αύτη (η αμαρτία) ου φυσική εστίν, ουδέ υπό του Δημιουργού ημίν ενσπαρείσα, αλλ’ εκ της του διαβόλου επισποράς, εν τη ημετέρα αυτεξουσίω προαιρέσει εκουσίως συνισταμένη, , ου βία ημών κρατούσα».

Το προηγούμενο κείμενο του Υμνογράφου μας, Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού, μεταγλωττισμένο από την αρχαία ελληνική, αττική διάλεκτο στην καθομιλουμένη: «Δεν πρόκειται για μια φυσική ιδιότητα, για να λέμε περί της αμαρτίας, ούτε την φύτεψε μέσα μας ο Θεός, ούτε μας εξουσιάζει, με τη βία. Αποτελεί σπορά του διαβόλου, την οποία όμως δεχτήκαμε ελεύθερα και την καλλιεργήσαμε, με την αυτεξούσια προαίρεσή μας». (Από τις εκδόσεις, ακριβούς της Ορθοδοξίας πίστεως).

Γι’ αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος, χαρακτηριστικά σημειώνει: «Υποθέστε κάποιον που μέσα στο μεσουράνημα του ηλίου κλείνει τα μάτια του. Αυτός επινοεί το σκοτάδι, χωρίς αυτό να υπάρχει αντικειμενικά. «Και λοιπόν ως εν σκότει πλανώμενος περπατεί, πολλές φορές πίπτων και κατά κρημνών, υπάγων νομίζων ουκ είναι φως, αλλά σκότος».

Δηλαδή, στην καθομιλούμενη το παραπάνω χωρίο των Πατέρων: «Περπατήσει έτσι στο σκοτάδι, πέφτοντας σε γκρεμούς, νομίζοντας ότι δεν υπάρχει φως, αλλά πυκνό σκοτάδι (Κατά Ελλήνων 7). Η άρνηση του φωτός είναι μια ηθελημένη πράξη. Η πλάνη και το κατακρήμνισμα είναι οι φυσικές συνέπειες της αυτεξούσιας δοκιμής του να περπατήσει μέσα στο εκούσιο σκοτάδι.

Ο άνθρωπος πλέον έχει θεόρατη ευθύνη γι’ αυτήν την επιλογή του, γι’ αυτό ακριβώς πιέζεται σθεναρώς από τα μέγιστα ενοχλητικό αίσθημα ενοχής. Προς επίτευξη της αποτροπής του, πρέπει να ενεργηθεί, σύμφωνα με το παρακάτω:

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, με τη θεία Του διδασκαλία και το σωτηριώδες κι απολυτρωτικό έργο Του, μας υπέδειξε τον διεξοδικό τρόπο της οριστικής απαλλαγής και της ειρηνεύσεως, όχι μόνον εξωτερικά, αλλά προπαντός εσωτερικά, πνευματικά, της συνειδήσεώς μας.

«Δεύτε προς με, πάντε οι κοπιώντε και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς», μας φανέρωσε απλά και σταράτα, δηλαδή ελάτε κοντά μου όλοι οι κουρασμένοι κι ου βαρυφορτωμένοι και Εγώ θα σας δώσω το αντίδοτο, που τείνει όχι μόνον στην ξεκούραση, αλλά στην παντελή απαλλαγή από τα δεινά του κάματου, την ενδυνάμωση.

Το παραπάνω χωρίο βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη (Ματθ ια, 28). Εκείνος με τον θείο λόγο Του, μας καθοδηγεί σε μια τροχιά ασφαλή και σωστή πορεία, μέσα στις ράγες, τις οποίες Εκείνος όρισε, στην ζωή μας, που από πεζή αυτή, παίρνει νόημα και γίνεται χαρούμενη κι ευτυχισμένη, μεστή αισιοδοξίας, πεποίθησης κι αυτεπίγνωσης, χωρίς έτσι να αφήνεται μέσα μας ούτε ψίχουλα από ίχνος άγχους ή κατάθλιψης ή στενοχώριας ή δυσάρεστης κι απαισιόδοξης κι αρνητικής σκέψης για παρόν και μέλλον.

Με το Τίμιο Αίμα της σωματικής Του θυσίας, Εξουδετέρωσε τα φρικτό δηλητήριο του φιδιού, της καταραμένη αμαρτίας Και πλέον μέσα στην αγία Εκκλησία Του με τα σωστικά Ιερά Μυστήρια της Αγίας Εξομολόγησης και τη Θείας Μεταλήψεως, μας προσφέρει ίαση ψυχής και σώματος κι άφεση των αμαρτιών μας. Μας απαλλάσσουν ολότελα από το ασήκωτο βάρος της ενοχής κάθε αμαρτήματος, είτε προπατορικού, είτε επιγενομένου.

Καθαρίζουν την ψυχή μας, ανακαινίζει ολόκληρη τη σωματοψυχική μας υπόσταση, την οποία συγκλονίζουν κιόλας. Η αμαρτία καταξεφτελίζει και καταρρακώνει την ανθρώπινη ύπαρξη κι εκμηδενίζει την αξιοπρέπεια. Οδηγεί στον ψυχικό, αργό ή γρήγορο και στον σωματικό θάνατο.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από το μαστίγωμα της συνειδήσεώς του, από την ελεγκτική κραυγή της εσωτερικής φωνής και από την ευθύνη, που συνεπάγεται. Η τάση της φυγής, ο φόβος του ανθρώπου να αντικρίσει την αμαρτωλότητά του πείθει ότι η αμαρτία είναι οδυνηρή και περιπετειώδη ασθένεια, που απαιτεί επείγουσα θεραπεία.

Η αποφυγή της χρήσεως της λέξεως «αμαρτία» δεν αποτελεί θεραπεία, βασανίζει ακόμη πιο πολύ τον άνθρωπο, καθώς την υπενθυμίζει στο υποσυνείδητο, αίροντας στη συνέχεια στην πραγματικότητα της συνειδητοποιήσεως. Η θεραπεία έρχεται με τη βαθιά κι ειλικρινή μετάνοια, μεταστροφή και τη συγχώρηση, αφενός από τον αδικηθέντα συνάνθρωπο κι αφετέρου από τον Πνευματικό και τον Θεό, στο ιερό Μυστήριο της Θείας Εξομολογήσεως κάτω από το πετραχήλι του Ιερέα.

Ας καταφεύγουμε επομένως στην ευσπλαχνική πατρική θαλπωρή αγκαλιάς του πανοικτίρμονος Θεού μας μέσα στη θαλπωρή της αγίας Εκκλησίας και να προσπαθούμε να πορευόμαστε στην ζωή μας, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτή είναι η μοναδική και αποτελεσματική και ριζική λύση του εν λόγω σύνθετου και πολύπλοκου προβλήματος, που λέγεται «αμαρτία».