Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Αυτό το πόνημα συμφωνεί με το πνεύμα που εκφράζει ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων σε αντίστοιχη ομιλία του, καθώς πλησιάζει ο καιρός να ευφρανθούμε και να πανηγυρίσουμε από τη μεριά μας, όλοι όσοι ισχυριζόμαστε ότι τρέφουμε αμέριστη αγάπη προς τον Ιησού Χριστό. Ας σκιρτάμε όλοι από άφατη χαρά κι ευφροσύνη, γιατί Αυτός αναστήθηκε εκ νεκρών.

Ασυγκράτητα κύματα συγκίνησης και πόνου ψυχής μας μαστίζουν αλύπητα, ακούγοντας τις ασύστολες κατηγορίες κατά του αναμάρτητου κι αμόλυντου Κυρίου των Ουρανών και της γης, που παράνομα, παρανοϊκά κι εγκληματικά Του κατέφεραν οι Ιουδαίοι, στοχεύοντας στην αμαύρωση του άσπιλου Βασιλιά των όλων. Δεν πέτυχαν όμως τον στόχο τους, παρά το αντίθετο αποτέλεσμα, που φέρει η απίθανη συσπείρωση των πιστών, γιατί Αυτός ο Χριστός που εκείνοι ατίμασαν αλαζονικά αναστήθηκε «τριήμερος εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας».

Λοιπόν, όλοι μας αρμόζει να ευφρανθούμε και να αγαλλιάσουμε στο άκουσμα του τόσο σημαντικού και κοσμοσωτήριου γεγονότος της Αναστάσεως, γιατί πρόκειται για καλή αναγγελία που προκαλεί ανείπωτη ευχαρίστηση, χαρά κι ευφροσύνη, όπως αντίστροφα αισθήματα λύπης κι αθυμίας, φέρνει η Σταύρωση

Ας μεταστραφεί το πένθος και να γίνει ευφροσύνη κι ο θρήνος ας μετατραπεί σε χαρά κι απέραντη ευτυχία. Κι ας γεμίσει το στόμα μας από τέτοια αισιόδοξα μηνύματα, γιατί Εκείνος μετά την Ανάσταση, τόνισε πολλές φορές: «Να χαίρεστε», όπως σημειώνουν κι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Διαπιστώσαμε μια κατήφεια που μας βασάνιζε, σαν ρίγος να διαπερνά όλη την ύπαρξή μας στις προηγούμενες ημέρες που ο Χριστός ανέβαινε την ανηφόρα του εξευτελισμού και γελοιοποίησης των Παθών. Δεν πρόκειται για απλή συμπάθεια, αλλά για πραγματική αγάπη που Του τρέφουμε κι αυτή ασφαλώς δικαιολογεί αυτά που νιώθουμε ενδόμυχα

Με την Ανάταση, λοιπόν έπαυσαν και χάθηκαν εντελώς στη λησμονιά του χρόνου, όσα πρώτα λέγονταν και διαδραματίζονταν, γιατί είχαν τέλος το θάνατο, τον Άδη και τον τάφο. Με την Ανάστασή Του ο Μεγάλος Νεκρός, αναδείχτηκε «ελεύθερος ανάμεσα στους νεκρούς» κι αναγορεύτηκε στον μόνο ελευθερωτή των νεκρών.

Εκείνος που με άφθαστη υπομονή προς τις ποικίλες κακουχίες κι υπακοή κι υποταγή προς το Θείο θέλημα του Ουράνιου Πατέρα Του, καταδέχτηκε να ταπεινωθεί παραδειγματικά και να Ενανθρωπήσει και τώρα να φορέσει το ατιμωτικό ακάνθινο στεφάνι, την ψεύτικη βασιλική χλαμύδα, το καλάμι έφερε αντί σκήπτρου κι Αυτός αφού αναστήθηκε, ενδύθηκε το αληθινό διάδημα, ως τροπαιοφόρος, που κατατρόπωσε τη μαυρίλα του θανάτου.

Αναρίθμητοι και πέρα για πέρα πειστικοί είναι οι αυτόπτες μάρτυρες της Ανάστασης του Σωτήρα, όλοι αντικειμενικοί κι αξιόπιστοι, τόσο οι έμψυχες, σεβάσμιες υπάρξεις, όσο κι οι υλικές πηγές. Όλες θετικές, καμία αρνητική, ακόμη κι οι ιστορικές περιγραφές της εποχής, ακόμη κι εθνικών ιστοριογράφων. Κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλλει, ούτε να αμφισβητήσει ένα τέτοιας καθολικής αποδοχής γεγονός.

Μερικές τόσης αυξημένης ισχύος διαβεβαιώσεις είναι: Η ταφόπλακα που δέχτηκε το άχραντο σώμα του Κυρίου, λαξευτός βράχος που για πρώτη φορά εγκαινιάστηκε, ο λίθος που κύλισε, οι Άγγελοι του Θεού που ήταν παρόντες, ο Πέτρος, ο Ιωάννης, ο Θωμάς κι όλοι οι άλλοι Απόστολοι, οι Μυροφόρες γυναίκες στις οποίες εμφανίστηκε, το σάβανο που φορούσε, οι στρατιώτες που φρουρούσαν, τα τριακόσια αργύρια της προδοσίας κλπ.

Ακόμη όμως και δευτερεύοντα γεγονότα, που πλαισιώνουν το κεντρικό, της Ανάστασης, όπως η πορεία των δύο Μαθητών με τον Χριστό στην Εμμαούς, η Ταβιθά που αναστήθηκε εκ των νεκρών στο όνομά Του, η τριήμερος παραμονή του Ιωνά στην κοιλία του κήτους, η θάλασσα κι η άγρα των ψαριών κι η ανθρακιά, που ήταν αναμμένη στην ακρογιαλιά και το ψάρι που τοποθέτησαν πάνω της να ψηθεί. Όλα αυτά είναι αψευδείς μάρτυρες, που κάνουν πασίγνωστη την Ανάσταση του Κυρίου.

Δεν αφήνει περιθώρια διάστασης απόψεων, ούτε μιας παραμικρής αμφιβολίας, ούτε αντίθετης ερμηνείας κι ο Πέτρος, ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος, αυτός που την ώρα του Θείου Πάθους, σαν άνθρωπος δείλιασε και Τον είχε αρνηθεί. Μετά όμως τρεις φορές ομολόγησε φανερά την μεταμέλειά του και συγχρόνως την μεταστροφή του σε αμέριστη αφοσίωση. Τότε για να φανεί η αξία της μετανοίας, πήρε εντολή από τον Χριστό για οικοδομή πάνω του της Εκκλησίας Του, ποιμαίνοντας τα αγαπημένα παιδιά Του, τα νοητά πρόβατα.

Λοιπόν, βλέπουμε εν κατακλείδι του προκειμένου σύντομου πονήματος πως υπάρχει μια ατελεύτητη πληθώρα έγκυρων κι έγκαιρων αποδείξεων που συνηγορούν αναντίρρητα στην αναφώνηση του «Αληθώς Ανέστη».

Πραγματοποιήθηκε αυτό το υπερφυσικό συμβάν στη γη, ασυνήθιστο στον κοσμικό χώρο μας, γιατί είναι ένα ουράνιο μυστήριο και γι’ ατό είναι ακατάληπτο απ’ τον πεπερασμένο νου του ανθρώπου, εκτός από την περίπτωση της φώτισης του Θεού. Προηγήθηκε όμως ο Γολγοθάς, όπως η καταιγίδα της λιακάδας που έπεται και την κάνει πιο ποθητή.

Απ’ τον Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου, παραδειγματιζόμαστε και στο επίπεδο του ατομικού μας σταυρού και περιμένουμε με αισιοδοξία, να ακολουθήσει η ανάκαμψη, αντλώντας δύναμη απ’ την Ανάσταση του Κυρίου, που δεν αργεί και σηματοδοτεί τη λύτρωσή μας, φέροντας την επίγεια εγκαθίδρυσή Του για πάντα, δυνάμει της Εκκλησίας Του. Σαν αντίδοτο από μας, ζητάει την πίστη μας και την άδολη καρδιά μας.

Μέσα στα δύο Λειτουργικά βιβλία «Τριώδιο» και «Πεντηκοστάριο», φαίνεται καθαρά και ξάστερα η διδασκαλία κι ερμηνεία των Αγίων Πατέρων και της Εκκλησίας μας, η οποία κατηχεί και διδάσκει το πνευματικό νόημα των κινητών γιορτών της Χριστιανοσύνης, κατά την ευλογημένη αυτή περίοδο. Αυτά τα τόσο σημαντικά κι ουσιώδη κείμενα βοηθούν κάθε Χριστιανό, να ζήσει και να κατανοήσει καλύτερα τα διαδραματισθέντα στις γιορτές, που περιλαμβάνονται κατά το εν λόγω διάστημα.

Ο Σταυρός κι η Ανάσταση αποτελεί το επιστέγασμα κι αποκορύφωμα συνάμα της θεμελίωσης κι αποπεράτωσης της Χριστιανικής διδασκαλίας. Τα νάματα της πίστεως συνεχίζουν να αναβλύζουν και να επιβεβαιώνονται καθ’ όλη τη διάρκεια της τριετούς δημόσιας δράσης.