Ανάλυση του Αντώνη Κολιάτσου


Στα δύο προηγούμενα μέρη(σ. σ, Μέρος Α΄ και Μέρος Β΄) της με τον πιο πάνω τίτλο κύριας ανάλυσης, αφού περιγράψαμε τις παραμέτρους του σύνθετου πολιτικό-οικονομικού εσωτερικού προβλήματος της χώρας και το συνδέσαμε με το μεγάλο γεωπολιτικό γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό πλεονέκτημά της, επιχειρήσαμε στη συνέχεια να διαγράψουμε τις πιθανές κινήσεις στο εσωτερικό πολιτικό παίγνιο του κατά την πολιτική πρακτική μεταλλαγμένου σε «Saniyan αριστερού»(σ. σ, χρησιμότερου αριστερού στην σανσκριτική γλώσσα) Έλληνα πρωθυπουργού. Αναφερόμενοι,ειδικότερα, στον πολιτικό κ. Αλ. Τσίπρα δεν διστάσαμε να τον χαρακτηρίσουμε: δεινό πολιτικό τακτικιστή, αναπάντεχα απρόβλεπτο, όψιμο «καλό παιδί» του ιερατείου των Βρυξελλών και του Βερολίνου, συνεργάσιμο πρωθυπουργό μιας κυβερνήσεως, η οποία χωρίς σοβαρούς εσωτερικούς κλυδωνισμούς υλοποιεί τα μέτρα του 3 ου μνημονίου, υπόσχεται να πραγματοποιήσει τα υπόλοιπα αλλά και να δρομολογήσει τις δύσκολες «πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικά» μετά-μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας στα πολλά επόμενα χρόνια.

Ακόμη, συνδέσαμε τα αμέσως πιο πάνω με τα επιφαινόμενα της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και, αναλύοντας μια σειρά λόγων μέγιστης «γεω-πολιτικό-στρατηγικό –οικονομικής» σημασίας για τις δύο χώρες εξηγήσαμε γιατί, παρά το αφύσικο του χαρακτήρα της, η διαφαινόμενη «υποχρεωτική σύμπλευση» του ιδιόρρυθμου δεξιού Ντόναλντ Τράμπ με τον «λούμπεν Αριστερό» Αλ. Τσίπρα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής στην εδώ ταραγμένη ευρύτερη περιοχή, προσδοκάται ότι θα λειτουργήσει, προεχόντως υπέρ των αμυντικών και ενεργειακών ελληνικών συμφερόντων(σ. σ, η ένθερμη υποστήριξη των ΗΠΑ στον συμμαχικό άξονα «Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ-Αίγυπτος», ενέχει σειρά λόγων που έμμεσα σηματοδοτεί την χαλιναγώγηση της Τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο κ.ά).

Αφ’ ετέρου αιτιολογήσαμε γιατί, ο Έλληνας πρωθυπουργός, μέσα στα πλαίσια του δούναι λαβείν στο παζάρι των δύο συμμάχων χωρών, θέλει να πιστεύει-και ίσως η πεποίθησή του να μην είναι εκτός πραγματικότητας- ότι η υποσχεθείσα, και μάλλον πραγματοποιηθείσα παρέμβαση Τράμπ στο ΔΝΤ προκειμένου να καταστεί διαλλακτικότερο στις απαιτήσεις του απέναντι στην Ελλάδα, εκτός των άλλων, συμβάλλει πολιτικά και στην «μακρό-ημέρευση» της κυβερνήσεώς ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ(σ. σ, συγκεκριμένα στο παζάρι «Τράμπ-Τσίπρα», κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Αμερική λέγεται για παράδειγμα πως, για τις παρεχόμενες περισσότερες διευκολύνσεις της Ελλάδας στην πολύτιμη για τους Αμερικανούς βάση της Σούδας και τα δις δολάρια προς την Αμερικανική αεροπορική βιομηχανία για τον ανατιθέμενο εκσυγχρονισμό των ελληνικών μαχητικών F-16, ο Έλληνας πρωθυπουργός πήρε, ως αντάλλαγμα, την παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου στο «αμερικανό ελεγχόμενο» ΔΝΤ, προκειμένου να τοποθετηθεί υπέρ των ελληνικών θέσεων για το χρέος, όπως και μια σειρά υποσχέσεων για σημαντικές αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα)

Σε άλλο σημείο των επί μέρους αναλύσεων αναφερόμενοι στα απανωτά «φάουλ» της αντιπολίτευσης, και περισσότερο της Αξιωματικής, υπαινιχτήκαμε την ανάγκη να αλλάξει την αρχιτεκτονική της αντιπολιτευτικής πρακτικής της, αναφορικά με το «εποικοδομητικό» του πολιτικού της λόγου, το «ήπιο» της εκφοράς του και την «αισθητική» της εικόνας των στελεχών της, ώστε ο λόγος της να ηχήσει πειστικά σε έναν καταδυναστευόμενο και απελπισμένο από τις παρενέργειες των μνημονίων λαό.

Τέλος συνταχθήκαμε πλήρως με την άποψη υψηλόβαθμων κύκλων της Κομισιόν και του ΔΝΤ, που αντιτίθενται στην πολιτική Σόϊμπλε και αντιστρατεύονται τον μετασχηματισμό της Ευρώπης σε «Γερμανική Ευρώπη». Οι οποίοι βλέπουν τον ακήρυκτο υπόγειο οικονομικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, που άρχισε από την 8-ετία Ομπάμα, να γίνεται ολοένα και πιο σκληρός και τον πρόεδρο Τράμπ, όχι μόνο αποφασισμένο να τον συνεχίσει, αλλά με το ιδιόρρυθμο του χαρακτήρα του και το εκρηκτικό ταπεραμέντο του να θέλει να τον τελειώσει το ταχύτερο, αδιαφορώντας αν ορισμένες πρωτοβουλίες του αφίστανται της δεοντολογίας και του διπλωματικού τακτ, που συνήθως χαρακτηρίζουν τις διακρατικές σχέσεις φίλων χωρών και ειδικότερα συμμαχικών..

Από το άλλο μέρος ο Έλληνας πρωθυπουργός, με το πλεονέκτημα της προστιθέμενης αξίας των πιο πάνω εκτεθέντων, εξ’ αντικειμένου, πλέον, έχει όλη την ευχέρεια να αξιοποιήσει επωφελώς, το πολύτιμο χαρτί του «κομβικού γεωγραφικού στίγματος» της Ελλάδας και στο παίγνιο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και ειδικότερα με το Διεθνές Νομισματικά Ταμείο.

Και αφού ο αριστερός Τσίπρας κατέστησε την Ελλάδα, ως την πλέον στενή σύμμαχο χώρα της Αμερικής στην ευρύτερη περιοχή(σ. σ, η πρόσφατη δήλωση του εδώ αμερικανού πρέσβη.κ Τζέφρυ Πάϊατ: « ουδέποτε οι σχέσεις μας με την Ελλάδα, ήταν καλύτερες από την εποχή του Β΄ πολέμου», το επιβεβαιώνει), ο ίδιος και η κυβέρνησή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προετοιμάζονται για το πώς, θα ψηφοθηρήσουν, «κανακεύοντας» το εκλογικό σώμα.

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ένα από «τα καλά χαρτιά», που ο Τσίπρας θεωρεί πως θα περιορίσουν τη φθορά της κυβερνήσεώς του και παράλληλα θα ενισχύσουν το φιλολαϊκό ίματζ του ιδίου στο εσωτερικό της χώρας, είναι η συχνή παρουσία του στο εξωτερικό, προκειμένου μέσα από στοχευμένες επαφές με Ευρωπαίους ομολόγους του, να προβάλλει εαυτόν ως τον αριστερό Ευρωπαίο ηγέτη που κατόρθωσε να έχει την αποδοχή του ιερατείου των Βρυξελλών, να συνδιαλέγεται ισότιμα με τον Μακρόν και κυρίως να μπορεί να παρεμβαίνει αποτελεσματικά στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ένωσης, υπέρ της χαλάρωσης της λιτότητας στις χώρες της Ευρωζώνης και των αλλαγών των πολιτικών της, υπέρ του κοινωνικού κράτους και των εργαζόμενων ειδικότερα.

Έτσι, κάποιοι φανατικοί συριζαίοι ιθύνοντες, έφθασαν στο σημείο να διαρρεύσουν την προτροπή του πρωθυπουργού προς τον Αρχηγό των Γερμανών Σοσιαλιστών Μάρτιν Σουλτς, να βάλλει νερό στο κρασί του και να συμμετάσχει σε μια συγκυβέρνηση με τους χριστιανοδημοκράτες υπό την Μέρκελ, ως απόδειξη της «ισότιμης ηγετικής παρουσίας» του Αλ. Τσίπρα στα ανώτατα ηγετικά κλιμάκια της Ένωσης, ο οποίος μπορεί «να παρέχει ακόμη και συμβουλές για το πώς θα συγκροτηθεί η μετεκλογική κυβέρνηση στη Γερμανία».

Ωστόσο, ανεξάρτητα από το εάν οι πιο πάνω «επιθυμητές προβλέψεις» πραγματοποιηθούν, κατά τον γράφοντα-και όχι μόνο- το δίδυμο «Τσακαλώτου-Χουλιαράκη» με τις προ ημερών δηλώσεις του, έχει ήδη αφήσει να διαφανεί το βασικό κυβερνητικό σχέδιο που έχει εκπονηθεί μέχρι τις εκλογές…. Σύμφωνα με το οποίο, μεταξύ των άλλων, προκύπτει ότι με την υπέρ-φορολόγηση της μεσαίας τάξης και την περεταίρω συνεπαγόμενη φτωχοποίηση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, εκ των πραγμάτων, πλέον, θα μειώνεται ο πληθυσμός των εχόντων και κατεχόντων και ταυτόχρονα θα αυξάνεται ο αντίστοιχος των φτωχών.

Όμως, σε αυτό το ούτως διαμορφωμένο εκλογικό σώμα, όπου οι πολύ περισσότεροι θα υποφέρουν από την άγρια φορολογία και την αφόρητη λιτότητα, και τα εξ’ αυτών προκύπτοντα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα μοιράζονται ως κοινωνικό μέρισμα, είναι εντελώς φυσικό πως για τους συντριπτικά περισσότερους και βαρύτατα απελπισμένους «νέο-προλετάριους» πολίτες, αυτό, το ως άλλο «μάννα» εκ του Μαξίμου βοήθημα, θα τους κάνει να ξεχάσουν προς στιγμή την «μνημονιακή δοκιμασία» τους και να νιώσουν ευχάριστα. Όπως συνέβη με το ζευγάρι ηλικιωμένων του Χόντζα, όπου ενώ αρχικά απλά δυσφορούσε για την στενή καμαρούλα όπου δύσκολα στέγαζε το βιός του, μέχρι που έφθασε να οργιστεί σφόδρα γιατί, ύστερα από την συμβουλή του Χόντζα, εκτός του ζεύγους στάβλισε εκεί και τα ζωντανά του κάτι που έκανε την ζωή του αφόρητη, ξαφνικά ένιωσε ανακούφιση και ευγνωμοσύνη απέναντι στον σοφό γέροντα γιατί, κατόπιν νέας συμβουλής του, αρχίζοντας να βγάζει ένα-ένα τα ζωντανά από την ασφυκτικά γεμάτη καμαρούλα, την..είδε να του προσφέρει …επαρκή, πλέον, χώρο για την στέγασή του.

Έτσι, λοιπόν, βοηθούντων: του καταλλήλως καλλιεργούμενου αντί-δεξιού συνδρόμου, της απηνούς δίωξης των πολιτικών και κομματικών σκανδαλοποιών της τελευταίας 40-ετίας, των δίκην φιλοδωρημάτων κοινωνικών μερισμάτων, της, με την συναίνεση των δανειστών, πολύ πιθανής ακύρωσης ή μείωσης των (ψηφισμένων), περικοπών των συντάξεων και της προαναφερθείσας «αναγόρευσης του Αλ. Τσίπρα, σε ισότιμο ευρωπαίο ηγέτη», προσδοκάται από τους συριζαίους κομματικούς ιθύνοντες, ότι τελικά θα υπάρξει κατευνασμός της «Αντί-Σύριζα» διάθεσης των πιο πάνω δυσαρεστημένων ή και παθόντων- και κυρίως αν αυτοί είναι μεταξύ των αναποφάσιστων- όταν βρεθούν μπροστά στην κάλπη.

Βέβαια, μέχρι τις εκλογές, που σημειωτέον, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 2018, θα γίνουν μόνο αν το επιτρέψουν οι δανειστές, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι κυβερνώντες, με τον χαρακτηρισμό, πλέον, της χώρας, ως της πλέον… συνεργάσιμης δανειολήπτριας, να ζητήσουν κάποιου είδους επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Ενώ χάρη στα πιο πάνω ελληνικά «γεωπολιτικό-στρατηγικό-οικονομικά» πλεονεκτήματα της χώρας και τις παρεμβατικές δυνατότητες του πρωθυπουργού σε επίπεδο ηγεσίας της ΕΕ, η κυβέρνηση να την επιτύχει. Και ειδικότερα να καταφέρει την επανεξέταση των μέτρων λιτότητας προς την κατεύθυνση του περιορισμού της(σ. σ, μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων από 3,5% στο 2% και των φορολογικών συντελεστών, επανεξέταση των περικοπών στις συντάξεις, αύξηση των επιδομάτων σε αναξιοπαθούντες πολίτες, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους κ.ά).

Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη θα δράσει προσθετικά στα ανωτέρω περιγραφόμενα οφέλη, ευνοώντας εκλογικά και πάλι το κυβερνών κόμμα...

Θα κλείσουμε το Μέρος Γ΄(και τελευταίο) της ανάλυσής μας με την επισήμανση ότι η εκλογή της κ. Φώφης Γεννηματά, ως προέδρου του ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς,σηματοδοτεί τη συμβολή της περισσότερο στη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όπως άλλωστε πάγια το ζητούν οι δανειστές και όχι σε μια κυβερνητική συνεργασία. μόνο με τη ΝΔ ή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πόσω δε μάλλον εάν ο Μάρτιν Σούλτς, τελικά συμμετάσχει στη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών υπό την Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ, οπότε είναι βέβαιο ότι ο ίδιος-και όχι μόνο- θα πιέσει την κ. Γεννηματά να φορέσει τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος και όχι εκείνη της μικτής με κάποιον από τους δύο… μονομάχους(σ. σ, ΣΥΡΙΖΑ, ή ΝΔ).


(e-mail akoliatsos@gmail.com)