Ο Αντώνης Κολιάτσος γράφει για τον μεταστάντα Κων/νο Μητσοτάκη

Αγαπήθηκε με πάθος, αμφισβητήθηκε με πάθος!

Έντονη προσωπικότητα! Γενναίος άνθρωπος! Δυναμικός πολιτικός! Δημοκράτης από τα γεννοφάσκια του! Πεισματικά ανανεωτής, με όραμα για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής! Αλλά και κατήγορος των ιδεών που ξέφευγαν από την πολιτική ορθότητα, τη συνέπεια λόγου από την πράξη και την ελληνική παράδοση.

Ανοιχτός και επικοινωνιακός, μίλησε στη γλώσσα των απλών ανθρώπων, πολέμησε τον λαϊκισμό, είπε την αλήθεια, άνοιξε τις πόρτες του κόμματος μόλις έγινε Αρχηγός του, προώθησε με θάρρος και επιμονή την εθνική συμφιλίωση, διέβλεψε έγκαιρα τις οδυνηρές συνέπειες για τη χώρα, από τα λάθη και τον εφησυχασμό των πολιτικών, αντιπαρήλθε αταλάντευτα και με παροιμιώδη ψυχραιμία, τις ισχυρές επικρίσεις που δεχόταν, όποτε ο πολιτικός του λόγος γινόταν παρεμβατικός.

Αυτός ήταν ο Κων/νος Μητσοτάκης, ο πρώην πρωθυπουργός και τ. πρόεδρος της ΝΔ, που λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 29ης Μαίου 2017 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 99 ετών, περιστοιχισμένος από τα πρόσωπα που αγαπούσε και τον αγαπούσαν. Αυτός, ο μεγάλος αναχωρητής, που στα 70 σχεδόν χρόνια της πολυκύμαντης διαδρομής του, είτε ως αντιστασιακός κατά τη Γερμανική κατοχή, είτε ως πολιτικός, είτε ως οικογενειάρχης, συζητήθηκε όσο λίγα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα.

Λένε πολλοί ότι, όταν ο τόπος αδειάζει οριστικά από τον άνθρωπο που φεύγει, το κενό του πληρώνεται από το ανάστημα του χαμένου και ο νεκρός του «φωνάζει», για το ποιος ήταν και για το πόσο ζύγιζε, όχι μόνο στις καρδιές των αγαπημένων του αλλά και πάνω στο στήθος του χρόνου, της εποχής του και της πατρίδας του.

Ωστόσο ο αείμνηστος Κων/νος Μητσοτάκης, δεν χρειαζόταν το κρύο χέρι του θανάτου, να του περιχαράξει το αληθινό πρόσωπο. Γιατί πολλά χρόνια πρωτύτερα, από έφηβος κιόλας, είχε μπει στο μονοπάτι των γενναίων, των ξεχωριστών του πνεύματος, της πολιτικής, της δράσης και της ιστορίας. Και είχε αποδείξει έγκαιρα πως έμελλε να είναι μια από τις αντιπροσωπευτικότερες βαθιές Κρητικές συνειδήσεις, εκείνες τις προορισμένες να επαληθεύουν τη μοίρα των ημερών τους και να ενσαρκώνουν, στην προσωπική τους δοκιμασία, την εποχή τους.

Νομικός, στοχαστής, δεινός ρήτορας, ικανός πολιτικός, άνθρωπος γλυκύτατος, ευγενής, νηφάλιος στο πνεύμα, όρθιος στην ψυχή, αριστοκράτης στην παράσταση, στρατιώτης της ολότητας, μα και αθεράπευτα Κρητικό-λάτρης, ήταν ο Κών/νος Μητσοτάκης. Πειθαρχημένος στα συμπεράσματα που η στέρεη οξυδέρκεια, η διορατικότητα και σαφήνεια του νου του προκαθόριζε, διατήρησε ως την ύστατη πνοή του ανήσυχη επαγρύπνηση πάνω στα ποικιλόμορφα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά ζητήματα, που τον απασχολούσαν! Και ήταν να θαυμάσεις ότι αυτός, ο άκαμπτος, ο απάνθρωπα γενναίος και ανθρώπινα συναισθηματικός, ο ένας μέσα στους πολλούς, ο σκληρός αντάρτης του εαυτού του, ο ελεύθερος μέσα στην ελευθερία και ισοβίτης δεσμώτης της καθαρής λογικής και της τόλμης, μπορούσε έξαφνα να ξεσηκώσει όλους τους ανέμους, προκειμένου να υπερασπιστεί ό, τι θεωρούσε ηθικό και δίκαιο, που ήταν χρήσιμο για την Ελλάδα, είτε για την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, είτε για την οικογένειά του ή και τους φίλους του, αδιαφορώντας αν με την επιμονή του έφερνε αναταραχή στους κατά καιρούς ιθύνοντες.

Όμως, η πικρή αλήθεια είναι ότι ο Κων/νος Μητσοτάκης, εδώ και λίγα 24-ωρα δεν είναι πια μαζί μας! Έσβησε αφού επί έτη ορθώθηκε εν μέσω της καθημερινότητας, ως εκπληκτικό παράδειγμα: αρχοντιάς, ζωτικότητας, διαύγειας, εργασιομανίας, πολιτικού οίστρου, ιστορικής αναπόλησης, κοινωνικής ανησυχίας και πολιτισμικής σοφίας. Βέβαια για την απώλεια του τελευταίου των μεγάλων της πολιτικής, του Κων/νου Μητσοτάκη, έχουν εκτενώς μιλήσει και θα μιλήσουν πολλοί. Και είναι βέβαιο ότι είχαν(έχουν) να πουν περισσότερα από τα πιο πάνω λιγότερα. Αφού, αναφορικά με τη μακρά πορεία του αείμνηστου πρώην πρωθυπουργού, ο υπογράφων αναφέρθηκε μόνο στην μικρή περίοδο, που ο εκλιπών διετέλεσε Αρχηγός της ΝΔ και μετέπειτα πρωθυπουργός.

Εν τούτοις, η καταγραφή των επιτυχιών και αποτυχιών επί των στόχων που ο πολιτικός Κων/νος Μητσοτάκης κατά καιρούς έθετε, των λαθών και παραλείψεών που ως κορυφαίο στέλεχος του Κέντρου, αργότερα ως αρχηγός της ΝΔ, της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και μετέπειτα ως πρωθυπουργός, υπέπιπτε και σε ορισμένες περιπτώσεις έβλαψαν πολιτικά τον ίδιο και ενδεχομένως τη χώρα(βλ. «αποστασία»), ως και των πρωτοβουλιών του εκείνων, που αναντίρρητα ωφέλησαν την ελληνική πολιτεία(σ. σ, γνήσιος αντιστασιακός, με πρωταγωνιστικό ρόλο για τη συμφωνία τη Θερίσου, που απέβλεπε στην αποφυγή του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των αντιμαχόμενων αντιστασιακών ομάδων στην Κρήτη, την μοναδική περιοχή της Ελλάδος που συνέβη κάτι τέτοιο, μετέπειτα πρωτοστάτης στην επονομαζόμενη εθνική συμφιλίωση κ.ά), και κυρίως η έντονα ισχυρή προσωπικότητα του ανδρός, ήταν οι αιτίες που επέτρεψαν στους φανατικούς του αντιπάλους να τον χαρακτηρίσουν ως «αμφιλεγόμενο». Παρόλα αυτά το «ιστορείν» και «εξιστορείν» περί τον αείμνηστο Κων/νου Μητσοτάκη, αναμφίβολα είναι έργο κάποιων άλλων καταγραφέων, πιο ειδημόνων του υπογράφοντος Ενώ η δίκαιη κρίση για τον ίδιο, για τα πεπραγμένα του και περισσότερο για το δίκαιο ή άδικο του ανωτέρω χαρακτηρισμού του, ως αμφιλεγόμενου, είναι σώφρον να αφεθεί στην κρίση του ιστορικού του μέλλοντος.

Όμως, αυτήν εδώ την ώρα, μέσα στη θλίψη του για την απώλεια του μεγάλου πολιτικού ανδρός, ο υπογράφων αναπόφευκτα αναπολεί τις εποχές, των κοινών αγώνων τους, υπέρ των ιδεολογικών αρχών και αξιών της ΝΔ. Αλλά αισθάνεται και κολακευμένος, που αυτοί οι αγώνες σφυρηλάτησαν μία βαθιά, ειλικρινή πολιτική και προσωπική φιλία, ιδιαίτερα τιμητική, η οποία είχε διάρκεια και εντυπωσιακά όσο και επωφελή για την πορεία της παράταξης αποτελέσματα. Ήταν τότε που ο μεγάλος εκλιπών, ως πρόεδρος της ΝΔ και αργότερα ως πρωθυπουργός. και ο υπογράφων ως κομματικό στέλεχος της Αρτινής Νομαρχιακής Οργάνωσης(σ. σ, αρχικά αιρετός πρόεδρος της ΝΟ.Δ.Ε και μετέπειτα επίσης αιρετό μέλος της και υπεύθυνος τύπου) συνεργάστηκαν στενά Τον θυμάται με αγάπη και σεβασμό, όταν στις αλλεπάλληλες συναντήσεις τους στο γραφείο του στη Ρηγίλλης είτε στη Βουλή ζητούσε τη γνώμη του ή να του αποστείλει σχετικό τις απόψεις τους με προσωπικό υπόμνημα, όχι μόνο για ζητήματα της κομματικής οργάνωσης, αλλά και επί της γενικότερης πολιτικής επικαιρότητας.

Ωστόσο αυτό που παρέμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη του, και από προχθές δεν παύει νοσταλγικά να το αναπολεί, είναι το περιστατικό(βλ. τοπικές εφημερίδες της 17, 18 και 19/2/1984),όταν, ο αείμνηστος Κων/νος Μητσοτάκης είχε έρθει στην Άρτα και λίγα λεπτά προτού βγει στο μπαλκόνι για να μιλήσει ενώπιον ενός πρωτοφανούς σε όγκο και ενθουσιασμό συγκεντρωμένου πλήθους(σ. σ, από την οικοδομή του μακαρίτη Τάκη Τρομπούκη στο Μονοπλιό, στις 16/2/1985), απευθυνόμενος στον υπογράφοντα(σ. σ τότε πρόεδρο της ΝΟ.Δ.Ε), ο οποίος και θα τον προσφωνούσε(1), του έλεγε: «πάμε πρόεδρε, είσαι έτοιμος», για να πάρει την απάντηση: «ναι, είμαι έτοιμος κ. πρόεδρε…». Και, αμέσως μετά την ομιλία του, ανταπέδιδε τα συγχαρητήρια του προέδρου της ΝΟ.Δ.Ε (του Αντώνη Κολιάτσου), με έναν αυθόρμητο και θερμό εναγκαλισμό και αλληλοασπασμό, που συνοδεύονταν από τα ιδιαίτερα κολακευτικά του λόγια: «σε ευχαριστώ και σένα πρόεδρε για τα τόσο ωραία λόγια σου. Το θέαμα της συγκέντρωσης, είναι ανεπανάληπτο, έχω μείνει κατάπληκτος από τις συγκρίσεις της προηγούμενης ομιλίας μου…»(σ. σ, είχε μιλήσει σε προηγούμενη συγκέντρωση στην Άρτα, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ).

Εν τούτοις η υπόσχεσή του ότι στο επόμενο φύλλο του έγκυρου «Μ», θα αναφερθεί σε ορισμένα, λιγότερο γνωστά περιστατικά, από τις εδώ επισκέψεις του αείμνηστου Κων/νου Μητσοτάκη, είναι δέσμευση…

Αλλά σε αυτές τις κορυφαίες ανθρώπινες στιγμές, ο υπογράφων μέσα στην θλίψη του για τον θάνατό του πρώην πρωθυπουργού, επιθυμεί να κλείσει το σύντομο αποχαιρετιστήριο αυτό σημείωμα, φιλοσοφώντας, με τη διαπίστωση: πως μπορεί ο θάνατος του νέου ανθρώπου να μοιάζει με ναυάγιο και με κατάπλου σε λιμάνι ο θάνατος του ηλικιωμένου, όμως, πραγματικά, δεν υπήρξε Έλληνας είτε εχθρός είτε φίλος που τον γνώρισε και δεν του προκάλεσε ξάφνιασμα το άγγελμα του θανάτου του Κων/νου Μητσοτάκη.

Αιωνία η μνήμη του.

Αντώνης Κ. Κολιάτσος