Οι δυνατές φωτιές που έκαιγαν για μέρες άφησαν πίσω τους καμένη τη Βόρεια Εύβοια και περισσότερα από πεντακόσιες χιλιάδες στρέμματα καμένου δάσους, καθιστώντας την καταστροφή αυτή ως τη μεγαλύτερη όλων των εποχών στην Ελλάδα από πυρκαγιά. Την περασμένη εβδομάδα επισκέφτηκα την Εύβοια και όσα είδα θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας… Τα τελευταία χρόνια, επισκέπτομαι την Εύβοια μια φορά το χρόνο για να πάω με το γιο μου στον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο στο Προκόπι Ευβοίας, αλλά και στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ στη Βόρεια Εύβοια. Μάλιστα, πέρυσι οι φωτιές ξέσπασαν δύο μήνες μετά την τελευταία μας επίσκεψη εκεί και οι εικόνες που παρακολουθούσα στην τηλεόραση ήταν για μένα “μαχαίρι στην καρδιά”! Ήμουν από εκείνους που έλεγαν “Δεν το πιστεύω, όχι δεν το πιστεύω, πώς συνέβη αυτό το κακό;” Κι εγώ ως απλή θεατής μαζί με όλους σας παρακολουθούσα από την τηλεόραση τα μέρη που αγαπούσα να παραδίνονται στις φλόγες και να γίνονται κάρβουνο, τους μοναχούς να φεύγουν από το μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ για να σωθούν παίρνοντας μαζί τους τα ιερά κειμήλια και την κάρα του Οσίου Δαυίδ, μα εγώ που ήξερα το μοναστήρι, που το είχα ζήσει, ήξερα κάτι πολύ σημαντικό… ότι η απόφαση αυτή δεν ελήφθη “ελαφρά τη καρδία”, αφού οι μοναχοί έπρεπε να φύγουν χωρίς να πάρουν μαζί τους τούς τάφους του Αγίου Ιακώβου και του κεκοιμημένου ηγούμενου της μονής Κυρίλλου. Για τους κοσμικούς ίσως μοιάζουν παράδοξα αυτά που γράφω, μα για τους μοναχούς της μονής η διαταγή να εγκαταλείψουν το μοναστήρι αφήνοντας πίσω τους τάφους αυτούς ήταν σαν να έφευγε ένας πολίτης αφήνοντας πίσω του να καεί στην πύρινη λαίλαπα ο πατέρας του! Οι εναέριες δυνάμεις έσπευσαν και προστάτεψαν το μοναστήρι, και κοιτώντας το τώρα, βλέπει κανείς ότι η φωτιά πράγματι σταμάτησε λίγα μέτρα πιο μακριά… Αξίζει να σας πω ότι η πλαγιά του βουνού ακριβώς πάνω από το μοναστήρι είναι όλη καμένη! Για να φτάσουμε στο μοναστήρι διασχίσαμε με το αυτοκίνητο μια διαδρομή περίπου σαράντα πέντε λεπτών, και σε όλη αυτή τη διαδρομή τα δάση ήταν καμένα, τα δέντρα ήταν καμένα! Βλέπαμε στην τηλεόραση πέρυσι το καλοκαίρι τη βιβλική καταστροφή, μα είναι άλλο να τη βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια… Είναι τρομερό να διασχίζεις μια διαδρομή σαράντα πέντε λεπτών κοιτώντας τα πάντα γύρω σου να είναι καμένα και οι φωτογραφίες που τράβηξα μαρτυρούν τη βιβλική αυτή καταστροφή! Η μόνη παρηγοριά, τα μόνα σημεία ελπίδας κατά τη διάρκεια όλης αυτής της διαδρομής ήταν τα αγριολούλουδα που είχαν καταφέρει να φυτρώσουν πάνω στην καμένα γη, στέλνοντας το μήνυμα ότι η ζωή θα συνεχιστεί, η φύση θα βρει τρόπο να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες. Παπαρούνες κόκκινες και άλλα αγριολούλουδα παρέα με τα καμένα κυπαρίσσια και πεύκα, όλα μαζί συνθέτουν όχι έναν πίνακα ζωγραφικής, αλλά την πραγματικότητα που ονομάζεται ΖΩΗ.

Όλα αυτά στη Βόρεια Εύβοια, διότι στη νότια τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Εκεί η φύση είναι ακριβώς όπως την αφήσαμε πριν ένα χρόνο, πλούσια, ζωντανή, χωρίς τίποτα να μαρτυρεί την κόλαση που επικρατεί στην άλλη μεριά του νησιού. Ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου αλώβητος, μαζί με όλο το Προκόπι, μάλιστα αξίζει να τονίσουμε ότι η πίστη των ανθρώπων εκεί έσωσε τον τόπο τους. Μόλις πληροφορήθηκαν ότι η φωτιά πλησίαζε στην άλλη πλευρά του νησιού, έκαναν λιτανεία με τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο γύρω από όλο το χωριό, ξαφνικά – όπως μαρτυρούν οι κάτοικοι – ο άνεμος άλλαξε πορεία και σε λίγο έπιασε βροχή στην περιοχή! Για όσους πιστεύουν στα θαύματα, αυτό είναι ένα σύγχρονο θαύμα!

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι η Εύβοια, ακόμη και μετά την καταστροφή, παραμένει ένας υπέροχος τόπος, ένας τόπος φιλόξενος, με ανθρώπους ζεστούς που έχουν μεγάλη πίστη στο Θεό, ένας τόπος που με έναν τρόπο μαγικό σε καλεί κοντά του ξανά και ξανά. Ο γήινος παράδεισος δεν χάθηκε, θα βρει τρόπο να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του!