Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Η Ελλάδα σήμερα διέρχεται μια τρομακτική κι οξεία πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση. Στην πραγματικότητα συνίσταται βέβαια στην ορατή πλευρά μιας βαθύτατης πνευματικής παρακμής. Αυτή η τελευταία έρχεται να σφραγίσει μια μακρά περίοδο ευτέλειας, ιστορικής αμνησίας, πολιτισμικής διάβρωσης κι ηθικής καταρράκωσης.

Πρόκειται για ένα χρονικό διάστημα επιταχυνόμενης και σταδιακής αποσάθρωσης της ίδιας μας, της συλλογικής ταυτοπροσωπίας κι αυτοσυνειδησίας, η οποία κυρίως συνίσταται στην αξία της Χριστιανικής Ορθοδοξίας, στις αρχές της Ελληνικής Παράδοσης, στα ιδανικά της Ελληνοχριστιανικής Παιδείας.

Η ανυπαρξία αυτών των χαρακτηριστικών του Γένους μας οικοδόμησαν στον Έλληνα μια αρνητική ιδιαιτερότητα της νοοτροπίας, της κουλτούρας, της ιδεολογίας του, ώστε να μην διαπνέεται από τον πνευματικό αέρα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ευστροφίας.

Αυτά τα γνωρίσματα του είχαν χαρίσει μια πρωτοκαθεδρία στον παγκόσμιο χάρτη ευημερίας, με διαστάσεις ακτινοβολίας σε όλη την ανθρωπότητα, η οποία για τη γαλούχησή της, χρωστάει ευγνωμοσύνη απέναντι στην Ελλάδα. Με τη στιγμιαία γλύκα του κολακευτικού λαϊκισμού, παρόλο που τελευταία με τη μεταπολίτευση του 1973, ο Έλληνας ήταν εκούσια υποταγμένος στα σκύβαλα του ατερμάτιστου ευδαιμονισμού και της δυτικότροπης και ξενόφερτης εκσυγχρονιστικής υστερίας, πέταξε στη χωματερή βιώματα, αξίες, αρχές κι ό,τι άλλο μας διαμόρφωσε ως λαό.

Άντεξαν αυτά χαλεπούς καιρούς, τις δυσκολίες των οποίων ξεπέρασαν και στο πέρασμα μέσα απ’ τις αντιξοότητές τους, μας κράτησαν ζωντανούς, ακμαίους κι ακλόνητους. Δεν πτοηθήκαμε καθόλου σε περιόδους δύσβατες, ανέχειας, στυγνής, ξένης κατοχής, διωγμών, αδελφοκτόνου, εμφυλίου σπαραγμού που υποκινούνταν από ξένο δάκτυλο και άφθαστων δοκιμασιών.

Η βαθμιαία αποψίλωση κι απονέκρωση της ιστορικής μας μνήμης και κυρίως η απώλεια της ζωντανής και βιωματικής μας σχέσης με την Ορθοδοξία, η οποία δεν ήταν απλώς μία θρησκεία, αλλά το ίδιο το εσώτατο οξυγόνο, το σφρίγος κι η ικμάδα της ταυτότητάς μας, που καθορίζει ένα συνολικό τρόπο μιας ξεχωριστής ζωής, συμπεριφοράς και συναντίληψης των πάντων, που μπαίνουν στο μικροσκόπιό της και περνούν από το κόσκινό της.

Λοιπόν αυτή η απόσχεση κι αποστασιοποίησή μας, εδώ και πολλές δεκαετίες ήδη, απολήγει στα σπέρματα της σύγχρονης εθνικής μας ψυχασθένειας και της συλλογικής υπαρξιακής μας σύγχυσης. Αυτή η φθίνουσα και φθοροποιός διαδρομή, όπως και παραπάνω τονίστηκε, είχε ως τραγικό επιστέγασμα κι επισφράγιση την περίοδο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης.

Στα πλαίσια αυτής, εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια, επιβλήθηκε στη χώρα μας σταδιακά το απόλυτο ξεχαρβάλωμα του παντός, μία πλημμυρίδα ασύδοτου πλουτισμού, πλήρους ατιμωρησίας, ελληνοφοβικής υστερίας, πολιτισμικής ασυναρτησίας, πολιτικής διαφθοράς με άνθιση της ιδιοτέλειας, της ψηφοθηρίας και της πελατοκρατείας, αδιάντροπης κλεπτοκρατίας, προκλητικής αναξιοκρατίας, εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, εκποίησης κάθε αξίας, ευτελισμού όλων των θεσμών.

Όλα αυτά τα δεινά επισωρεύτηκαν στο όνομα κάποιας ψευδεπίγραφης προόδου κι ενός κάποιου δήθεν εκσυγχρονισμού, καθώς πρωτοπόρα μπορεί να είναι κι η παράδοση, όταν εκλαμβάνεται όχι παθητικά σαν εφησυχασμός, ούτε στατικά, αλλά δημιουργικά κι εποικοδομητικά, με την έννοια της διδαχής από το δοκιμασμένο πατροπαράδοτο παρελθόν διά του παραδειγματισμού που εμπλουτίζεται από την εμπιστοσύνη και απόδοση τιμής στους προγόνους, που οδηγούν στην καλύτερη αποδοχή, μάθηση κι εμπέδωση των πεπραγμένων σε μια ανοδική πορεία σε όλες τις πτυχές του δημόσιου βίου.

Στην περιώνυμη και πολλά υποσχόμενη Μεταπολίτευση, ο πρώτος τομέας που συρρικνώθηκε αφάνταστα και στην πραγματικότητα αλώθηκε κι εντελώς διαλύθηκε είναι ο στρατός κι η αστυνομία, κρίνοντας ότι η ασφάλεια των πολιτών είναι υποδεέστερη υπόθεση (;). Μετά στη σειρά της στόχευσης, ήρθε η καταρράκωση του πολιτεύματος, το οποίο από καιρό αποδείχτηκε εξ ολοκλήρου κίβδηλο και μόνον κατ’ επίφαση κι ευφημισμό «δημοκρατικό» με την αρχαιοελληνική έννοια.

Και κυρίως την απολύτως εσκεμμένη και μεθοδική προσπάθεια, εκ μέρους του γηγενούς πολιτικοοικονομικού συστήματος να καταστρέψει ό,τι είχε ως τότε απομείνει στον ελληνικό λαό, από πλευράς ορθόδοξης πίστης, εθνικής συνείδησης και ιστορικής αναμόχλευσης. Δηλαδή πρόκειται για μια δράκα εξωνημένων κολαούζων της διεθνούς σιωνιστικής ληστοσυμμορίας, η οποία δεν ξεχνά το μίσος για τον Χριστό των Γραμματέων και Φαρισαίων κι ας πέρασε μια δισχιλιετία και πλέον.

Στον βωμό του αφελληνισμού και της εκκλησιομαχικής παράνοιας καταμηνύουν πια εδώ και πολλά χρόνια όλα τα ΜΜΕ από την κάστα των μεγαθηρίων κι όλη η προβεβλημένη από αυτά διανόηση. Πλέον όμως παράλληλο ή ίδιο ρόλο δυστυχώς διαδραματίζει κατά τρόπο απροκάλυπτο κι αυτή ακόμη η δημόσια εκπαίδευση, ανεξαιρέτως σε όλες τις βαθμίδες.

Κι αφού η χώρα απονευρώθηκε από τα αντανακλαστικά της, τα οποία βραχυκύκλωσαν κι έτσι ευνουχίστηκε πνευματικά, τελικά ως αποκορύφωμα ήρθαν κι οι ταφόπλακες ων νη ισλαμοποίηση του τόπου μας, για να επιστεγάσει κι υλικά την κοινωνική κι οικονομική διάλυση, επισπεύδοντας τον κίνδυνο της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας που βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα της χρεωκοπίας.

Με το τζαμί στο Βοτανικό, υπογράφεται η θανατική καταδίκη της χώρας μας, καθώς γίνεται πιο εμφανής η εθνική της υποδούλωση στους ξένους κι η δημογραφική της συρρίκνωση, η οποία σε συνδυασμό με τη μεγάλη τεκνοποίηση των Μωαμεθανών σε λίγα χρόνια θα επιφέρει ουσιαστική αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης, της ήδη συμπαγούς διάρθρωσης, με δυσμενείς επιπτώσεις στην εξαθλιωμένη ασφάλιση, στην κοινωνική συνοχή και στην απώλεια της Ορθόδοξης Χριστιανικής συντριπτικής πλειοψηφίας.

Έτσι σήμερα μοιραία πια δείχνει να βουλιάζει μέσα στην καλοστημένη παγίδα του ζοφερού βάλτου της απόγνωσης. Στερημένη πλέον από τα πιο βασικά δομικά στοιχεία της ταυτότητάς της, παραλυμένη από την ιστορική αμνησία, αποξενωμένη από τις αξίες της, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, αλλά κι απ’ το ίδιο το ποιόν της και το ειδικό βάρος του εαυτού της, επιδέξια χειρουργημένη επί πολλά συναπτά χρόνια πάνω στο αυξομειούμενο κρεβάτι του Προκρούστη με το νυστέρι-καταπέλτη της δανεικής ευμάρειας και του εύκολου πλουτισμού που αποστέγνωσαν μέσα μας κάθε έννοια πνευματικής ισορροπίας κι εθνικής αξιοπρέπειας.

Τα υπερκέρδη των δανειστών στηρίζονται στην απαξίωση του ανθρώπου ως εικόνα του Θεού, πατούν πάνω στα πτώματα των εξαθλιωμένων Ελλήνων, των οποίων δεν παύουν να απομυζούν ακόμη και τώρα κάθε ικμάδα, με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης και ξαφνικού θανάτου, με βάση τη ρώσικη ρουλέτα και βαθμιαία επιδείνωση, σε μια φθίνουσα ή κατιούσα φορά, στο χείλος από το αγεφύρωτο χάσμα, με τα σημερινά δεδομένα στοιχεία.

Ο Έλληνας κυριεύεται πλέον δικαιολογημένα από άγχος, κατάθλιψη και πανικό, καθώς βλέπει καθημερινά να μην καλυτερεύουν οι οικονομικοί δείκτες, παρόλο τις αιματηρές θυσίες του, τα μνημόνια να έρχονται το ένα μετά το άλλο, οι αξιολογήσεις να μην έχουν σταματημό, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων να μην έχουν όριο, οι φορολογικές αυξήσεις να είναι ολοένα και πιο ραγδαίες, η ακρίβεια να κάνει την αγορά τσουχτερή..

Υπό αυτές τις συνθήκες οδηγείται μάλλον φυσιολογικά, στην απελπισία, γιατί πρόκειται για ευαίσθητο κι υπεύθυνο άτομο, ενώ κι από την άλλη μεριά τώρα που η ευδαιμονία της χλιδής απομακρύνθηκε πια οριστικά από τα θαμπωμένα μάτια του. Μετά από τόσα χρόνια πνευματικής αποστέωσης, παρακμής, παρασιτισμού, χυδαιότητας κι οπισθοδρόμησης, δείχνει να ξυπνά απότομα και ξαφνικά από τον λήθαργο και την αποχαύνωση, στην οποία είχε περιέλθει.

Κατόπιν αυτών των δεινών, τόσο όσων αναφέρθηκαν επί τροχάδην παραπάνω, όσο κι αυτών που στην πραγματικότητα μαστίζουν αλύπητα το πετσί του, διαπιστώνει με τρόμο ότι έχει φθάσει στο ναδίρ κι έχει πιάσει πάτο, πράγμα που δεν αντέχει. Μπροστά στην κατάρρευση που επίκειται, μετά την καταρράκωση των πάντων, και την οποία αυτή την στιγμή τίποτε δεν δείχνει ανθρωπίνως ικανό να την ανάψει και καθώς η Πατρίδα μας σύρεται ως αθώο "πρόβατον επί σφαγήν», κάτω από την απάνθρωπη μπότα των ξένων επιβητόρων της και των ντόπιων τοποτηρητών τους, η ανάσχεση του κλίματος απαιτεί τη σύμπραξη όλων μας, ενωμένων και μονοιασμένων.

Με άλλα λόγια, βλέπουμε ότι βαίνουμε σιγά-σιγά προς το ολοκληρωτικό πολιτισμικό, δημογραφικό κι οικονομικό αφανισμό κι εκφύλιση. Έτσι γίνεται ολοφάνερο ότι όσες υγιείς δυνάμεις έχουν απομείνει ζωντανές πλέον στον τόπο μας, πρέπει να ενεργοποιηθούν, να εγερθούν και να δράσουν με αποφασιστικότητα για τη σωτηρία του.

Οι κάθε λογής μέχρι στιγμής ηγεσίες κι όλες ανεξαιρέτως οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, ρημαγμένες από τη φαυλότητα, την αναξιοκρατία και την ιδιοτέλεια, είναι φανερό πως είναι, είτε απρόθυμες, είτε ανίκανες, να ανασχέσουν την επερχόμενη καταστροφή.

Και τόση απελπισία γεννά πλέον εδώ και χρόνια στον λαό η διαιωνιζόμενη ύπαρξή τους, που δυστυχώς τον ωθεί σε ακραίες επιλογές αντίδρασης, κυρίως μέσα από την στήριξη σχημάτων, που αποτελούν, είτε μηδενιστικά κι ελληνοφοβικά ανεμομαζώματα, είτε φασιστικούς συρφετούς πατριδοκάπηλης χυδαιότητας.

Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για αποτρόπαια προσωπεία της ίδιας ακριβώς πνευματικής μας παρακμής. Και κατά βάθος όλοι το γνωρίζουν, ακόμη κι οι ελλώ ανυπαρξίας κάποιας αξιόπιστης επιλογής, όψιμοι ψηφοφόροι κι υποστηρικτές τους, ότι τέτοιου είδους σχηματισμοί, αποτελούν ένα ακόμη σύμπτωμα της αρρώστιας αυτής, και πάντως δεν συνιστούν τη θεραπεία της.

Σήμερα, για όλους αυτούς τους λόγους αποτελεί, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε επιτακτική αναγκαιότητα η εμφάνιση μιας μαζικής, δυναμικής κίνησης κι ενός νέου πολιτικού φορέα, που θα έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά, σε σχέση με το πολιτικό σκηνικό, που υπάρχει.

Θα είναι αυτός ένας φορέας, που θα ξεπεράσει εντελώς τις ανούσιες και παρωχημένες αριστερές και δεξιές ετικέτες και τις διχαστικές πομφόλυγες των κομματικών μαντριών. Ο φορέας αυτός θα ανατρέψει συθέμελα το σάπιο πολιτικό κατεστημένο και θα δρομολογήσει τις διαδικασίες για την έξοδο της πατρίδας μας από την ξένη κατοχή, αλλά και για τη σωτηρία της από το θανάσιμο νέο-οθωμανικό κίνδυνο. Μιλούμε για έναν φορέα που θα οραματιστεί και θα εργαστεί για την αναγέννηση της Ελλάδας, μέσα από την επανασύνδεση με τις παραδοσιακές αξίες της. Αυτός ο φορέας θα εντρυφήσει σε αυτές τις αξίες και θα αποκαλύψει τα πατροπαράδοτα ιδανικά, όχι ως κάτι στατικό και μουσειακό, αλλά αναγεννώντας συγχρόνως και την ενδόμυχη ικανότητα του Ελληνισμού να μετουσιώνει προοδευτικά και να ανακαινίζει δημιουργικά, όπως και παραπάνω έχει τονιστεί.

Πρόκειται για έναν διαφορετικό φορέα απ’ τα συνηθισμένα κόμματα που θα είναι μαζικός και θα βασιστεί πραγματικά στον τηλαυγή προβολέα της Ορθοδοξίας και τα ακτινοβόλα ιδεώδη του Ελληνισμού. Δεν θα συ συμβεί εκείνο που χαρακτήριζε προηγούμενες πολιτικές οργανώσεις, δηλαδή ο νέος φορέας δεν πρόκειται να καπηλευτεί τους δύο αυτούς πυλώνες, Ορθοδοξία κι Ελληνισμός, απλώς για επικοινωνιακούς λόγους. Η πεπατημένη και τετριμμένη οδός κάποιων τεχνητά νεκραναστημένων, επαγγελματιών χριστιανοκάπηλων κι ελλαδέμπορων του παρελθόντος, πρέπει να αποφεύγεται, όπως αποστρέφεται ο διάβολος το λιβάνι.

Ο τωρινός φορέας δεν θα επηρεάζεται από την εμπάθεια, τα μίση, την αδράνεια και την παθητικότητα των πολιτικών σχημάτων του παρελθόντος, αλλά θα επιδιώξει το τέλος του παρασιτισμού, τη δημιουργία υποδομών πρωτογενούς παραγωγής στον οικονομικό τομέα. Θα επιδοθεί στην αξιοποίηση των άφθονων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, προς όφελος όμως του λαού της κι όχι των ξένων συμφερόντων.

Γίνεται αναφορά για έναν φορέα που πρέπει να στελεχώνεται από νέα, καθαρά, αμερόληπτα κι άφθαρτα πρόσωπα, τα οποία να έχουν ανιδιοτέλεια κι αγωνία για το μέλλον της πατρίδας, αλλά κανείς απολύτως, από όσους άσκησαν μέχρι τώρα οποιαδήποτε μορφή διοίκησης κι εξουσίας, όσους λέρωναν έστω κι έμμεσα τα χέρια τους μέσα στο παιχνίδι της συναλλαγής.

Λοιπόν, εν κατακλείδι συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι επείγει πια η «ώριμη» στιγμή της σύσσωμης και μαζικής κινητοποίησης όλων μας, της συσπείρωσης, της συστράτευσης και της σθεναρής και πραγματικής αντίστασης στα «βρώμικα» σχέδια των αλετήρων της Πατρίδας μας. Μάλιστα ήδη έχει χαθεί ανεκμετάλλευτος υπερπολύτιμος χρόνος που δεν αξιοποιήθηκε, ούτε με τον κατάλληλο πνευματικό μας αγώνα.

Κανένας πραγματικός Έλληνας δεν έχει πια εδώ και τώρα το δικαίωμα να ολιγωρήσει, να καθυστερήσει ή να επιβραδύνει το ρυθμό του και να παραμείνει απαθής κι ανενεργός. Όλοι οφείλουν να ενεργοποιηθούν. Ο καθένας απ’ τη σκοπιά του, το μετερίζι του και ανάλογα τις δυνάμεις και τη δυναμική του.

Δεν ευσταθεί μια στάση αναμονής περαιτέρω, την θεοσκότεινη στιγμή που όλα γύρω μας αμπαρώνονται, περικλείονται και καταρρέουν κάνοντας πάταγο. Ο τόπος μας, οι μνήμες μας, οι ζωές μας, όλα τα αγαθά μας, καταστρέφονται και ξεπουλιούνται. Η σύμπνοια είναι απαραίτητη για να εμβολίσει την απληστία των δανειστών, συμμάχων και συνεταίρων, μαζί με την δουλόφρονη πρακτική των συμπατριωτών μας υποτακτικών.