Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Ήδη η εντατική μας πνευματική προετοιμασία έχει ξεκινήσει από τις 15 Νοεμβρίου, οπότε αρχίζει όπως κάθε χρόνο η Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων, που πρόκειται για μια τεσσαρακονθήμερη περίοδο, νηστείας, περισυλλογής, προσευχής, καθημερινής θείας Λειτουργίας (Σαρανταλείτουργο), ψυχικής συντριβής κι εξομολόγησης

Τα Χριστούγεννα είναι η μεγάλη γιορτή της γέννησης του Χριστού, η βάση, η ρίζα που τρέφει όλες τις Χριστιανικές θριαμβολογίες. Κατά την ημέρα των Χριστουγέννων οι πιστοί πανηγυρίζουμε και όλη τη διάρκεια της Σαρακοστής αυτής προεορτάζουμε το ανεπανάληπτο και μοναδικό γεγονός, ότι δηλαδή γεννήθηκε στον κόσμο ο Θεάνθρωπος, ο Υιός του Θεού, τέλειος Θεός κι άνθρωπος κατά πάντα Όμοιος με μας εκτός αμαρτίας.

Κατά τη Δημιουργία μας, ο άνθρωπος έγινε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Πλάστη, συμφώνως προς την πνευματική εικόνα και μορφή του Θεού, όπως αναγράφεται στο βιβλίο της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης. Τώρα κατά την Ενανθρώπηση, δηλαδή την αναδημιουργία συνέβηκε το αντίστροφο κι ο Θεός έγινε «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» του ανθρώπου, ίσος ως προς την ουσία, με τον άνθρωπο!

Αλήθεια πρόκειται για μια ασύγκριτα μεγάλη τιμή για τον άνθρωπο, τον οποίο τιμάει ιδιαίτερα έτσι με υπερβολικό τρόπο. Δεν θα μπορούσε καμία διάνοια να συλλάβει και να διανοηθεί ένα τόσο πελώριο γεγονός, που υπερβαίνει τα κατεστημένα και υπερβαίνει τη συνηθισμένη ανθρώπινη λογική, ούτε θα μπορούσε να υπάρξει κάποιος κοινός νους, ώστε να χωρέσει μια τόσο απέραντη κι άφθαστη αγάπη του Θεού, Πατρική Του στοργή, για τον άνθρωπο.

Ο Κύριος των Δυνάμεων έχει καταστήσει τον άνθρωπο κορωνίδα κι εξουσιαστή της Δημιουργίας Του και τον περιβάλλει με μια πρωτάκουστη αγάπη που είναι μεγαλύτερη από το μέγεθος του Σύμπαντος, το οποίο έχει διάμετρο δισεκατομμυρίων ετών φωτός, γι’ αυτό ο ιερός Αυγουστίνος αναφωνεί: «Ω Κύριε, υπερέβεις τις προσδοκίες μου» σχετικά με αυτό το θέμα.

Κι ο Απόστολος Παύλος λέει απερίφραστα ότι ο Θεός κάνει «υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα ή νοούμεν» (Εφες γ΄ 20), αργεί βέβαια γιατί ίσως θέλει να δοκιμάσει την πίστη και την ταπεινοφροσύνη, αλλά δεν παραλείπει να φροντίζει για τους ανθρώπους, που τους έπλασε «καλά λίαν»..

Η απάντηση στο ερώτημα, γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος έχει την εξής αιτιολογία, κατά συγκατάβαση με την πεπερασμένη λογική μας: Όχι μόνον για έναν, αλλά για πολλούς λόγους. Από τους πολλούς, ο κυριότερος και σπουδαιότερος είναι η θυσία, δηλαδή για να μπορεί ο Θεός να θυσιαστεί για τις αμαρτίες μας.

Αυτός ο σκοπός της Θείας Ενανθρώπησης εκφράζεται περίτρανα στο χωρίο της προς Εβραίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου (β΄ 11-18, σε μια από τις πιο θεολογικές και δυσνόητες περικοπές της Καινής Διαθήκης για το πρόσωπο του Χριστού: «Ο αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες… Απαγγελώ το όνομά σου τοις αδελφοίς μου, εν μέσω εκκλησίας υμνήσω σε… Ιδού εγώ και τα παιδία α μοι έδωκεν ο Θεός. Επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα διά του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ’ έστιν τον Διάβολον, και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου διά παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας… Όθεν ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται και πιστός αρχιερεύς τα προς τον Θεόν εις το ιλάσκεσθαι τας αμαρτίας του λαού. Εν ω γάρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι». Πιο πάνω παρατέθηκε η εν λόγω περικοπή, στα πιο σπουδαία σημεία, όπως δηλαδή αυτούσια έχει στο ιερό κείμενο, ώστε να φαίνονται με ενάργεια τα δυσνόητα νοήματα.

Εδώ ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός, είναι ο αγιάζων κι ως αγιαζόμενοι αποκαλούνται οι καλοπροαίρετοι και πιστοί άνθρωποι. Κι ο αγιάζων κι οι αγιαζόμενοι, όλοι προέρχονται από τον Αδάμ. Ο πρώτος δεν εντρέπεται, αλλά καταδέχεται να ομιλεί από τη θέση της κατώτερης φύσης Του, της ανθρώπινης. Αν μιλούσε από τη θέση της ανώτερης φύσης Του, της θεϊκής δεν θα ονόμαζε τους ανθρώπους, αδελφούς, γιατί ως Θεός, ο Χριστός μας έχει δούλους.

Βλέπουμε ότι εξαίρεται η ταπεινοφροσύνη του Χριστού, γιατί ομιλεί εδώ ως άνθρωπος και έτσι ως κατώτερος από τον Θεό, λέγοντας: Εγώ έσομαι πεποιθώς επ’ αυτώ» (Ης η 17), ότι δηλαδή θα στηριχθεί απάνω στον Θεό, ως άνθρωπος, ενώ ως Θεός στηρίζει τους πάντες και τα πάντα. Επίσης ως άνθρωπος ομιλεί λέγοντας το απόσπασμα της προφητείας Ησαίου (η΄ 18): «Ιδού εγώ και τα παιδία α μοι έδωκεν ο Θεός», γιατί διαφορετικά ο Χριστός θα έλεγε ότι δεν πήρε τα παιδιά από τον Θεό, καθώς ο Ίδιος είναι Θεός και συνεπώς στην ευχέρεια της δικαιοδοσίας Του ανήκουν τα παιδιά και τα πάντα.

Επομένως ο Χριστός αποτολμάει να πέσει χαμηλά στο επίπεδο δηλαδή του ανθρώπου και να φαίνεται κατώτερος του Ουράνιου Πατέρα μας, από τον Οποίο κιόλας να μοιάζει εξαρτώμενος. Αυτό το γεγονός αποτελεί μια από τις περίφημες αποδείξεις για τη θεότητα του Χριστού, παρμένη από την αναφορά των Γραφών.

Αν ο Χριστός ήταν μόνον άνθρωπος κι όχι Θεός, τότε το «ουκ επαισχύνεται» δεν θα χρησιμοποιούνταν γι’ αυτόν. Θα ήταν αστείο να διατύπωνε η Γραφή ότι ο άνθρωπος (εκτός του Χριστού) δεν ντρέπεται, αλλά καταδέχεται να παρουσιάζεται ως άνθρωπος! Ας επιμείνουμε λοιπόν σ’ αυτό το σημείο, γιατί ίσως διαφεύγει ότι η αγιογραφική περικοπή που περιλαμβάνει τη φράση «ουκ επαισχύνεται» είχε μια περίτρανη απόδειξη για τη θεότητα του Χριστού.

Στη συνέχεια της παραπάνω περικοπής, βλέπουμε ότι επειδή τα παιδιά, για τα οποία προηγουμένως μίλησε ο απόστολος με βάση του αντίστοιχου χωρίου Ης η΄ 18, έχουν σώμα, γι’ αυτό κι ο Υιός του Θεού προσέλαβε παρομοίως σάρκα κι αίμα. Και το σώμα αυτό το πήρε, για να μπορεί να υποστεί θάνατο και με αυτόν να καταργήσει εκείνον που έχει την δύναμη να θανατώνει λόγω της αμαρτίας, δηλαδή τον Διάβολο, κι έτσι να ελευθερώσει αυτούς, οι οποίοι εξαιτίας του φόβου του θανάτου, αισθήματος δουλικού, ήταν υποχείρια σε όλη τη ζωή τους.

Εξάλλου είναι γνωστό από τον προφητικό λόγο της Παλαιάς Διαθήκης ότι ο Θεός δεν εκλέγει αγγέλους, προκειμένου για τη σωτηρία των ανθρώπων, αλλά όλους τους ανθρώπους, αρκεί να είναι απόγονοι του Αβραάμ Δηλαδή ο Μεσσίας από παλαιά ακόμη προβλεπόταν να είναι άνθρωπος, όπως συνέβη ώστε να εκπληρωθεί αυτός ο προφητικός λόγος, κατά τον οποίο έπρεπε ο Θεός να γίνει σε όλα Του όμοιος με εμάς, δηλαδή τέλειος άνθρωπος, όπως είναι και τέλειος Θεός.

Τονίζουμε και πάλι χάρη έμφασης, ότι ο Χριστός ως άνθρωπος μας έχει αδελφούς, καθώς με άλλα λόγια τίμησε το σαρκίο μας κι επομένως πρόκειται για συνάνθρωπό μας. Και τώρα ο απόστολος εισάγει αλλιώς, με άλλη έκφραση το σκοπό της θείας Ενανθρώπησης, λέγοντας πως ο Θεός άρμοζε να γίνει άνθρωπος: «Ίνα ελεήμων γένηται και πιστός αρχιερεύς τα προς τον Θεόν εις το ιλάσκεσθαι τας αμαρτίας του λαού», όπως έχει αναγραφεί και παραπάνω.

Τα δυο επίθετα, εκεήμων και πιστός, θεωρούνται συνώνυμα, κατά την προσφιλή συνήθεια στον εβραϊκό λόγο, της χρήσης συνωνύμων προς έμφαση κι αντίστοιχα αυτοί οι δύο όροι ιδιαίτερα ο καθένας, μπορούν να αποδοθούν, ως σπλαχνικός κι ως φιλάνθρωπος. Παρόμοια βλέπουμε ότι εκτίθεται και στο χωρίο των Παροιμιών ιε΄ 27: «Ελεημοσύναις και πίστεσιν αποκαθαίρονται αμαρτίαι, όπου το ουσιαστικό «πίστις» είναι συνώνυμο του «ελεημοσύνη» που σημαίνει «φιλανθρωπία».

Εξάλλου το ίδιο ουσιαστικό έχει την εν λόγω σημασία και στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου κγ΄ 23 στην επιστολή Παύλου Α΄ Κορινθ ι΄ 13, στην Α΄ Πέτρου δ΄ 19 και στην Α΄ Ιωάννου α΄ 9, όπου συγκεκριμένα το αντίστοιχο επίθετο «πιστός» σημαίνει σπλαχνικός, φιλάνθρωπος. Έτσι κι ο Χριστός είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος στα αρχιερατικά καθήκοντά του προς τον Θεό και με αυτά τα χαρίσματά του, λαμβάνει παρρησία να ζητάει από τον Θεό και να επιτυγχάνει κιόλας την εξιλέωση των αμαρτιών μας, με αιχμή το πάθος Του της σταυρικής θυσίας.

Δηλαδή εξ αιτίας του πάθους που υπέστη ο ίδιος στον Γολγοθά και στα πραιτόρια, περνώντας από το φοβερό μαρτύριο της σταύρωσης, μπορεί πια από περίοπτη θέση να τους βοηθήσει και να τους ωθήσει απώτερα στη σωτηρία αυτούς τους αμαρτωλούς ανθρώπους, όπως Α΄ Ιωάν β΄1-2.

Με λίγα λόγια, ανακεφαλαιώνοντας τη σύντομη πραγματεία μας για τη Γέννηση του Θεανθρώπου, αποκρυσταλλώνουμε το ζουμί, που εντρυφούμε απ’ αυτή, δηλαδή το κύριο βάρος των σπουδαιότερων σημείων: Ο Θεός έγινε άνθρωπος, όπως προφητεύθηκε στην Παλαιά Διαθήκη για να δείξει την φιλανθρωπία Του ως Μέγας Αρχιερέας του Υψίστου, προσφέροντας ανιδιοτελή θυσία τον εαυτό Του για την άφεση των αμαρτιών μας, αποβλέποντας στη σωτηρία σώματος και ψυχής μας.

Φέτος πάλι σε λίγο πλησιάζει η επέτειος της Γέννησης του Χριστού, ο Οποίος καλείται με το Ιερό Μυστήριο της θείας Μετάληψης, να εδραιωθεί μέσα στις καρδιές μας, να τις αποκαθάρει από τον βρομερό και βδελυρό ρύπο της αμαρτίας, διώχνοντας μακριά τα σκαιώδη βέλη του πονηρού, που κινούνται δολίως εναντίον μας κυρίως στον πνευματικό τομέα.

Επιπλέον η εμφάνισή Του αυτή στη γη, να μας φωτίσει για οικονομική ανασύνταξη εκ των ενόντων, κάνοντας πέρα τους ιμπεριαλιστές του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, οι οποίοι αχόρταγα με τις αλόγιστες παρασιτικές και κερδοσκοπικές τάσεις, απομυζούν το μεδούλι μας, ως Ορθόδοξοι Έλληνες, που ως πλατφόρμα προσφέραμε το πολιτιστικό πλαίσιο και το κυρίως έμψυχο δυναμικό, για τη διάδοση του Χριστιανισμού σε όλο τον γνωστό κόσμο και τότε, αλλά και τώρα πιο βαθιά με τις κατά τόπους ιεραποστολικές κεραίες μας και τα βιώματα που μεταλαμπαδεύουμε στο παραδειγματικό επίπεδο.

Ο Χριστός στη γη επαγγέλλεται την ειρήνη, που η υλοποίησή της προϋποθέτει την αρμονική κι αλληλέγγυα συμβίωση κι όχι την εκμετάλλευση των ασθενών λαών από τους λίγους «ισχυρούς της γης» που καιροσκοπικά επωφελήθηκαν ευνοϊκές καταστάσεις και συγκυρίες κι έτσι αναδείχτηκαν στυγνοί προνομιούχοι. Δεν είναι θεμιτό, ούτε ηθικό να ζει κανείς, σε βάρος άλλου, όπως κάνουν οι υπερατλαντικοί φίλοι κι οι Δυτικοευρωπαίοι συνεταίροι μας που προοδεύουν ψευδεπίγραφα απορροφώντας το αίμα μας, λες και δεν έχουν δεσμεύσεις που απορρέουν από το καταστατικό του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή τη φορά ο Θεάνθρωπος ήρθε για να παγιώσει την ειρήνη στις ψυχές μας που εκφράζεται με την «εν ανθρώποις ευδοκία», δηλαδή την πραγματοποίηση της αγάπης, της εντιμότητας, της ευθύτητας, της ανθρωπιάς, της γενικής και καθολικής ευημερίας, ως προς όλα τα θέματα που τουλάχιστον εγγίζουν ευρύτερες διεθνείς πτυχές και μάλιστα ξεπερνούν τα όρια της ελληνικής επιβίωσης, όπως συμβαίνει με τη διαβίωση των μεσαίων και κατώτερων λαϊκών ελληνικών κοινωνικών στρωμάτων.

Ντροπή για τους «μεγάλους» που μας κατάντησε έτσι με την αλαζονεία, η άκρατη συμφεροντολογία, η υστεροβουλία κι η υποκρισία τους, ενώ νομίμως μας δέχτηκαν μάλιστα και στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης. Άλλα προφορικά έταζαν κι άλλα κάνουν, όπως με τα πρωτογενή πλεονάσματα, στατιστικά οικονομικά στοιχεία προόδου, κατά καιρούς δηλώσεις έγκυρων οικονομολόγων κι ιθυνόντων της κατεστημένης Δυτικής Τάξης.

Αγνοούν τις αιματηρές κι αναγνωρισμένες θυσίες γι’ αυτούς των Ελλήνων στους διάφορους πολέμους της Συμμαχίας, για τις οποίες τότε έδιναν εκφραστικούς επαίνους από επίσημα χείλη τους σε δυτικοευρωπαϊκά fora. Ψέματα είναι το κατοχικό δάνειο; Τα αμέτρητα κι αναποζημίωτα Ελληνικά Ολοκαυτώματα κι οι θηριωδίες των Ναζιστών του αιμοχαρούς Χίτλερ βοούν.

Η αδιαλλαξία, η άκαμπτη στάση, η ισχυρογνωμοσύνη χαρακτήριζε τους βαρβάρους Ούννους, Γότθους, Σάξονες, Βίκινς και τους σημερινούς «Μεγάλους» της Δύσης, που αποτελούν την κομπανία των δανειστών μας. Αυτή για να ολοκληρωθεί η συμπαιγνία που περιπαίζει τον ανυποψίαστο κι άδολο Ελληνικό λαό, δεν παύει να στηρίζεται και σε δικούς μας, εγχώριους πολιτικούς, που είναι πιστοί συνεργάτες τους, Δούρειοι ίπποι και Δοσίλογοι προδότες.

Το βρέφος του σπηλαίου της Βηθλεέμ απεχθάνεται τη σκοπιμότητα, την ψηφοθηρία, την ιδιοτέλεια τη στρεψοδικία προπαντός των δημόσιων ανδρών. Γι’ ατό απαιτώντας κάθαρση του πολιτικού σκηνικού κι αποκατάσταση των κλοπιμαίων, ενισχύοντας έτσι και χρηματικά το Ελληνικό Δημόσιο, ώστε να ανασάνει ο πολύ-βασανισμένος Ελληνικός λαός, του οποίου αξίζει έπαινος για την υπομονητική στάση του, μολονότι δικαίως διαφοροποιείται από τους υπεύθυνους πολιτικούς ταγούς.

Επομένως συνιστάται αντίσταση των Ελλήνων προς κάθε κατεύθυνση που επιτάσσει αφενός η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας κι αφετέρου η Εθνική μας ιστορία, ώστε και στον οικονομικό τομέα να απαγκιστρωθούμε από το τέλμα, με την πρυτάνευση της εμπιστοσύνης, την οποία οικοδομεί η συμφιλίωση, η κατανόηση κι η επιείκεια κι η ηπιότητα.

Από την άλλη μεριά, οι σεβάσμιοι και σεπτοί αρχιερείς, που είναι εκπρόσωποι και τόποι της αρχιεροσύνης του Μεγάλου αρχιερέως Ιησού Χριστού, ας προβληματισθούν και να σκέπτονται, πόσο μοιάζουν με Αυτόν, τον αρχηγό της Πίστης μας. Προπαντός, αν υπόκεινται σε αυτοθυσίες κι υποχωρήσεις από τα πρωτεία και τα προνόμιά τους, χάρη της αξιόπιστης διακονίας του λαού του Θεού.

Στα χρόνια της χιλιετίας του Βυζαντίου κι αργότερα στην Τουρκοκρατία, οι αρχιερείς στέκονταν στο ύψος της αποστολής τους κι αψηφούσαν κάθε προσωπική τους θυσία ή προσφορά από την ακίνητη και κινητή περιουσία της Εκκλησίας υπέρ του πιστού χειμαζόμενου Έθνους μας από διάφορες έκτακτες εσωτερικές ή εξωτερικές προσβολές και κινδύνους. Άρα απομένει κι ο απαρέγκλιτος υποδειγματικός παραδειγματισμός των σημερινών και στην οικονομική κρίση, που μας μαστίζει αλύπητα.