Είναι πολλές οι φορές που, βλέποντας τα κακώς κείμενα στην πόλη αυτή, αναρωτιέμαι γιατί πράγματα που είναι εύκολο να αλλάξουν, δεν αλλάζουν… γιατί πράγματα που για άλλους δήμους θεωρούνται αυτονόητα, για το δικό μας Δήμο ίσως θεωρούνται πολυτέλεια! Στο σημερινό μου άρθρο θα αναφερθώ στην παιδική χαρά στην πλατεία Σκουφά, απέναντι από την Παρηγορήτισσα. Και θα αναφερθώ σε αυτήν με αφορμή παράπονα από συνδημότες μας, τα οποία υπέπεσαν στην αντίληψή μου, αλλά και μετά από τα όσα είδα και κατέγραψα κατά την επίσκεψή μου στη Μυτιλήνη. Και αναφέρω τη Μυτιλήνη, γιατί μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι στην κεντρική παιδική χαρά της Μυτιλήνης υπάρχει μια υπάλληλος του Δήμου Μυτιλήνης σε καθημερινή βάση στο χώρο, η οποία φροντίζει για την καθαριότητα της παιδικής χαράς, αλλά και συμβουλεύει τα παιδιά να προσέχουν ώστε να μην χτυπήσουν, ενώ παρεμβαίνει σε περίπτωση που δει κάποιο παιδί να κάνει επικίνδυνα πράγματα ή να προσπαθεί να προκαλέσει φθορές στο χώρο! Μου δημιούργησε πολύ θετική εντύπωση το γεγονός αυτό, ενώ τις επόμενες μέρες προσπάθησα να διερευνήσω εκτενώς την κατάσταση, καταλήγοντας εν τέλει στο συμπέρασμα ότι η διαφορά του Δήμου Μυτιλήνης και του Δήμου Αρταίων στο χειρισμό ανάλογων καταστάσεων έγκειται στη …διαφορά νοοτροπίας.

Στην πόλη μας μπορεί οι ασφαλτοστρώσεις και τα έργα οδοποιίας γενικότερα να αποτελούν για το Δήμο μας προτεραιότητα, όμως στη Μυτιλήνη η προσφορά προς το δημότη στην καθημερινότητά του μπαίνει σε πρώτο πλάνο και στη συνέχεια ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα! Ο ΠΟΛΙΤΗΣ αντιμετωπίζεται με σεβασμό στις καθημερινές του ανάγκες και ο Δήμος Μυτιλήνης θεωρεί ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του να ανταποκρίνεται σε κάθε αίτημα των πολιτών άμεσα, χωρίς χρονοτριβή! Μάλιστα, στις τόσες μέρες που ήμουν εκεί, ήμουν παρούσα σε περιστατικό όπου πολίτης, μια μαμά, ενημέρωσε τη συγκεκριμένη υπάλληλο ότι σε κάποιο παιχνίδι υπήρχαν ακαθαρσίες σκύλου και η ίδια η υπάλληλος αμέσως επικοινώνησε με το Δήμο Μυτιλήνης να στείλουν μηχάνημα του Δήμου να καθαρίσει και να απολυμάνει το χώρο! Στην αντίπερα όχθη, σκέφτομαι και θυμάμαι πόσες φορές ήμουν παρούσα σε ανάλογο περιστατικό στην Άρτα, όπου μητέρες με τα μαντιλάκια στα χέρια προσπαθούσαμε να καθαρίσουμε τα παιχνίδια της παιδικής χαράς μόνες μας…

Σεβασμός από το Δήμο και προς τις οικογένειες και προς τα μικρά παιδιά και προς τον Πολίτη γενικότερα ήταν το συναίσθημα που με κατέκλυσε εκείνη την ώρα που βρισκόμουν στην παιδική χαρά της Μυτιλήνης. Ένιωθα απόδοση σεβασμού από τους αρμόδιους φορείς όχι μόνο προς τους δημότες της Μυτιλήνης, αλλά και προς τους τουρίστες και τους επισκέπτες όπως ήμουν κι εγώ με το παιδί μου. Σεβασμός και αξιοπρέπεια, δύο συναισθήματα που γέμισαν την ψυχή μου για κάτι τόσο απλό όσο το παιχνίδι στην παιδική χαρά, και με λύπη μου συνειδητοποίησα ότι τελικά αυτά που σε άλλες πόλεις θεωρούνται αυτονόητα, για μας εδώ στην Άρτα θεωρούνται πολυτέλεια. Σκέφτηκα πολλάκις γιατί ο Δήμος Μυτιλήνης αποφάσισε να έχει μόνιμα μια υπάλληλό του στην παιδική χαρά, στην τελική θα αναρωτηθεί κανείς τόσους πολλούς υπαλλήλους έχουν εκεί, ώστε να διαθέσουν έναν για εκεί; Και η απάντηση είναι “όχι”, δεν έχουν πιο πολλούς υπαλλήλους, και μάλιστα και οι ανάγκες και στη Μυτιλήνη είναι μεγάλες σε πολλά μέρη, όμως, όπως προείπα, ο σεβασμός προς το δημότη στις καθημερινές του ανάγκες είναι πάντα σε πρώτο πλάνο στον στρατηγικό σχεδιασμό του Δήμου. Και αυτό που θέλουν να παρέχουν προς τις οικογένειες των δημοτών τους οι αρμόδιοι φορείς το πέτυχαν, διότι το συναίσθημα που βίωσα εγώ ως επισκέπτης, το βιώνουν σε καθημερινή βάση οι οικογένειες εκεί, οι μητέρες και οι πατεράδες με τα παιδιά τους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους.