Κάποτε πορεύτηκαν μαζί. Ο ένας Δήμαρχος, ο άλλος Αντιδήμαρχός του. Μαζί στην ίδια παράταξη με κοινά όνειρα, μεράκι και αγωνία για την πρόοδο της Άρτας. Στα χαμόγελα εκείνων των χρόνων, στις κοινές φωτογραφίες, κρύβονταν ελπίδες, φιλοδοξίες και μια πραγματική πίστη ότι μπορούσαν να αλλάξουν τον τόπο. Σήμερα, όμως, ο Χρήστος Τσιρογιάννης και ο Χριστόφορος Σιαφάκας βρίσκονται σε ανοιχτή αντιπαράθεση, με το κλίμα μεταξύ τους να θυμίζει περισσότερο προσωπική κόντρα παρά πολιτική διαφωνία.

Η σημερινή εικόνα απογοητεύει. Αντί για διάλογο και γόνιμες προτάσεις, κυριαρχούν οι αιχμές, τα καρφιά, οι εκατέρωθεν ανακοινώσεις, ακόμη και η προσφυγή στη δικαστική οδό. Το πολιτικό σκηνικό στην Άρτα, αντί να εμπνέει ενότητα και συνεργασία, κινδυνεύει να γίνει πεδίο αντιπαραγωγικής σύγκρουσης, την ώρα που οι προκλήσεις για τον Δήμο είναι πολλές και οι απαιτήσεις της κοινωνίας μεγάλες.

Κανείς δεν ξεχνά ότι η αποχώρηση του Χριστόφορου Σιαφάκα από την παράταξη του Χρήστου Τσιρογιάννη σηματοδότησε μια νέα φάση, με τη δημιουργία ενός δικού του σχήματος και, τελικά, την εκλογή του στη δημαρχία. Όμως το παρελθόν, όσο κι αν υπήρξε φορτισμένο, δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη αφορμή για ρήξη. Γιατί η Άρτα δεν έχει την πολυτέλεια να διχάζεται. Δεν αντέχει άλλη πόλωση, δεν αντέχει να χάνει χρόνο και ευκαιρίες λόγω προσωπικών διαφορών. Οι δημότες ζητούν συνεργασία, υπευθυνότητα και ουσία κι όχι σκηνές πολιτικής αντιδικίας που θυμίζουν άλλες εποχές.

Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να πέσουν οι τόνοι. Οι δύο άνδρες γνωρίζονται καλά. Έχουν περάσει πολλά μαζί, ξέρουν τα προβλήματα της πόλης και το σημαντικότερο έχουν αποδείξει και οι δύο ότι νοιάζονται για την πόλη. Αν παραμερίσουν τις προσωπικές πικρίες και ξαναβρούν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, έστω και άτυπα, μόνο κερδισμένη μπορεί να βγει η πόλη.

Το πολιτικό ήθος δεν φαίνεται μόνο στις εκλογικές νίκες ή στα έργα που παραδίδονται. Φαίνεται και στην ικανότητα να ξεπερνά κανείς το χθες για να χτίσει ένα καλύτερο αύριο. Και οι δύο διαθέτουν εμπειρία, γνώση και απήχηση. Το θέμα πλέον είναι αν έχουν και τη διάθεση να αφήσουν πίσω τις πληγές μιας δύσκολης απομάκρυνσης και να συμπορευτούν, έστω και από διαφορετικές θέσεις, για το καλό του τόπου.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Το ζητούμενο είναι να μη χάσει η Άρτα.


Υ.Γ. Οι φωτογραφίες του παρελθόντος δεν αλλάζουν. Μένουν εκεί να θυμίζουν τι μπορεί να πετύχει η Άρτα όταν οι άνθρωποί της συμπορεύονται, ακόμη κι αν οι δρόμοι τους έχουν χωρίσει δύσκολα.


«Μ»