Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Δραπέτης από τον κλοιό των θορύβων, των φώτων και των ρύπων της πρωτεύουσας, αναζητητής μιας καθαρής ανάσας, γνήσιος υποστηρικτής του ησυχαστικού κινήματος, ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης στο Μοναστήρι του ανηφορίζοντας στο Μήλεση Ωρωπού.

Σ’ αυτόν τον τόπο αυτός ο Άγιος της Ομονοίας, πραγματοποίησε έναν μεγάλο οραματισμό του, όπως συχνά έλεγε για «να φτιάξω πνευματικό εργαστήριο, όπου θα αγιάζονται… ψυχές και θα δοξάζουν αδιαλείπτως το Όνομα του Θεού… Συνάμα (θα αποτελέσει) ένα κέντρο όπου θα καταφεύγουν πονεμένοι άνθρωποι και θα βρίσκουν παρηγοριά».

Εκεί παράπλευρα απ’ το Καθολικό, σ’ ένα απέριττο μικρό κελί της Ιεράς Μονής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, κάτω από την σκέπη της μεγάλης εικόνας, ο εν λόγω Άγιος χαμογελαστός, καθώς χαρακτηριζόταν απ’ το ολόφωτο και γαλήνιο πρόσωπό του, που διαγράφεται αδρά κι αχνά συνάμα ένα χαμόγελο, απαλό μειδίαμα. Αυτό έλκει και μαγνητίζει ακούσια το βλέμμα και την καρδιά του προσκυνητή.

Ο αγιογράφος του τον απεικόνισε κατ’ αυτόν τον τρόπο, χαμογελαστό και καλοσυνάτο, γιατί θέλησε να αισθητοποιήσει ίσως, ότι ο Άγιος παρόλο που δεν έζησε μια ζωή «ωραία», άνετη, εύκολη, ζηλευτή, φυσικά δεν ήταν πάντα γερός, υγιής, δυνατός, πλούσιος και μορφωμένος, με μια λέξη, ευτυχισμένος.

Αυτά τα σχετικά ασυμβίβαστα διαφωτίζονται από τα επόμενα στοιχεία που εκτίθενται παρακάτω. Οι απορίες μας διαλύονται από τις απαντήσεις του σε σχετικές ερωτήσεις κάποιων πιστών:

«Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μια χαρά που σε κάνει άλλον άνθρωπο. (Αυτό είναι το μυστικό της χαράς μου)».

«Όταν δεν ζεις με τον Χριστό, ζεις μέσα στην θλίψη, στο άγχος…».

«Όταν κανείς Τον γνωρίσει και τον αγαπήσει και αγαπηθεί από Εκείνον, όλα μετά είναι καλά και άγια και χαρούμενα και όλα εύκολα».

«Η αγάπη του Θεού όλα τα μεταβάλλει… τα αγιάζει, τα διορθώνει…».

«Ο Χριστός είναι το παν».

Αυτά που τότε αποτέλεσαν απαντήσεις σε υποβληθείσες ερωτήσεις προσκυνητών, από την αυθεντική πηγή και το γλαφυρό στόμα του Αγίου, σήμερα συγχρόνως συνιστούν νουθεσίες αγάπης προς εμάς τους αδύνατους Χριστιανούς, ειδικά τώρα που το άγχος πλεονάζει. Σε μένα τον Χριστιανό που ταλαιπωρούμαι, ο Άγιος Πορφύριος, μεγάλη τιμή μου προσγίνεται, καθώς μου εμπιστεύεται το μυστικό της χαράς του, αφού είναι χαμογελαστός ο Άγιος, όπως τότε πριν τριάντα χρόνια, στους οδοιπόρους του δρόμου προς τον ουρανό, που κατέφευγαν στον πλούτο της ψυχής, της καρδιάς και του πνεύματός του, αναζητώντας την διορατικότητά του ως οδηγό.

Κι εκείνοι τότε κι εμείς τώρα «σπεύδουμε στη χάρη του» με προθυμία και ζήλο και τον ικετεύουμε θερμώς, λέγοντας ειλικρινά: Στείλε, Άγιέ μας στη συννεφιασμένη και θεοσκότεινη ζωή μας κάποιες φωτεινές αχτίδες του Ήλιου που μας καταυγάζουν με τη χαρά σου, που δεν έδυαν ποτέ στην πεντακάθαρη κι όσια ικμάδα σου.

Τον αγάπησαν με πάθος, χιλιάδες αποκαμωμένοι και κουρασμένοι διαβάτες, γιατί έκλαψε στα προβλήματά τους, σαν δικός τους πατέρας. Με τη σειρά τους, τον εμπιστεύτηκαν απόλυτα αυτοί, γιατί γινόταν το υπέρλαμπρο φως που τους οδηγούσε ασφαλώς στο πυκνό σκοτάδι, βγαίνοντας απ’ τα αδιέξοδα και συνάμα τους αποτρέπει να πελαγοδρομούν.

Η Εκκλησία τον δόξασε, με την απονομή του χρυσοποίκιλτου στεφάνου με το χάρισμα της πνευματικής και σωματικής θαυματουργίας σε πλήθη ανθρώπων, οι οποίοι τον ανέδειξαν σε λαοφιλή όσιο.

Ο Προκείμενος Όσιος γεννήθηκε από πάμπτωχους και Θεοσεβείς γονείς, τον Λεωνίδα και την Ελένη Μπαϊρακτάρη, στις 7 Φεβρουαρίου Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ευάγγελος.

Μάλιστα ο πατέρας του με το ζόρι τα βόλευε, όντας μικροτεμαριούχος γεωργός του χωριού κι έκανε χρέη Ψάλτη της τοπικής Εκκλησίας, ενώ αξιώθηκε να γνωρίσει καλά και τον Άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως.

Ο μικρός Ευάγγελος δεν πρόλαβε να μάθει γράμματα, παρά μόλις τελείωσε την Α΄ Δημοτικού, γιατί μετά μπήκε στον βιοποριστικό αγώνα να βοηθήσει οικονομικά την πατρική του οικογένεια στα χωράφια και τη βοσκή των ζώων.

Λίγο αργότερα τον βρίσκουμε να δουλεύει στη Χαλκίδα και στη συνέχεια για δυο χρόνια εργάζεται σε παντοπωλείο στον Πειραιά, μόλις δωδεκαετής. Κι ας ήταν τόσο μικρός, μέσα του, στο αδύνατο κι ασθενικό σωματάκι του, κατοικούσε η αστείρευτη δύναμη του Χριστού που ενεργούσε για την προώθηση παντού.

Και την άσβεστη φλόγα της αγάπης την είχε ανάψει προ πολλού και τη διατηρούσε σε πελώρια επίπεδα, η νουθεσία που αποκόμισε από την εμβάθυνση στη μελέτη του βίου του αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου. Αυτό το βιβλίο έγινε η αιτία, που κάποια μέρα ο μικρός κι άδολος Ευάγγελος έφυγε κρυφά για το Άγιο Όρος, όπου τον οδήγησε η Πρόνοια του Θεού, συγκεκριμένα στα Καυσοκάλυβα, στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου, όπου δύο Γέροντες ανέλαβαν την εν Χριστώ κατάρτισή του, την καθοδήγηση, το φωτισμό. Την προστασία, οι Πατέρες Παντελεήμων κι Ιωαννίκιος.

Ο μικρός λοιπόν Ευάγγελος, ως δόκιμος μοναχός, απολάμβανε εκεί όσα ποθούσε, τη βαθιά χαρά, την απέραντη ησυχία, τη γαλήνη της φύσεως, την ηρεμία της απομάκρυνσης, τις γλυκιές ώρες της προσευχής, της ατέλειωτης λατρείας, τις στιγμές της δημιουργικής εργασίας-διακονίας.

Όλα αυτά τα ποθούσε πολύ νοσταλγικά η ψυχή του, αναπάντεχα δώρα Του και της Παναγίας, που η σκέπη της απλώνεται πάνω απ’ το Περιβόλι Της, το Άγιο Όρος. Δεν είχαν σχέση με υλικά αγαθά, αλλά ήταν όλα πνευματικής φύσεως.

Σε ηλικία 14 ετών, ο Ευάγγελος γίνεται μοναχός με το όνομα του Νικήτα κι αργότερα, μετά από μια κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ένιωσε να τον περιλούζει σύγκορμα η Θεία Χάρη, χαρίζοντάς του μια ξεχωριστή πνευματική διαύγεια, που τον έκανε να βλέπει καταστάσεις που ήταν αόρατες πρώτα.

Πρόκειται για ένα σπάνιο θείο δώρο του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή το διορατικό χάρισμα. Όμως ο Όσιος, εξαιτίας κάποιας νόσου, δέχτηκε τις συμβουλές των Γερόντων του, να γυρίσει στο σπίτι του, για καλύτερη περιποίηση και πραγματικά υπάκουσε.

Τότε, συνδέεται στενά, πνευματικά με τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο Γ΄, ο οποίος το 1927 μετά χειροτονία του σε διάκονο το 1926, τον χειροτονεί σε ιερέα σε ηλικία 21 ετών με το όνομα Πορφύριος. Τόπο της ιερατικής του διακονίας ήταν η Εύβοια και σ’ ένα χρόνο παίρνει την άδεις του Πνευματικού.

Οι άνθρωποι άκουγαν με προσοχή κι ευλάβεια τις πρακτικές του συμβουλές που αποσκοπούσαν στην διόρθωσή τους κι έφευγαν βαθιά αναπαυμένοι κι όλοι τον ονόμαζαν «Προφήτη - παππά». Τους άνοιγε τον δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών, καθώς συγκλόνιζε τον τόπο

Με την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1940, θα βρεθεί στην πολύβουη Ομόνοια της Αθήνας, ως εφημέριος του Αγίου Γερασίμου του Νοσοκόμου στην Πολυκλινική. Εκεί ο Ιερομόναχος Όσιος Πορφύριος τελούσε συχνές αγρυπνίες κι άλλες Ιερές Ακολουθίες κοντά στον πόνο, γιατί αγαπούσε, κατανοούσε και συμπαθούσε τους πονεμένους, στη νέα του αυτή διακόνημά του, στο οποίο τον έταξε ο Θεός. Έλεγε: «Όλους τους πονούσα, για όλους πονούσα, όλοι με συγκινούσαν».

Πλησίαζε τα παραστρατημένα παιδιά με μοναδική στοργή, χωρίς ο ίδιος να μολύνεται ή να παρεξηγείται από τους άλλους, μιλώντας τους αδιάκοπα για τον Χριστό, να Τον έχουν κοντά τους με αγάπη, σαν φίλο κι όχι φοβισμένοι, γιατί δεν είναι τιμωρός. Την οικειότητα, το θάρρος, την εμπιστοσύνη, την προσέγγιση στο μεγαλείο Του «θα μας δίνει η αίσθηση του φίλου».

Αυτός ήταν ο Άγιος της πλατείας Ομονοίας. Με εκατοντάδες θαύματα. Κι όμως αυτός ο τόσο συμπονετικός Όσιος έμεινε στην αφάνεια, άσημος, γιατί δεν ήθελε τη διαφήμιση και γι’ αυτό έμεινε μακριά από τυμπανοκρουσίες, ελεύθερος από κενοδοξίες.

Στην Ομόνοια θα παραμείνει μέχρι το 1973, ενώ παράλληλα από το 1955, ανέβαινε στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Πεντέλης για περισυλλογή. Σεβόταν τη φύση, φύτευε δέντρα, καλλιεργούσε κηπευτικά και συνιστούσε την προστασία των ζώων και της φύσης, γιατί είναι δώρα του Θεού στον άνθρωπο.

Ένα χρόνο πριν την εκδημία του το 1990, θεμελίωσε το Καθολικό στο Μοναστήρι του Μήλεση, που ήταν διακαής πόθος του, όπου με τη θερμή του προσευχή, όλους όσους προσέτρεχαν, αγκάλιαζε και θεράπευε.

Όμως ήθελε την τελευταία του πνοή ν’ αφήσει στα αγαπημένα του Καυσοκαλύβια. Γι’ αυτό πήγε εκεί όπου ξεκίνησε για να ετοιμαστεί για το ταξίδι της αιωνιότητας, προσευχόμενος και ζητώντας το έλεος του Θεού. Ψυχορραγώντας αναφώνησε τη φράση: «Ίνα ώσιν εν», τα χαράματα της 2ας Δεκεμβρίου 1991, με το Αιγαίο φουρτουνιασμένο.

Και τώρα απ’ την απέραντη και γαλήνια αιωνιότητα συνεχίζει να μας ενισχύει με τις ολόθερμες προσευχές του που είναι αδιάλειπτες. Κι εμείς με τη σειρά μας ικετεύουμε γονυπετείς τις πρεσβείες του Όσιου Πορφύριου.