Στο σημερινό Eurogroup ή στη σύνοδο κορυφής που ακολουθεί

Γράφει ο Αντώνης Κολιάτσος (*)

Θα το πούμε για πολλοστή φορά. Ότι, πέρα και πάνω από τα τραγικά λάθη τις απίστευτες παραλείψεις, την ανικανότητα, την επιπολαιότητα, τις κουτοπόνηρες σκοπιμότητες και τα πολλά ψέματα, αυτά τα επαναλαμβανόμενα μεγάλα ψέματα, των πολιτικών μας, αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους, μία είναι η αλήθεια! Την οποία όμως επιμελώς κρύβουν από τον ελληνικό λαό οι δανειστές, όπως και όλοι όσοι διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται τις τύχες αυτής της χώρας, από τον Απρίλιο του 2010, αφότου η Ελλάδα βρίσκεται στον αστερισμό των εθνοκτόνων μνημονίων, μέχρι σήμερα.

Αλλά η μεγάλη αλήθεια για το χρέος δεν είναι το τι είπε η Λαγκάρντ στη Μέρκελ και τι της είπε ο Σόιμπλε. Ούτε οι υποσχέσεις που έρχονται από την εσπερία, σαν εκείνη του Γάλλου Επιτρόπου Μοσκοβισί, που δηλώνει ότι στο σημερινό Eurogroup θα… πιέσει για λύση του ελληνικού προβλήματος ή οι δηλώσεις κάποιων μεγαλόσχημων του ιερατείου των Βρυξελλών, που αρκούνται να μιλάνε φιλελληνικά, απλά για να «χαϊδεύουν» τα αυτιά ορισμένων αφελών ελλήνων πολιτικών.

Αντίθετα πρόκειται για την άλλη αλήθεια, που αποκαλύπτει ότι, τα μνημονιακά δάνεια τα οποία οι ευρωπαίοι εταίροι χορήγησαν στην Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, διέσωσαν μεν τις γαλλογερμανικές τράπεζες, αλλά χρεοκόπησαν τη χώρα. Και ότι η χορήγησή τους δεν έγινε από εταιρική αλληλεγγύη ή γαλαντομία των ευρωπαίων δανειστών προς την Ελλάδα, αλλά από μία άκρως ιδιοτελή σκοπιμότητα, οποία απέβλεπε στη διάσωση των ανωτέρω τραπεζών. Οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, από τις αρχές του 2009, ως συνιστώσες του παγκόσμιο-ποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος που η δομή του ακολουθεί λειτουργικά την μαθηματική θεωρία του χάους, κινδύνεψαν με κατάρρευση. Καθόσον τα στοιχήματα στα παράγωγα χρέους της Γουόλ Στριτ που είχαν ποντάρει, χανόντουσαν το ένα μετά το άλλο με αποτέλεσμα μόνο οι γερμανικές τράπεζες, σε χρόνο «dt», να χρειαστεί να εξεύρουν 400 δισ. ευρώ, ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν τα ΑΤΜ τους.

Και μπορεί η Μέρκελ να πέτυχε τη διάσωσή τους, ύστερα από το «ΟΚ» του γερμανικού κοινοβουλίου(κατόπιν αιτήματός της), να διαθέσει ο κρατικός προϋπολογισμός το πιο πάνω ποσό, ωστόσο λίγους μήνες αργότερα, που το πατατράκ του Αμερικάνικου χρηματοπιστωτικού συστήματος(σ. σ, κατάρρευση της Lehman Brothers, στις 15/9/2008) εξάγονταν με ραγδαίους ρυθμούς στο αντίστοιχο ευρωπαϊκό και πάλι διαπιστώνονταν ότι οι γαλλογερμανικές τράπεζες που εν τω μεταξύ είχαν δανείσει σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας το ιλιγγιώδες ποσό των 477 δισ ευρώ (σ. σ, τα 102 δις. στην Ελλάδα), κινδύνευσαν πάλι με κατάρρευση. Η αιτία τότε εντοπιζόταν στο γεγονός ότι η μεγάλη παγκόσμια, πλέον, χρηματοπιστωτική κρίση καθιστούσε τις πιο πάνω δανειολήπτριες χώρες αδύναμες να εξυπηρετήσουν τα ληφθέντα δάνειά τους.

Γιατί, όπως ο γράφων με σειρά σχετικών άρθρων του έχει εξηγήσει, εξ’ αιτίας της χαοτικής δομής του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η μεταβολή της τιμής μιας, ακόμη και ασήμαντης, μεταβλητής που σχετίζεται με τη λειτουργία του(π.χ να κοκκινίσει ένας αριθμός κρίσιμων δανείων), αρκεί για να επιφέρει απρόβλεπτες εξελίξεις στο εσωτερικό του. Υπό αυτή την έννοια, όταν στα τέλη του 2009 το ελληνικό Δημόσιο έπαψε να μπορεί να μετακυλίει τα χρέη του, και κάποιες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας αδυνατούσαν να εξυπηρετήσουν τα ληφθέντα δάνειά τους, τρεις γαλλικές τράπεζες βρέθηκαν αντιμέτωπες με το ενδεχόμενο ζημιών από το ούτως δημιουργηθέν ευρωπαϊκό περιφερειακό χρέος (σ. σ, δανεισμός κρατών της ΕΕ), που ήταν τουλάχιστον διπλάσιο από το μέγεθος της γαλλικής οικονομίας.

Από το άλλο μέρος τα συμπεράσματα μελέτης σχετικού μοντέλου προσομοίωσης, που διενέργησε η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlements), «προειδοποιούσαν» ότι σε περίπτωση που ένα μικρό σχετικά ποσό από τα δάνεια που είχαν χορηγήσει οι προαναφερθείσες(γαλλικές) τράπεζες δεν αποπληρώνονταν, τότε η (τότε) υπουργός οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ, έπρεπε να εξεύρει το αστρονομικό ποσό των 562 δισ. ευρώ, προκειμένου η Γαλλική κυβέρνηση να διασώσει τις εν λόγω τράπεζες.

Συγκεκριμένα η εν λόγω μελέτη επεσήμαινε ότι μια ελληνική στάση πληρωμών θα επέφερε: την αδυναμία των κυβερνήσεων της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας να αναχρηματοδοτήσουν, με προσιτά επιτόκια, τα χρέη τους, που, αθροιστικά, έφταναν τότε περίπου το 1,76 τρισ. ευρώ να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους από τις τρεις μεγαλύτερες γαλλικές τράπεζες, την απώλεια του 19% του «ενεργητικού» τους, ενώ όπως διευκρίνιζε(η ανωτέρω μελέτη) ακόμη και μια απώλεια του 3% αυτού(του ενεργητικού) αρκούσε για να καταστούν αφερέγγυες.

Αυτός ήταν και ο λόγος που η Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά και ο Ντομινίκ Στρος-Καν(σ. σ, ήταν τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ) μέσα στον πανικό τους από το ενδεχόμενο της επικείμενης κατάρρευσης των γαλλικών τραπεζών, συνασπίστηκαν(σ. σ, ο δεύτερος πρόσβλεπε στην προεδρία της Γαλλίας και ήθελε καλές σχέσεις με την Λαγκάρντ), ώστε να βρεθεί το απαιτούμενο πακέτο διάσωσης. Όπως για τον ίδιο λόγο η Μέρκελ, φοβούμενη μια παρόμοια εξέλιξη, ζήτησε από τον υπουργό της επί των οικονομικών Β. Σόιμπλε, να βρει λύση που να μην απαιτεί όμως από την ίδια να πάει για δεύτερη φορά στο Bundestag(Γερμανική Βουλή), για να ζητήσει και άλλες εκατοντάδες δισεκατομμύρια για τις τράπεζές της. Ο οποίος, παρά την αφελή πεποίθηση του κ. Τσίπρα να προστρέχει στην Γερμανίδα καγκελάριο για βοήθεια στα εκάστοτε δύσκολα της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς, ως το όντι απόλυτο alter ego της, απέναντι στο πρόβλημα της λύσης του ελληνικού χρέους, φυσικά και έσπευσε να πράξει… το καθήκον του, δεσμευόμενος προσωπικά.

Για την εξουδετέρωση της ωρολογιακής βόμβας που ήταν έτοιμη να σκάσει στα θεμέλια του γαλλογερμανικού τραπεζικού συστήματος, οι Λαγκάρντ και Σόιμπλε, σε αγαστή συνεργασία με τον Στρός Καν( σ.σ, δηλ το ΔΝΤ)σχεδίασαν από κοινού τη δανειοδότηση του ελληνικού Δημοσίου με γιγαντιαίο ποσό από το οποίο θα εξοφλούνταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες. Ο επίμαχος δανεισμός έγινε με τη μορφή μιας σειράς διμερών δανείων, όπου η κάθε χώρα θα δάνειζε την Ελλάδα με ποσό ανάλογα με την οικονομική ισχύ της(π.χ η πλούσια Γερμανία θα την δάνειζε με πολύ μεγαλύτερο ποσό από την φτωχότερη Σλοβενία). Ωστόσο τους πιο πάνω αδίστακτους ευρωπαίους «παρτάκηδες», ουδόλως ένοιαξε αν, με τον αναλογικό δανεισμό της χώρας(της Ελλάδας) από τις υπόλοιπες της Ευρωζώνης, το μεγαλύτερο βάρος της διάσωσης των γαλλογερμανικών τραπεζών θα έπεφτε στις πλάτες φορολογούμενων πολιτών από χώρες που ήταν ακόμη πιο φτωχές από την Ελλάδα, όπως π.χ η Πορτογαλία, Σλοβακία, η Λιθουανία κ.ά(σ. σ, από γενόμενη σχετική μελέτη μόνο το 47% του ελληνικού χρέους εγγυήθηκαν αθροιστικά η Γαλλία και η Γερμανία)

Το πως πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε αυτή η πρωτοφανής ατιμία των ανωτέρω ευρωπαίων αξιωματούχων, εις βάρος των απλών ευρωπαίων φορολογουμένων, ήταν εξέλιξη ρουτίνας…. Πράγματι με το που εκχωρήθηκαν τα δάνεια στην Ελλάδα, από τον Οκτώβριο του 2011 που το δημόσιο χρέος προς τις γερμανικές τράπεζες ήταν κάτι λίγο λιγότερο από 102 δις ευρώ, τον Μάρτιο του 2012 είχε πέσει κάτω από τα 795 εκατομμύρια, ενώ οι δανείστριες γαλλικές τράπεζες στο διάστημα Σεπτέμβριος 2011-Δεκέμβριος 2012 είχαν καθαρίσει εξ’ ολοκλήρου το χαρτοφυλάκιό τους από τα ελληνικά προβληματικά ομόλογα συνολικού ύψους 63,6 δις. ευρώ. Έτσι στη διετία 9/2011- 12/2012, η καλά σχεδιασθείσα από Λαγκάρντ και Σόϊμπλε(και Μέρκελ), συνεργούντος του Στρος Καν,διάσωση της Ελλάδος στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Παρά ταύτα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι αποτελεί ουτοπία το να πιστεύει κανείς, ότι το τεράστιο ποσό του σωρευθέντος δημόσιου χρέους της χρεοκοπημένης Ελλάδος, θα μπορούσε να επιστραφεί στους δυστυχείς ευρωπαίους φορολογούμενους(πλέον δανειστές της) και μάλιστα με τόκο, χωρίς να έχει προηγηθεί γενναίο κούρεμα. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι Γερμανοί, άσχετα αν με τις κατά καιρούς δηλώσεις εκπροσώπων τους και κάποιων αχυρανθρώπων τους στο Eurogroup, ESM, ΕΚΤ κ.ά, ανενδοίαστα, ψευδώς και υποβολιμαία υποστηρίζεται το αντίθετο.

Κατά συνέπεια, μία απόφαση για κούρεμα του ελληνικού χρέους, θα ισοδυναμούσε με ομολογία της Λαγκάρντ στο ΔΣ του ΔΝΤ, όπως και του διδύμου «Μέρκελ-Σόϊμπλε» ενώπιον του Γερμανικού κοινοβουλίου(σ. σ και μάλιστα εν όψει εκλογών), ότι επί τόσα χρόνια τους έλεγαν ψέματα. Ενώ παράλληλα θα απεκάλυπτε την ατιμία: ότι τις ζημιές των γαλλογερμανικών τραπεζών, που οι ίδιοι μετέφεραν στα εθνικά κράτη τους, θα καλούνταν να πληρώσουν οι ίδιοι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι -και μεταξύ αυτών και οι οικονομικά ασθενέστεροι.

Να γιατί, λοιπόν, οι δανειστές, με προεξάρχοντα τον σκληρό Σόϊμπλε, ΘΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΚΟΥΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ και «θα το τραβήξουν όσο τους πάρει».

Να γιατί οι κατ’ επίφαση ευρωπαίοι φίλοι μας, κωλυσιεργούν τις αξιολογήσεις, δηλώνουν ήξεις αφίξεις κατά τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις και εμπαίζουν τον ελληνικό λαό.

Να γιατί, λοιπόν, οι Γερμανοί και οι δορυφόροι του, είναι πολύ πιθανό και μετά τις γερμανικές εκλογές, να μη δώσουν λύση στο χρέος, αδιαφορώντας αν κάθε επόμενη αναβολή διαλύει την Ελλάδα, κρατάει σε ομηρία τον περήφανο λαό της, αλλά και τους διευκολύνει να πάρουν, κυριολεκτικά μπιρ παρά, την ατομική του περιουσία όσο και τον υπέργειο και υπόγειο πλούτο της χώρας του.

Να γιατί με τις μυστικές δήθεν συμφωνίες των Μέρκλ-Λαγκάρντ, τα αλλεπάλληλα σούρτα-φέρτα των Τόμψεν – Σόϊμπλε, οι δανειστές, όντας συνένοχοι στο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού και της διαπραχθείσας ατιμίας εις βάρος των ευρωπαίων φορολογουμένων, κρύβονται πίσω από την, όντως υπαρκτή(λόγω καταστατικού του ΔΝΤ), διαφωνία ΔΝΤ-Γερμανίας για το ελληνικό χρέος, προκειμένου να δικαιολογήσουν μια ακόμη «μη απόφαση» για τη ρύθμισή του.

Γιατί ο φόβος ότι η θα αποκαλυφτεί η αλήθεια για το ξεφόρτωμα του χρέους των γαλλογερμανικών τραπεζών τους στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογουμένων, τους έχει πανικοβάλλει και θα κάνουν το παν να την αποφύγουν

Από την άλλη έτσι εξηγούνται τα φτηνά επιχειρήματα που οι ίδιοι συνεχώς εφευρίσκουν (σ. σ, κάθε τόσο και νέα μέτρα, ή, κατά τον Σόϊμπλε, ότι είναι άδικο ο φτωχότερος Λετονός, με σύνταξη 200- 300€/μήνα, να χρηματοδοτεί τη μεγαλύτερη σύνταξη Έλληνα συνταξιούχου, ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην εκάστοτε κυβέρνηση, ότι η Ελλάδα χρειάζεται να κάνει ακόμη πιο πολλά αν θέλει να μείνει στη ζώνη του ευρώ, κ.ά), προκειμένου να παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες κάθε ουσιαστική συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι ότι οι κύριοι αυτοί, δυστυχώς, δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ούτε για την απαλλαγή της χώρας από την μέγγενη των μνημονίων ούτε για το καλό του ελληνικού λαού. Απλά με τα δάνεια πάνω στα δάνεια και τα επί πλέον μέτρα που θα τα συνοδεύουν θέουν να μας κρατάνε ημιθανείς …στην εντατική, ώστε να μπορούν εύκολα μας τα πάρουν όλα. Είναι μια διαπίστωση ότι οι δανειστές αποδεικνύονται ψεύτες, εκβιαστές και μπαμπέσηδες, που την υποστηρίζουν σθεναρά οι φανατικοί ευρώ-σκεπτικιστές και η οποία όλο και περισσότερο φαίνεται ευρύτερα να υιοθετείται

Για αυτό ούτε στο σημερινό Eurogroup(15/6/2017) ούτε στη σύνοδο κορυφής των ευρωπαίων ηγετών που θα ακολουθήσει, αλλά ούτε και σε εκείνα στο μέλλον, οι δανειστές πρόκειται να δώσουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, όπως άλλωστε το επιστημονικά ορθό και το ευρωπαϊκό κεκτημένο επιβάλλουν Εξ’ άλλου το προηγούμενο της αθέτησης της υπόσχεσής τους, τον Νοέμ βριο του 2012 και στο Eurogroup του Μαίου 2014, ότι θα δώσουν λύση στο πρόβλημα του χρέους δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας ότι αυτή τη φορά θα είναι συνεπείς.

Και μπορεί στο σημερινό Eurogroup, οι δανειστές να μας χορηγήσουν τη «δόση», αυξημένη κατά μερικά δις ευρώ(γύρω στα 10 δις) και βελτιωμένη με κατάλληλη διατύπωση για να μας χαϊδεύει τα αυτιά, όμως για το χρέος και την πολυπόθητη ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ(σ. σ, το περίφημο QE του Ντράγκι), για μία ακόμη φορά θα μας πουν… άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Παρά ταύτα, για τους σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας η σωτηρία της θα είχε ήδη έρθει, αν οι πολιτικοί της ήταν πρώτα πατριώτες και ύστερα κομματικοί… Αν είχε ηγέτες σαν εκείνους άλλων εποχών…Και αν, επί τέλους, όλοι μαζί, λαός και πολιτικό προσωπικό ήταν ενωμένοι και αποφασισμένοι, έτοιμοι να αντιτάξουν στον κάθε Σόϊμπλε, στην κάθε Μέρκελ και Λαγκάρντ ένα δυνατό συλλογικό «ΌΧΙ» στις παράλογες και συνάμα «ελλαδοκτόνες» μεθοδεύσεις τους. Και κυρίως αν με τις πράξεις τους, έστελναν το ηχηρό μήνυμα στους κάθε εξ’ εσπερίας ιθύνοντες, να πάψουν, πλέον, να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι στο μέλλον θα υπάρξει μια άλλη κυβέρνηση, περισσότερο πρόθυμη, έτοιμη να ενεργεί κατά τις διαταγές τους.

(*) email:akoliatsos@gmail.com