Γράφει ο Αντώνης Κολιάτσος *

Πολλά και εύλογα τα ερωτήματα… Που το πάνε οι δανειστές; Τι θα γίνει με την αξιολόγηση; Έρχεται και τέταρτο μνημόνιο; Θα γίνει συμφωνία ή θα πτωχεύσουμε και ντε φάκτο; Φεύγει ο Αλέξης και έρχεται ο Κυριάκος; Θα γίνουν νέες εκλογές ή θα απλά θα παραιτηθεί η κυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», ώστε να οδηγηθούμε σε μια κυβέρνηση «Τεχνοκρατών» ή εν πάση περιπτώσει σε ένα κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης κομματικής στήριξης; Στηρίζουν τον Τσίπρα οι Αμερικάνοι; Η απάντηση δυστυχώς σε κάθε ένα από τα πιο πάνω ερωτήματα, εκ των πραγμάτων, δεν είναι εύκολη ούτε μπορεί να είναι μονοσήμαντη. Και αυτό γιατί στην πολιτική είναι πολύ δύσκολο να γίνουν έγκυρες προβλέψεις. Εξ’ άλλου στο από πλήθος οικονομικών, κοινωνικών πολιτικών και γεωπολιτικών παραμέτρων καθοριζόμενο ελληνικό πρόβλημα, που εκ εκτός της εγγενούς μεταβλητότητας που το χαρακτηρίζει, η επίλυσή του περνάει μέσα και από σκοτεινά, αλλά ισχυρά, κέντρα αποφάσεων του παντοδύναμου «οικονομικό-πολιτικό-γεωπολιτικό - γεωστρατηγικού» μπλοκ της κατεστημένης παγκόσμιας εξουσίας ( ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, βερολινέζικη ελίτ, κ.ά), κάθε είδους πρόβλεψη ακόμη και από τον πιο έμπειρο αναλυτή, θα ισοδυναμούσε με προφητεία…. Και ως γνωστό, οι μετά Χριστόν προφήτες, απλά δεν υπάρχουν. Εν τούτοις, κατά τον γράφοντα, θα μπορούσε να προσεγγίσει κανείς, και μάλιστα ικανοποιητικά, την κατεύθυνση, την έκταση και την ποιότητα των ελληνικών εξελίξεων, εάν κατά κάποιον τρόπο, έμπαινε στον κόπο, να αναζητήσει κάποιες «σταθερές» που ενυπάρχουν και συνυπάρχουν με τις πολλές «μεταβλητές» της σύνθετης ελληνικής εξίσωσης, τη λύση της οποίας, δυστυχώς, οι δανειστές και οι ελληνικές κυβερνήσεις, αδυνατούν να τη βρουν στα έξι χρόνια των μνημονίων….

Υπό αυτή την έννοια μέσα στις πρώτες από τις ανωτέρω «σταθερές» του ελληνικού προβλήματος, θα μπορούσε να ξεχωρίσει κάποιος την αναξιοπιστία που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών που κυβέρνησαν τη χώρα την περίοδο των δύο πρώτων μνημονίων, αλλά και των σημερινών κυβερνώντων που εδώ και 15 μήνες κυβερνούν υπό την ασφυκτική πίεση της εφαρμογής του τρίτου (μνημονίου). Η οποία αναξιοπιστία, οδηγεί σε μία «ενδημική» και μη αναστρέψιμη, πλέον, εχθρότητα του κόσμου απέναντι στους πολιτικούς, ακυρώνοντας κάθε ελπίδα επίτευξης της απαραίτητης κοινωνικής συναίνεσης, προκειμένου ο ελληνικός λαός να αποδεχθεί ακόμη και τα πλέον ανώδυνα, αλλά ταυτόχρονα και απολύτως αναγκαία μεταρρυθμιστικά μέτρα.

Μια δεύτερη τέτοια «σταθερά», είναι αυτή που συνθέτουν η πέραν πάσης αμφιβολίας διακυβερνητική απειρία της πλειονότητας των κυβερνητικών στελεχών, ο σχεδόν καθημερινά επιδεικνυόμενος ερασιτεχνισμός τους και, φυσικά, οι ιδεολογικό-πολιτικές αγκυλώσεις κάποιων «Συριζαίων»- κυρίως εκείνων με προέλευση τον σκληρό πυρήνα του 4%. Στην οποία ανωτέρω «σταθερά» πρέπει να προστεθούν τα πολύ σοβαρά υφιστάμενα επίχειρα των καταστροφικών χειρισμών των νυν και τέως κυβερνητικών ιθυνόντων στην από 10-ετίες βαρύτατα ασθενούσα ελληνική οικονομία και κυρίως το ασήκωτο εθνικό φορτίο του πρόσφατα ενσκήψαντος και με γεωμετρικούς ρυθμούς επιδεινωθέντος προσφυγικού προβλήματος. Όμως, κατά τον γράφοντα, η πλέον σοβαρή και συνάμα καθοριστική των εξελίξεων «σταθερά», δεν είναι άλλη από τη μεγάλη «μπαμπεσιά» των δανειστών, οποίοι από την επομένη της θητείας της αριστερής διακυβέρνησης Τσίπρα, δεν έπαψαν να βυσσοδομούν εναντίον της, έχοντας βάλει στόχο την ταπείνωση και εν τέλει την ανατροπή της,. Ωστόσο το κακό δεν σταματάει εδώ… Τα πιο κάτω παρατιθέμενα, ήτοι:

-Οι προβαλλόμενες υπερβολικές και συνάμα εκβιαστικές απαιτήσεις του ΔΝΤ και του αγαστά συνεργούντος λόμπι των σκληρών του Βερολίνου, για λήψη νέων και νέων μέτρων λιτότητας.

-Οι μέσω των Wikileaks, αποκαλύψεις των Τόμσεν - Βελκουλέσκου, που αν μη τι άλλο επιβεβαιώνουν ότι οι δανειστές είναι αυτοί που σκόπιμα καθυστερούν τις διαπραγματεύσεις και πως οι ίδιοι δεν θέλουν να κλείσει, χωρίς επί πλέον «αίμα», η περίφημη 1 η αξιολόγηση.

-Οι συνεχιζόμενες «Αμερικανό-Γερμανικές» καντρίλιες γύρω από την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, που για τους υποψιασμένους αιτιολογούνται από τις μεγάλες νομισματικές, γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και άλλου είδους διαφορές, μεταξύ της Γερμανικής Ευρώπης και της πέραν του Ατλαντικού μεγάλης Πολιτείας.

-Οι πάγιες επιδιώξεις των δανειστών να περάσουν τα σκληρά μέτρα από μια αριστερού πρόσημου κυβέρνηση -και ει δυνατόν από ένα κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης στήριξης- προκειμένου αφ’ ενός να επιμερισθεί το πολιτικό κόστος της υπερψήφισής τους σε περισσότερες πολιτικές δυνάμεις και αφ’ ετέρου να μειωθεί κατά το μέγιστο δυνατόν η ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων από την εφαρμογή τους.

-Οι από διαφορετικά κέντρα εκτοξευόμενες απειλές προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, ότι στην περίπτωση που οι δανειστές επιμείνουν στην επιβολή όλο και πιο σκληρών μέτρων λιτότητας, η παραίτηση Τσίπρα θα είναι αναγκαστική και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αναπόφευκτη.

- Οι ασκούμενες πιέσεις των Αμερικανών στους Γερμανούς(σ.σ, οι Κυριακάτικες συνομιλίες Ομπάμα- Μέρκελ στο Ανόβερο αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα έχουν), να «μαλακώσουν» απέναντι στον Τσίπρα, ώστε να αποφευχθεί η πιο πάνω εξέλιξη, η οποία ειδικότερα κατά τους σφόδρα ανησυχούντες υπερατλαντικούς ιθύνοντες, θα έφερνε στην γεωπολιτικά πολύτιμη αυτή γωνιά της Ευρώπης, όλο και πιο κοντά την κοινωνική έκρηξη και ένα σκηνικό πολιτικής αστάθειας, που κατά αποτέλεσμα θα ενέτειναν την αναταραχή στον ευαίσθητο χώρο «Ουκρανία- Συρία- ΝΑ Μεσόγειος-Βόρεια Αφρική» και θα δρομολογούσαν απρόβλεπτες εξελίξεις, ιδιαίτερα ζημιογόνες για τα δυτικά και κυρίως τα αμερικανικά συμφέροντα.

-Οι ανοήτως, επιπολαίως και ρεβανσιστικά κινούμενες εγχώριες πολιτικές δυνάμεις, που στο όνομα της δικαίωσης της πολιτικής των κυβερνήσεων των «Σαμαρά-Βενιζέλου» και της αγωνίας τους για μια ολική επαναφορά τους στους κυβερνητικούς θώκους, υπονομεύουν, δυναμιτίζουν και αποδυναμώνουν την εθνική προσπάθεια της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, αντί να την συνδράμουν εποικοδομητικά, καλύπτοντας τα όποια διαπραγματευτικά και άλλου είδους στραβοπατήματα της σημερινής κυβέρνησης.

Είναι (τα προαναφερθέντα) μερικές ακόμη από τις «σταθερές», που διέπουν το σύνθετο ελληνικό πρόβλημα, το οποίο, ας μη γελιόμαστε, στο μέτρο που παραμένει άλυτο, προοιωνίζεται ένα εκρηκτικό αδιέξοδο για την Ελλάδα και μαύρες μέρες για τον ελληνικό λαό.

Παρόλα αυτά, ο γράφων, θεωρεί πολλαπλά χρήσιμη την παράθεση, πιο κάτω, του σπουδαίου άρθρου του δημοσιογράφου κ. Αλέξανδρου Βέλιου, που φέρει τον τίτλο «εκρηκτικό αδιέξοδο»(σ.σ, εφημ. «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», της Κυριακής 17/4/2016, σελ.8), το οποίο μιλάει εμπεριστατωμένα για όλα τα όσα τελευταία συμβαίνουν στο χώρο των διαπραγματεύσεων, προσεγγίζει ικανοποιητικά τις πιθανές εσωτερικές εξελίξεις και κατά μία έννοια αποκαλύπτει τις κρυφές επιδιώξεις των δανειστών.. Το ενδιαφέρον άρθρο του κ. Βέλιου, με το οποίο, σημειωτέον, ο γράφων δεν συμφωνεί κατ’ ανάγκη με όλα τα σημεία του, έχει ως εξής:

«Το νέο αδιέξοδο στις μνημονιακές διαπραγματεύσεις είναι ίσως πολύ βαθύτερο από ό,τι φαίνεται και - το χειρότερο- ξεπερνά την Ελλάδα. Η κατάσταση έχει περιέλθει σε οριακό σημείο και η χώρα μας δεν διαθέτει, αντικειμενικά, τα εργαλεία για να τη χειριστεί. Συγκρούονται, στην πραγματικότητα, με άδηλες επιδιώξεις, η μια πλευρά του Ατλαντικού(ΔΝΤ) με την άλλη (ΕΕ). Η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση, κινδυνεύει να συνθλιβεί και δεν μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό.

Τυπικά το ΔΝΤ ζητεί ανυποχώρητα «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, ως μη βιώσιμου. Αλλά το ελληνικό χρέος είναι πλέον διακρατικό, το έχουν φορτωθεί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι η Γερμανική Βουλή αποκλείεται να υπερψήφιζε ένα «κούρεμα» που θα στοίχιζε μερικές δεκάδες δις στη Γερμανία. Ο Σόιμπλε έχει αντιπροτείνει κάποιες συμβιβαστικές φόρμουλες, στην προσπάθειά του να σώσει την παρτίδα. Το ΔΝΤ ωστόσο επιμένει και απαιτεί πλέον εκβιαστικά όχι κάποια επιπλέον μέτρα, αλλά ουσιαστικά ένα νέο μνημόνιο με τους δικούς του σκληρότερους όρους. Είναι δυνατό κάτι τέτοιο να γίνει δεκτό από οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση;

Τόμσεν, Βελκουλέσκου και Σια δεν είναι παρά πληρωμένα πιστόλια στην υπηρεσία της Ουάσινγκτον και κάποιων διεθνών νεοφιλελεύθερων κλαμπ, που λυμαίνονται μέσω του Ταμείου τα εκτροχιασμένα κράτη. Η υποκλαπείσα συνομιλία τους, όπως διέρρευσε στα Wikileaks, ήταν χαρακτηριστική. Τι επιδιώκει εντέλει το ΔΝΤ ως εργαλείο αυτών των συμφερόντων; Πιθανότατα να αποδυναμώσει τη Γερμανία διαλύοντας το σημερινό ευρωπαϊκό εποικοδόμημα μέσω Grexit και Brexit. Πρόβλημα πάντως με μια προοπτική είναι σαφές πως δεν έχει! Γι’ αυτό και στις διαπραγματεύσεις της Αθήνας το ΔΝΤ εκβιάζει στυγνά και το Βερολίνο πιέζεται.

Υπάρχει και μια άλλη, γεωπολιτική παράμετρος που αφορά ειδικότερα τη χώρα μας. Ένα Grexit θα μας παρέδιδε στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ΔΝΤ ακόμα και αν περνάγαμε στη δραχμή. Γιατί άλλη πηγή δανειοδότησης δεν θα είχαμε. Η Ευρωζώνη δεν θα είχε πλέον ούτε αρμοδιότητα ούτε δυνατότητα χρηματοδότησης. Μέσω ΔΝΤ, όμως, ο γεωπολιτικός έλεγχος της Ελλάδας θα περνούσε ολοκληρωτικά στις ΗΠΑ. Κάτι που με δεδομένες τις συνθήκες αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή είναι ενδεχομένως επιθυμητό ή και επιδιωκόμενο από την Ουάσινγκτον… Δεν είναι άλλωστε μια εξέλιξη που θα έβρισκε διακαώς αντίθετο τον Σόιμπλε, ο οποίος είχε πάντα την τάση να ξεφορτωθεί το αγκάθι που λέγεται Ελλάδα. Το Brexit είναι βέβαια μια άλλη ιστορία.

Σε αυτό το μπρα ντε φερ τα περιθώρια της κυβέρνησης είναι ισχνότατα και αμιγώς επικοινωνιακά. Η διαρροή της γνωστής συνομιλίας στα Wikileaks εξέθεσε μεν τις επιδιώξεις του ΔΝΤ, αλλά το αυτί των μισθοφόρων του δεν ίδρωσε (μόνο το εγχώριο παρασιτικό σύστημα κατήγγειλε περίτρομο και σοκαρισμένο ότι… θύμωσε η Λαγκάρντ, διότι δεν φανήκαμε καθώς πρέπει,, λες κι η πολιτική σε αυτά τα επίπεδα εξαρτάται από το savoir vivre). Ωστόσο η διαρροή έγινε προφανώς για να διαθέτει η κυβέρνηση ένα επιθετικό χαρτί σε περίπτωση αδιαλλαξίας του ΔΝΤ και ρήξης, όπως αυτή που ήδη επαπειλείται. Το ίδιο και η εξαγγελία της μονομερούς κατάθεσης του ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου, είναι κυρίως για εσωτερική κατανάλωση: Η κυβέρνηση θέλει να εμφανιστεί αδιαπραγμάτευτη σε κάποιες «κόκκινες γραμμές» που ευαισθητοποιούν την κοινή γνώμη. Κατά τα άλλα, τα ταξίδια εις Παρισίους κ.λπ. ουδέν εξυπηρετούν. Δεν είναι ο Τσίπρας που δεν σέβεται τους όρους του τρίτου Μνημονίου, αλλά το ΔΝΤ. Και η Γερμανία, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, δεν δύναται να πετάξει το Ταμείο έξω από τις διαπραγματεύσεις.

Άρα; Άρα, αν το αδιέξοδο παραμείνει, η μόνη διέξοδος του Αλ. Τσίπρα θα είναι οι εκλογές. Και η υποκλοπή και η μονομερής κατάθεση των δύο νομοσχεδίων προς αυτή την κατεύθυνση δείχνουν – είναι προεκλογικά χαρτιά διά παν ενδεχόμενο. Όχι, δεν είναι αλήθεια ότι ο νυν πρωθυπουργός επιδιώκει τη φυγή διά της κάλπης. Να διαρκέσει στην εξουσία στόχευε και όχι να αποτελέσει παρένθεση. Αλλά το ΔΝΤ, αν εμμείνει στις θέσεις του, δεν του αφήνει άλλη διέξοδο. Είναι σαφώς προτιμότερο να πάει σε εκλογές και ας τις χάσει – θα είναι λιγότερο πικρό το ποτήρι από ένα τέταρτο μνημόνιο της κ. Λαγκάρντ. Στην περίπτωση αυτή θα φύγουν οι ερασιτέχνες (που έχουν αποδειχθεί πιο επαγγελματίες από ό, τι γενικώς εκτιμάται) και θα έρθουν οι εθελόδουλοι (που είναι λιγότερο επαγγελματίες από ό, τι θεωρείται). Γενικώς, ετούτη τη στιγμή όλα είναι ανοιχτά, αλλά βιώσιμη λύση για τη χώρα δεν είναι ορατή».

(*) Ο Αντώνης Κολιάτσος είναι μαθηματικός και αρθρογράφος

e-mail akoliatsos@gmail.com