Με αφορμή τη συζήτηση για τη μείωση και τη σταδιακή κατάργηση του ΕΝΦΙΑ στις κύριες κατοικίες μικρών οικισμών, θεωρώ ότι το ζήτημα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί και από μια διαφορετική οπτική. Κάθε φορολογική ελάφρυνση για τους πολίτες είναι ασφαλώς θετική και ευπρόσδεκτη. Δεν μπορεί, όμως, να αποτελεί από μόνη της αντικείμενο πανηγυρισμού το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός χωριών και οικισμών του ν. Άρτας απαλλάσσεται από τον ΕΝΦΙΑ.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσα χωριά δεν θα πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τόσα χωριά έχουν φτάσει σε τέτοιο δημογραφικό σημείο, ώστε σήμερα η απαλλαγή από έναν φόρο να παρουσιάζεται ως σημαντική επιτυχία.

Όταν η χώρα μας αντιμετωπίζει σοβαρή δημογραφική κρίση, όταν η ελληνική ύπαιθρος γερνά και οι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα χωριά τους, όταν σχολεία κλείνουν, υπηρεσίες υποβαθμίζονται και η παραγωγική δραστηριότητα περιορίζεται, τότε χρειάζεται περισσότερος προβληματισμός και λιγότερος πανηγυρισμός.

Ο ν. Άρτας δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους κατοίκους που δεν θα πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Χρειάζεται περισσότερους κατοίκους που θα έχουν εργασία και εισόδημα. Χρειάζεται νέους ανθρώπους που θα μπορούν να παραμείνουν στον τόπο τους, να δημιουργήσουν οικογένεια, να επιχειρήσουν, να καλλιεργήσουν τη γη, να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, να επενδύσουν και να δημιουργήσουν πλούτο. Χρειάζεται χωριά ζωντανά.

Χωριά με παιδιά, σχολεία, επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφους, μικρές επιχειρήσεις, υπηρεσίες και κοινωνική ζωή. Αυτό θα πρέπει να είναι το ζητούμενο. Δεν θα έπρεπε να θεωρούμε μεγαλύτερη επιτυχία το ότι ένα χωριό δεν πληρώνει ΕΝΦΙΑ από το να έχει κατοίκους που εργάζονται, παράγουν και μπορούν να ανταποκρίνονται στις φορολογικές τους υποχρεώσεις.