Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Στις 27 Νοεμβρίου 2013, ημέρα Τετάρτη, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ορθοτόμησε σύμφωνα με τα παραδομένα από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, κι ανέγραψε στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο τον μακαριστό ιερομόναχο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη. Έτσι σημειώθηκε η επίσημη αναγνώριση της αναμφισβήτητης αγιότητας του οσίου Γέροντα Πορφυρίου, αφού πιστοί τιμούσαν ως άγιο κι ευλαβούνταν στο έπακρο αυτόν τον άνθρωπο του Θεού, και πριν και μετά την οσιακή κοίμησή του που έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1991, Αυτός αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελέσει αναρίθμητα θαύματα, με τα εκπληκτικά χαρίσματα που του δώρισε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κι έτσι είχε τη λαϊκή επιδοκιμασία της συνείδησης του απλού λαού, πολύ πριν αυτή την επίσημη έγκριση με τη βούλα της Μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Όσιος Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στο χωριό του Αγίου Ιωάννη Καρυστίας της νήσου Ευβοίας και νωρίς σε παιδική ηλικία ακόμη, μόλις 12 ετών από τον διακαή πόθο που προς τον Κύριο που έκαιγε τα σωθικά του, έφυγε κρυφά για το Άγιο Όρος κι ασκήτεψε στην ερημική Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Εκεί σχεδόν στην απομόνωση και με ανθυγιεινές συνθήκες, πέρασε περίπου μια συναπτή εξαετία, δοσμένος ολοκληρωτικά κι ολόψυχα στην ολόθερμη προσευχή.

Όμως αναγκάστηκε να αναχωρήσει, διότι στη θαλερή ηλικία των 18 ετών ασθένησε από πλευρίτιδα. Μολονότι δεν επιθυμούσε ο ίδιος να φύγει, όμως οι γέροντές τον έπεισαν κατόπιν ασφυκτικής πίεσης και κατάφεραν να βγει στον κόσμο για θεραπεία και καλύτερη περιποίηση.

Χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο. Σύντομα εξάλλου του ανατέθηκε και το διακόνημα του πνευματικού, με το οποίο στη διάρκεια της ζωής του, καθοδήγησε αναρίθμητες ψυχές στον ίσιο δρόμο του Θεού. Η προσφορά του στον κόσμο ηλικία 36 ετών διορίστηκε εφημέριος στο ναύδριο του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών κοντά στην πλατεία Ομονοίας.

Το 1973 συνταξιοδοτήθηκε, χωρίς όμως να σταματήσει την παντοειδή προσφορά και φιλανθρωπία του προς τον πλησίον, παράλληλα με την καλλιέργεια της δικής του ψυχής, αλλά προς διευκόλυνση αυτού του πνευματικού του έργου, εγκαταστάθηκε μονίμως στα ερείπια από ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων στην Πεντέλη.

Το 1979 άφησε αυτό το μοναστήρι και πήγε σο Μήλεσι της Αττικής, όπου άρχισε να ανεγείρει το Ησυχαστήριο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στο οποίο μετά την αποπεράτωσή του, διέμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 1991. Τότε προαισθανόμενος το τέλος του στην διαδρομή που διάνυσε στη γη ως περαστικός, αναχώρησε για το αγαπημένο του Άγιο Όρος και μάλιστα για τη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, όπου νέο παιδί είχε ζήσει κι είχε καρεί μοναχός.

Εκεί, στον τόπο που είχε κάνει τα πρώτα βήματα στην πνευματική του καθαγιασμένη κατάρτιση στις 2 Δεκεμβρίου 1991 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε απλά κι αθόρυβα, σύμφωνα με την παραγγελία του γι’ αυτό κι επιπλέον να μην γνωστοποιηθεί η κοίμησή του πριν από την ταφή του. Επίσης, κατ’ εντολή του, τα λείψανά του έχουν σκορπισθεί σε άγνωστο μέρος μέσα στο δάσος που αγκαλιάζει τη Σκήτη.

Λοιπόν, φέρει το όνομα «Καυσοκαλυβίτης», γιατί σ’ αυτόν τον τόπο συντελέσθηκαν δυο σημαντικά γεγονότα που στιγμάτισαν την αγιοσύνη του, η κουρά ως μοναχού κι η αποβίωσή του. Αυτή η επωνυμία ισοδυναμούσε με την πλήρη ταυτότητά του στην περίφραση του τίτλου «Όσιος Πορφύριος ο εν τη πλατεία Ομονοίας των Αθηνών αθλήσας και τελειωθείς».

Έτσι ο εν λόγω Άγιος υπογραμμίζει την ακλόνητη πεποίθησή του προς όλους μας ότι παντού, ακόμη και στο πιο κεντρικό, πολυσύχναστο και πολυθόρυβο μέρος, μπορεί άνετα κι εξίσου κανείς να κατακτήσει την αγιότητα, αρκεί να το θέλει πραγματικά, καθώς όπως έλεγε «το σπίτι κάθε ανθρώπου, μπορεί να γίνει μοναστήρι», εννοώντας με άλλα λόγια ότι «το ράσο δεν κάνει τον παππά, αλλά ο παππάς κάνει το ράσο».

Ο Άγιος Πορφύριος αγαπούσε σε υπέρτατο βαθμό το Χριστό, για Τον Οποίο θυσίαζε τα υλικά αγαθά και τις σύγχρονες ανέσεις του. Και σε όσους προσέτρεχαν στα φώτα του συνιστούσε φλογερή αγάπη προς τον Κύριο, κρίνοντας «εξ ιδίων τα αλλότρια» λέγοντας συγκεκριμένα: «Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι που σας το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό,, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και να αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μας αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μας γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσουμε τον Χριστό. Η θεία Χάρη διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει να ανοίξουμε για να εισέλθει στην διψώσα καρδιά μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα! Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει την ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις».

Ας υιοθετήσουμε τα εμπνευσμένα λόγια κι ας μιμηθούμε τις πράξεις του νεοφανούς Αγίου Οσίου Πορφυρίου, εκζητώντας τις πρεσβείες του προς τον Κύριο. Αγωνιζόμενοι τον «καλό αγώνα» του Απόστολου Παύλου, προσπαθώντας να αγαπήσουμε τον Δημιουργό μας, όπως Εκείνος αγάπησε το πλάσμα Του, με τόση φλόγα ψυχής.