Ο Αρχιεπίσκοπος Καναδά Σωτήριος επισκέφθηκε τον Μακρύκαμπο Λεπιανών, όπου γεννήθηκε, και την Κυριακή στις 10/07/2022 συλλειτούργησε με τον Πανοσιολογιώτατο Θεολόγο και τον Εφημέριο Κουκκουλίων και Καλλονής Πατέρα Θεόδωρο, στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου.

Χωριανοί και συγγενείς του και από άλλα χωριά του Δήμου Κ. Τζουμέρκων και από την Άρτα, παραβρέθηκαν στην εκκλησία για να τον δουν και να παρακολουθήσουν την Θεία Λειτουργία.

Στα ογδόντα έξι του χρόνια παραμένει ευθυτενής, με ωραίο παράστημα, ήρεμος, καλλίφωνος και με ωραίο λόγο.

Από τον άμβωνα μίλησε στους παρευρισκόμενους. Ο Δήμαρχος Κ. Τζουμέρκων, Χρήστος Χασιάκος συγκράτησε από την ομιλία του τα εξής:

"Σας ευχαριστώ όλους που είστε εδώ «για να ιδωθούμε» όπως έλεγε και ο Μεγάλος Αθηναγόρας.

Ξέρετε ότι έρχομαι μία φορά τον χρόνο εδώ στον Μακρύκαμπο που γεννήθηκα για να κάνουμε ένα Μνημόσυνο. Μνημόσυνο θα πει «θυμάμαι». Πρώτα – πρώτα θυμάμαι τον Θεό και κάνω το θέλημά του. Θυμάμαι τους γονείς μου και όλους τους χωριανούς μας που έφυγαν από την ζωή. Θυμάμαι την Βασίλω, του Σταύρου Τσώλη, μια αγράμματη, αλλά σοφή γυναίκα που το 1943 που τα έκαψαν όλα οι Γερμανοί έλεγε: «Τι να το κάνω εγώ το σιτάρι όταν πεθάνω. Τώρα πεινάω». Να βοηθάτε τον συνάνθρωπό σας όταν το έχει ανάγκη. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού.

Θυμάμαι που μαθητής του Δημοτικού Σχολείου ερχόμουν με τα άλλα παιδιά, εδώ, γύρω από την Εκκλησία και παίζαμε. Όλους μας, μας απασχολούσε το ερώτημα «Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;». Δεν μπορούσαμε τότε να προβλέψουμε το μέλλον μας.

Πρέπει να υπάρχει αγάπη μεταξύ μας. Αν υπήρχε αγάπη δεν θα υπήρχαν τόσα κακά στην κοινωνία μας. Ούτε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Στον Καναδά υπάρχουν περίπου 700.000 Ουκρανοί και 300.000 Έλληνες.

Τα μικρά παιδιά έχουν ανάγκη την προστασία και την φροντίδα των γονιών τους. Να ξέρετε όμως, ότι οι ηλικιωμένοι έχουν ανάγκη μεγαλύτερης φροντίδας και πρέπει να μας νοιώθουν κοντά τους.

Στον Καναδά η Εκκλησία μας έχει δύο γηροκομεία από τα καλύτερα, που υπάρχουν εκεί.

Θα σας πω ένα διάλογο που είχα με τον Σεβασμιώτατο Αθηναγόρα όταν τον επισκέφθηκα. Ήταν επιβλητική μορφή, σαν τον Μωυσή. Με ρώτησε όταν κάθισα δίπλα του «Πόσο σ’ αγαπώ;» - «Πολύ Σεβασμιώτατε» του απάντησα. Με ξαναρώτησε «Πόσο σ’ αγαπώ;» - «Πάρα πολύ Σεβασμιώτατε» του απάντησα. Και με ξαναρώτησε «Πόσο σ’ αγαπώ;» - «Περισσότερο από όσο αξίζω Σεβασμιώτατε» του απάντησα. Και μου είπε: «Πρέπει να αγαπάμε αυτούς που δεν αξίζουν. Αυτοί που αξίζουν δεν έχουν ανάγκη την αγάπη μας»."