Στο πρώτο μέρος του παρόντος άρθρου, καταθέσαμε κάποιες απόψεις σχετικές με τα κακά επακόλουθα της φρενίτιδας του facebook.

Ωστόσο δεν θα πρέπει να θεωρούνται αμελητέες οι επιπτώσεις της ούτως ειπείν καθ’ υπερβολήν -και ενίοτε ύποπτης χρήσης του- στην ομαλή λειτουργία της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου και περισσότερο όταν αυτή αφορά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Όπου οι απλοί πολίτες-και όχι μόνο, καθημερινά αλληλοβομβαρδίζονται με διαδικτυακά σχόλια και φωτογραφικό υλικό, απίστευτης ελαφρότητας (ευτυχώς όχι πάντοτε) ή δέχονται προτάσεις φιλίας που, εκτός των άλλων, κάποτε συντείνουν στη δημιουργία επικίνδυνων διαπροσωπικών σχέσεων [σ. σ, περιστατικά αποπλανήσεων ανηλίκων, εκβιασμών, ακόμη και αυτοκτονιών (μπλέ φάλαινα) κ.ά].

Ωστόσο ο αμφίπλευρος καταιγισμός, παραπλανητικών ή και μεfakenews…διανθιζόμενων αναρτήσεων, κυρίως από τους λογής εμπλεκόμενους στις προ-εκλογικές δραστηριότητες στο χώρο της κεντρικής πολιτικής σκηνής και της Αυτό-διοίκησης (σ. σ, υποψήφιοι ή εν ενεργεία δήμαρχοι, περιφερειάρχες, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, μαζί και οι αβανταδόροι του καθενός, που με την πληθώρα των εμετικών σχολίων που ανεβάζουν υπέρ του εκλεκτού τους κάνουν το «FB» να… βογκάει), στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν έχει προηγούμενο, για την χαμηλή ποιότητά του περιεχομένου τους όσο και για τη συνειδητή προσπάθεια ορισμένων επιτηδείων να παραπλανήσουν αντί να ενημερώσουν τον κόσμο, για την… σπουδαία κατάστασή τους. Γιατί, δυστυχώς, στην πολιτική, με την ευρεία έννοια του όρου κάποιοι περισσότερο πολιτικάντηδες και λιγότερο εντίμως φερόμενοι πολιτικοί, προκειμένου να χτίσουν ένα «πιασάρικο» πολιτικό (αυτοδιοικητικό) προφίλ, αφιερώνουν ατέλειωτες εργατοώρες, ασχολούμενοι συστηματικά, και μεθοδικά με το διαβολικό αυτό μέσο, όπως εύστοχα το περιγράφει ο ChamathPalihapitiya, πρώην αντιπρόεδρος, ιδρυτικό μέλος του Facebook και σήμερα σφοδρός επικριτής του.

Ωστόσο κατά τα πολιτικά… ειωθότα ο πονηρός πολιτευτής, (όλων των εκφάνσεων της πολιτικής), επενδύοντας στις εντυπώσεις από τα επιμελώς προβαλλόμενα «φτηνά»,«φανταχτερά»,«φτιασιδωμένα»,«ψεύτικα» και «επουσιώδη»της πραμάτειας του. Με… μεταπτυχιακό στην υποκρισία, την διπροσωπία, στο καπέλωμα προσώπων και στην καπηλεία έτοιμων από άλλους καταστάσεων. Και με την δυνατότητα να παρουσιάζεται στο «FB» με τις πιο πάνω …αρετές, επιδιώκει- και συνήθως το καταφέρνει, να δημιουργήσει φιλικά συναισθήματα και αποδοχή της αφεντιάς του μεταξύ των περισσότερων διαδικτυακών φίλων-χρηστών του μέσου. Με την κρυφή ελπίδα πάντα πως με την συχνή εικονική παρουσία του, γενικότερα από τα socialmedia θα πολλαπλασιάσει τις δημόσιες σχέσεις και εντεύθεν θα αυξήσει την εκλογική πελατεία του.

Εξ’ άλλου, σήμερα, η επίμαχη επικοινωνία, που κατά το πλείστο περνάει μέσα από τα εν λόγω μέσα και ειδικότερα από τοfacebook, ως εικονική, είναι απρόσωπη, μαζική και αμφίδρομη. Επομένως και εύκολα διαμορφώσιμη κατά τις επιδιώξεις του χρήστη πολιτικού αλλά και όργανο χειραγώγησης τμημάτων του εκλογικού σώματος από τον τελευταίο. Γιατί στο μέτρο που,αυτής της εκ του μακρόθεν πραγματοποιούμενης επικοινωνίας( από το «FB »), της λείπει η ζεστασιά της ζωντανής επαφής των επικοινωνούντων, της επιτρέπει να θεμελιώνεται περισσότερο στις εντυπώσεις που δημιουργεί το καλαίσθητο και πολλές φορές φτιασιδωμένο «φαίνεσθαι» του πολιτικού (με την ευρεία έννοια) και λιγότερο στην πραγματικότητα του «είναι» του.

Και αν το πρώτο από τα δύο πιο πάνω χαρακτηριστικά του συμβεί να υπερτερεί συντριπτικά του δεύτερου, τότε είναι που ο πολίτης εύκολα παραπλανάται ή άλλως παραμυθιάζεται. Με συνέπεια η κρίση του, αναφορικά με την αξιοσύνη και καταλληλότητα του πολιτικού είτε αυτή εκφράζεται σε επίπεδο ιδιωτικών συζητήσεων (σ. σ, στο σπίτι, στο καφενείο, στην παρέα κ.λ.π) είτε εμφανίζεται ως αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (σ. σ, π.χ σχόλια, likes, καρδούλες κ.ά στο facebook) ή προηγείται της εκλογικής επιλογής, όχι μόνο να μην είναι δίκαιη (η κρίση του του πολίτη) αλλά ενίοτε να είναι και επικίνδυνη.

Εκεί όμως που κυριολεκτικά ανάβουν… τα λαμπάκια του κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενου πολίτη, είναι όταν βλέπει τον επώνυμο, αλλά μικρό το δέμας πολιτικό ή αυτοδιοικητικό υποψήφιο (σ. σ, δήμαρχο, βουλευτή, υπουργό κ.ά), να κερδίζει την παρτίδα της εκλογής επειδή, χάρη και στην αβάντα ενός θλιβερού εσμού κολάκων και παρασίτων που τον περιστοιχίζει και μιας μερίδας αφελών που εντυπωσιάζονται από την… φτιασιδωμένη χάρη του,κατάφερε να κρύψει το φτωχό του «τίποτε»», παραμυθιάζοντας το εκλογικό σώμα μέσα από το επιτηδευμένα πλούσιο εικονικό του «φαίνεσθαι».

Επανερχόμενοι στην φρενίτιδα περί την χρήση του «FB» επισημαίνουμε το γνωστό φαινόμενο, περισσότεροι άνθρωποι να κάθονται με τις ώρες, ακόμη μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, μπροστά στον υπολογιστή ή το κινητό για να γράψουν… ελαφρότητες, είτε να σχολιάσουν τις «ραμπασνάδες» (κοινώς χαμάρες) που τους στέλνουν οι διαδικτυακοί «φίλοι» Ή να ποστάρουν προσωπικές φωτό, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο τοπικό, κοινωνικό, περιβαλλοντολογικό ή ιστορικό ενδιαφέρον, αδημονώντας για ταlikeς, τις καρδούλες, τα ουάου κ.ά που θα τους γίνουν. Όμως τέτοιου είδους φαινόμενα και πάλι κατά τον Chamath Palihapitiya, που έχουν κίνητρο την ντοπαμίνη, είναι πολλά και επαναλαμβανόμενα, που, δυστυχώς, συνθέτουν έναν ψεύτικο κόσμο, όπου εν πολλοίς απουσιάζει ο σοβαρός πολιτικός διάλογος και λείπει το πνεύμα της συλλογικότητας και της συνεργασίας. Αντίθετα, εκεί, εύκολα πιάνει στασίδι το ψέμα, η παραπληροφόρηση και εν τέλει η παραπλάνηση….

Μάλιστα, ο πρώην αντιπρόεδρος του Facebook στο κομμάτι του «usergrowth», στην τελευταία συνέντευξή του, αποκάλυψε ακόμη, ότι τα socialmediaμε τον τρόπο που χρησιμοποιούνται σήμερα«διαβρώνουν τα βασικά θεμέλια του τρόπου συμπεριφοράς των ανθρώπων» και πως ο ίδιος αισθάνεται «τεράστια ενοχή» για τη δημιουργία εργαλείων που «διαλύουν τον κοινωνικό ιστό». Επίσης δεν παρέλειψε να εκφράσει και τον φόβο, γιατί στον «εικονικό κόσμο του Facebook πληθαίνουν οι κακοί διαχειριστές, που μπορούν να χειραγωγήσουν μεγάλες ομάδες ατόμων».Ενώ επεσήμανε ότι «οι με γεωμετρική πρόοδο πολλαπλασιαζόμενοι χρήστες του, όντας παγιδευμένοι στην προσπάθεια να δημιουργήσουν μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού τους, επιδεινώνουν το πρόβλημα».

Εάν, λοιπόν, μετά από όλα αυτά,η κακώς εννοούμενη χρήση του Facebook: δεν υποβαθμίζει τη νοημοσύνη των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, δεν δρα εις βάρος της ποιότητας της ανθρώπινης επικοινωνίας, δεν οδηγεί στην απομόνωση του ατόμου δεν τραυματίζει την ψυχολογία του χρήστη…Ότι, η ούτως ειπείν φρενίτιδα της χρήσης του:δεν επιτείνει την πολιτική, κοινωνική και ηθική σύγχυση,επιφέροντας, προεχόντως σε περίοδο εκλογών την παραπλάνηση ομάδων του εκλογικού σώματος, και ότι, τέλος δεν παρενεργεί αυξάνοντας τον κίνδυνο να εκλεγούν υποψήφιοι του «τίποτε» και όχι του«αξιόλογου είναι». Έ,τότε ζήτω… το «FB»!!!

Τώρα, αναφορικά με τα δικά μας, μετράμε τρεις περίπου μήνες από τις αυτοδιοικητικές (πιθανόν και από τις βουλευτικές;) εκλογές και ακόμη οι επικεφαλής και οι υποψήφιοι σύμβουλοι, δεν έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους.Ονόματα για τους συνδυασμούς ανακοινώνονται, οι «φωτό» υποψηφίων δημοτικών συμβούλων αγκαλιά με τον επί κεφαλής του συνδυασμού στο facebookπληθαίνουν,οι κοπές πίτας λόγω εποχής δίνουν και παίρνουν κατακλύζοντας τα socialmedia, αλλά για το τι θα κάνουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι για την Άρτα, λίγο έως καθόλου μιλάνε. Ο κόσμος έχει μπουχτίσει από τα χιλιοειπωμένα «θα», «μελετάμε»« υπογράψαμε συμφωνία», «επισκεφτήκαμε…» και από τα «χαριεντίσματα», τους «αλληλοθαυμασμούς» μέσα από τα likeς, τα «ποσταρίσματα» και τιςκ αρδούλες, αλλά με αυτά μόνο, ως κριτήρια αξιολόγησης, οι Αρτινοί πολίτες δεν μπορούν να καταλήξουν προς τα πού θα εκφράσουν την προτίμησή τους. Μάλιστα, η συντριπτική πλειονότητα των Αρτινών δημοτών λέγεται ότι δυσανασχετεί από την φρενίτιδα των εν λόγω αναρτήσεων που καθημερινά πραγματοποιούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την πλευρά των υποψηφίων

Ύστερα από τα πιο πάνω, εύλογα τίθεται το κρίσιμο ερώτημα! Άραγε θα αφήσουμε τους επιτήδειους ντόπιους πολιτικάντηδες ασύδοτους να μας παραμυθιάζουν, με τις γελοίες εικονικές εμφανίσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να καλύψουν την πλήρη ανικανότητα να αντιμετωπίσουν τα ουσιώδη όσο και κρίσιμα ζητήματα της Άρτας; Ή θα αντιδράσουμε διεκδικώντας σοβαρά, υπεύθυνα, δυναμικά και προ πάντων ενωτικά, αυτά που επί τέλους το κράτος των Αθηνών οφείλει να αποδώσει στον ξεχασμένο γενέθλιο τόπο;

Αλλά επί του τελευταίου θα επανέλθουμε….