Οι τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί για κάποιους παρατηρητές να δρομολόγησαν: τον διχασμό στο εσωτερικό του, την αναβολή της σύγκρουσης μέχρι τις ευρωεκλογές ή και την μέχρι τότε ανοχή της προεδρίας του κ. Στέφανου Κασσελάκη. Όμως η απορία παραμένει. Και αυτή δεν είναι άλλη από το γιατί ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να παρέμβει στο παρά πέντε της έναρξης του 4 ου κομματικού Συνεδρίου. Και συνακόλουθα, παρασκηνιακά κινούμενος, να προωθήσει τη «δική του» κ. Όλγα Γεροβασίλη, ως ανθυποψήφια του κ. Κασσελάκη στις από τον ίδιο προταθείσες εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία του κόμματος. Και μολονότι, αυτό, εκ των πραγμάτων, ήταν κίνηση υψηλού ρίσκου, εν τούτοις ο κ. Αλ. Τσίπρας το απετόλμησε θέτοντας την πρόταση και κατ’ επέκταση εαυτόν, στην κρίση της ολομέλειας του «Σ».

Αναμφισβήτητα η πρωτοβουλία του τ. προέδρου συνδέεται με το σύνθετης αιτιολογίας γεγονός, ότι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα αφότου ανέλαβε την προεδρία του ο κ. Στ. Κασσελάκης δεν είναι η καλύτερη για κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για την οποία, κατά μία έννοια, για πολλά ενοχοποιείται ο νυν πρόεδρος, που έχουν απογοητεύσει σφόδρα την πλειονότητα του 31,53% της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (σ.σ, των εκλογών του 2019) αλλά και μια υπολογίσιμη μερίδα του 18% (σ.σ, των εκλογών του Ιουνίου 2023) Με τις απώλειες μάλιστα, να χτυπάνε κόκκινο μεταξύ των μεγαλύτερης ηλικίας ψηφοφόρων του. Γενικότερα:

• Η Αλλαγή ηγεσίας και η με την βοήθεια Τσίπρα εκλογή Κασσελάκη.

• Η αποχώρηση ενός τμήματος του κόμματος και η συγκρότηση της Νέας Αριστεράς.

• Ο αθεράπευτος ναρκισισμός του προέδρου (σ.σ, ενδεικτική η δήλωσή του “φέρτε μου αντίπαλο και πάμε σε εκλογές).

• Ο αυταρχισμός του ανδρός (σ.σ, όταν, για παράδειγμα, στην ψήφιση του ν/σ για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών επέβαλε στους βουλευτές του την ξένη για ένα αριστερό κόμμα κομματική πειθαρχία).

• Η απασχόληση του προέδρου λιγότερο με τις υποθέσεις του κόμματος και περισσότερο με τον εαυτό του κ.ά.

.Είναι κάποιες από τις βασικές αιτίες που δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα εσωτερικής αμφισβήτησής του.

Παρά ταύτα αυτός συνέχισε ακάθεκτος να προβάλει εαυτόν με τις γνωστές «αμερικανιές» και να παρουσιάζεται σαν αστέρας τηλεοπτικού ριάλιτι παρά ως σοβαρός αρχηγός κόμματος. Έτσι τον είδαμε: άλλοτε να μιλάει σε ολιγομελείς ομάδες ακροατών και σε αγκαλιές με πολίτες, άλλοτε να συζητάει με αγρότες ανεβασμένος στα τρακτέρ, άλλοτε να βολτάρει αυτάρεσκα με τον σύντροφό του, ή να κουρεύεται ή να βγάζει βόλτα τον σκύλο του, ή με τον γνωστό βερμπαλισμό του προέδρου πολυεθνικής εταιρείας να προαναγγέλλει ριζικές αλλαγές στο κόμμα του, προεξοφλώντας την επιβολή τους.

Όμως κακά τα ψέματα, αλλά το άσχημο της ηγετικής εικόνας που έβγαζε προς τα έξω ο κ. Κασσελάκης, δημιούργησε μεν ένα εντεινόμενο κλίμα αμφισβήτησης στο πρόσωπό του, όμως αυτή δεν εκδηλωνόταν εν τοις πράγμασι, αλλά απλά περιορίζονταν στα αρνητικά για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο δημοσκοπικά ευρήματα. Κατά συνέπεια η αμφισβήτηση ήταν λογικό να συμβεί στο Συνέδριο, όπου πολιτικό-κομματικά θα ισοδυναμούσε με πρόταση μομφής, υποστηριζόμενη όχι μόνο από την πλειονότητα των ιστορικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από το ευρύτερο κοινό των μεγαλύτερης ηλικίας συνέδρων. Κάτι το οποίο, άλλωστε, αντανακλούσε και στις αρνητικές διαθέσεις πολλών το πάλαι ποτέ φίλα προς το κόμμα διακείμενων αριστερών πολιτών, οι οποίοι, κατά τις αλλεπάλληλες μετρήσεις, διαφαινόταν να διαρρέουν προς άλλες κατευθύνσεις.

Ο τ. πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, προ αυτού, του υπό κατάρρευση κομματικού σκηνικού, αποφάσισε να παρέμβει αποφασιστικά, όχι όμως με φυσική παρουσία. Και τούτο, προφανώς για να μη γίνει ο ίδιος μέρος του επικρατούντος εσωκομματικού διχασμού (σ.σ, αναντίλεκτα τα νεότερα σε ηλικία και μικρότερη κομματική ιστορικότητα μέλη του Συνεδρίου, ήταν αναφανδόν και θορυβωδώς υπέρ του κ. Κασσελάκη). Και μάλιστα παρενέβη ηχηρά! Και τούτο.

Αφ’ ενός για να δείξει στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ ότι ενδιαφέρεται μεν για να σταματήσει η περαιτέρω κατρακύλα του κόμματος, δίνοντας όμως το μήνυμα: ότι ο ίδιος: «ίσταται υπέρ άνω προσώπων», ότι είναι μακράν των τεκταινόμενων του συνεδρίου. και κυρίως πως για αυτόν, δεν τίθεται, πλέον, θέμα της καθ’ οιονδήποτε τρόπο επιστροφής του στην ηγεσία του.

Αφ’ ετέρου ο κ. Αλ. Τσίπρας, ήθελε να δείξει στον νυν πρόεδρο ότι με την πρόταση της εκ νέου προσφυγής στις εσωκομματικές κάλπες -εφόσον τελικά αυτές θα διενεργούνταν και θα τις κέρδιζε- θα αναβαπτίζονταν ως ηγέτης, θέτοντας τέρμα στην αμφισβήτηση της προεδρίας του.

Και είχε περισσότερος λόγους ο κ. Αλ. Τσίπρας, να δώσει αυτό το μήνυμα στον κ. Κασσελάκη, υπονοώντας τα καλά αυτής της εσωκομματικής εκλογικής αναβάπτισης, αφού, σύμφωνα με αποχρώσες ενδείξεις, ήταν αυτός που… έστρωσε το χαλί της προεδρίας του.

Παράλληλα, με την προώθηση της προεδρικής υποψηφιότητας της σιδηράς κυρίας του ΣΥΡΙΖΑ -και στελέχους της απολύτου εμπιστοσύνης του- κ. Όλγας Γεροβασίλη ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος προσέβλεπε στη δημιουργία ενός ισχυρού πόλου στο εσωτερικό του, με διττό για την ίδια ρόλο. Έτσι, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το Συνέδριο θα επικροτούσε την διεξαγωγή των εσωκομματικών εκλογών και η κ. Όλγα Γεροβασίλη θα κέρδιζε την προεδρία, έβλεπε να σταματούν τα εσωκομματικά παρακμιακά φαινόμενα, που λίγο-πολύ πιο πάνω επισημάνθηκαν και επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούνταν σε ήρεμα νερά. Και το επιθυμητό, πως με τη νέα πρόεδρο η σύνεση, η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα και η εμπειρία της ηγεσίας, θα επανέρχονταν στο κόμμα. Κάτι άλλωστε που (ο τ. πρόεδρος) θεωρούσε αναγκαίο όχι μόνο για την ανάκαμψή του, αλλά και για την ομαλοποίηση των συνθηκών έναρξης διαλόγου με άλλα κόμματα του προοδευτικού χώρου, που για τον κ. Αλ. Τσίπρα ήταν και παραμένει σκοπός. Υπό την έννοια ότι, μέσα από minimum συγκλίσεις επί κομματικών προγραμμάτων, θα μπορούσε να προκύψει ένας υπό την ηγεσία του μεγάλος κομματικός σχηματισμός με προοδευτική κατεύθυνση. Αυτό κατά τον τ. πρόεδρο ήταν εξ’ αντικειμένου αδύνατον προχωρήσει με τον κ. Κασσελάκη αρχηγό που θα συνέχιζε τα γνωστά πολιτικά του καμώματα… Άλλωστε ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ύστερα από την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με την επικείμενη δημιουργία από τον ίδιο πολιτικού ιδρύματος συγκροτούμενου από επιφανείς ελληνικές και ξένες προσωπικότητες της πολιτικής και της επιστήμης -όπου μέσα από σειρά εκδηλώσεων στην Αθήνα και εξωτερικό θα παρεμβαίνει στα σοβαρά ζητήματα ελληνικού και ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος (σ.σ, ζητήματα δημοκρατίας, κλιματικής αλλαγής, γεωπολιτικής, κ.ά) - και τις συχνές επαφές με επώνυμους ευρωπαίους ιθύνοντες της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον σε κάτι μεγαλύτερο από την επιστροφή στην προεδρία του Σύριζα προσβλέπει. Και ο νοών νοείτω!

Επιπροσθέτως, εάν την παρτίδα κέρδιζε ο κ. Κασσελάκης πάλι τα περί την κ. Όλγα Γεροβασίλη στελέχη -που στην συντριπτική τους πλειονότητα προφανώς πολιτικά άδουν στις συχνότητες του κ. Αλ. Τσίπρα- ασκώντας ένα είδος εποπτείας εκ των έσω θα μπορούν να αποτρέψουν τυχόν βλαπτικές για το κόμμα κινήσεις του εκ νέου εκλεγέντος προέδρου (σ.σ, αλλαγή ονόματος, λευκή επιταγή μέχρι τις εθνικές εκλογές, ριζική ανασύσταση κομματικών οργάνων κ.ά).

Δηλαδή λίγο-πολύ με την παρέμβασή του ο ιστορικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, προσέβλεπε: στον τερματισμό της αμφισβήτησης απέναντι σε έναν συμμορφούμενο ή άλλως στον υπό επιτήρηση τιθέμενο πρόεδρο Κασσελάκη. Ενώ σε περίπτωση ήττας του τελευταίου στο Συνέδριο (προσέβλεπε) στην προεδρία της δική μας Όλγας η οποία και θα επέφερε την προ-μνησθείσα επιθυμητή αλλαγή ρότας στο κόμμα.

Ωστόσο, ένα από τα μυστήρια που αφορά στα τεκταινόμενα του 4ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η παρέμβαση της τριάδας των ιστορικών στελεχών: Γιώργου Τσίπρα, Ν. Παππά και Σωκράτη Φάμελλου. Οι οποίοι, αν και προδήλως στελέχη του κλίματος Αλέξη Τσίπρα -και για κάποιους παρατηρητές κάτι παραπάνω από φίλα προσκείμενοι στον τ. πρόεδρο-αλλά και με μεγάλη επιρροή στα μέλη του Συνεδρίου, έκαναν το απρόσμενο. Δηλαδή ζήτησαν και πήραν την έγκριση του ανώτατου κομματικού οργάνου, για την ματαίωση των προεδρικών εκλογών, ακυρώνοντας τον νυν πρόεδρο και προεχόντως τον κ. Αλ. Τσίπρα.

Ωστόσο, εδώ, την πολιτική λογική έρχεται να υποκαταστήσει η συνομωσιολογία, αν όχι η πολιτική πρακτική, που διαχρονικά υποδεικνύει ο μαίτρ του πολιτικού τακτικισμού Νικολό Μακιαβέλι.

Έτσι για κάποιους που διαβάζουν τα γεγονότα πίσω από τις γραμμές που τα καταγράφουν, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, προς επίτευξη του πιο πάνω σύνθετου στόχου, μάλλον ενήργησε «Μακιαβελικά.» Δηλαδή στην ουσία με αυτά και με αυτά από τη μία πλευρά ζήτησε την διενέργεια των εσωκομματικών εκλογών και από την άλλη είχε στο τσεπάκι του τη ματαίωσή τους.

Υπό την έννοια ότι, η διεξαγωγή ή η ματαίωση τους, εξαρτώνταν από το αν το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών θα υπηρετούσε τον προαναφερθέντα στόχο του... Για παράδειγμα, εάν «οι κεκράκτες-σύνεδροι» υπέρ του νυν προέδρου διαμόρφωναν πολεμικό κλίμα σύγκρουσης και η επανεκλογή του διαφαίνονταν πανηγυρική (σ.σ, άλλωστε μεταξύ των σύνεδρων ήταν πολλοί θερμόαιμοι «Κασσελικοί» που δεν ήταν κανονικά εκλεγμένοι ως αντιπρόσωποι νομαρχιακών επιτροπών και για αυτόν τον λόγο συμμετείχαν κ.λ.π), με συνέπεια «η αλαζονεία της εξουσίας του να επιστρέψει δριμύτερη και το κόμμα να φθίνει έτι περαιτέρω», όπως εύστοχα επεσήμανε αντιφρονών «συριζαίος», τότε αδήριτα θα προέκυπτε η ανάγκη ματαίωσης των εσωκομματικών εκλογών. Εάν αντίθετα οι εκλογές έβγαζαν πρόεδρο την κ. Όλγα Γεροβασίλη, ή ακόμη τον κ. Κασσελάκη με νίκη στο …νήμα, τότε προφανώς, δεν θα συνέτρεχαν λόγοι ματαίωσης των επίμαχων εκλογών.

Την περασμένη Κυριακή ακριβώς το πιο πάνω πρώτο συνέβη, όταν, ενώπιον ενός κοινού συνέδρων σε ψυχολογική φόρτιση τελούντος υπέρ του αδίκως «πυροβολούμενου» νυν προέδρου από τον τέως, η εκλογή Κασσελάκη έδειχνε συντριπτική. Και για μη συμβεί το τελευταίο ήρθε η πρόταση των τριών, η οποία με επίκληση της ενότητας του κόμματος, κυρίως εν όψει των ευρωεκλογών, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα περνούσε άνετα, όπως άλλωστε συνέβη. Ενώ, κατά τα υποφαινόμενα της πρότασης Τσίπρα, έμενε λογικά να ακολουθήσουν:

• Και ο κ. Κασσελάκης θα έβγαινε από το Συνέδριο, χωρίς ή με μειωμένη αμφισβήτηση, τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές.

• Και ο, υπό την δική μας Όλγα Γεροβασίλη, συγκροτηθείς ισχυρός εσωκομματικός πόλος θα μπορούσε να λειτουργήσει προληπτικά σε τυχόν απόπειρες ακτιβισμών του νυν προέδρου.

Και κοντά σε αυτά, κατά μία έννοια, και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε: «συμπαγής», «εποτευόμενος» και «συνεργατικός», αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας διευκολυνόμενος στην, επιδιωκόμενη δημιουργία του, υπό την ηγεσία του, προαναφερόμενου συλλογικού κομματικού φορέα της κεντροαριστεράς «ικανού να αναμετρηθεί με αξιώσεις με τη Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη.»

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι στο μετά-συνεδριακό σκηνικό που προέκυψε, ξέχωρα από αν και πότε θα διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτό από κάποιους μετά επιτάσεως υποστηρίζεται, όλοι οι προαναφερόμενοι πρωταγωνιστές βγαίνουν ωφελημένοι. Και ο Αλέξης και ο Στέφανος, και η Όλγα… Ίσως και ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό την έννοια ότι, έστω προσωρινά, διαφυλάχτηκε: η ενότητα του.

Ενώ ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ύστερα από το φιάσκο της συζητούμενης πρότασής του, μπορεί για ορισμένους να «τσαλακώθηκε», αλλά αυτό μάλλον συνέβη στον στενό κομματικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, με την αποστασιοποίησή του από τα στενά επιγενόμενα στο εσωτερικό του κόμματος και περισσότερο με τα όσα έπονται σχετικά με τις επιδιώξεις του, ο τ. πρόεδρος διατηρεί ανέπαφο και μάλλον επαυξάνει το ηγετικό του προφίλ στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, κάτι το οποίο άλλωστε είναι για αυτόν και το ζητούμενο.

Από το άλλο μέρος ο κ. Στ. Κασσελάκης διατήρησε την προεδρία του κόμματος και κατ’ αυτόν του… δόθηκε λευκή επιταγή διοίκησής του μέχρι τις εθνικές εκλογές. Η δε κ. Όλγα Γεροβασίλη προδήλως αναβαθμίστηκε κομματικά, αφού εκτός των άλλων, εκ των πραγμάτων, πλέον, έχει εγγράψει υποθήκη για μια μελλοντική μεταβατική ή κανονική προεδρία στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι την επόμενη εσωτερική σύγκρουση αν και όποτε αυτή επισυμβεί.

Ίδωμεν…