Της Ειρήνης Κατσούλα

Ο ίδιος βρίσκεται σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, αφού «έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του», όπως μου ανέφερε χαρακτηριστικά, ενώ αποφεύγει πια να δει τηλεόραση από το ισχυρό σοκ που υπέστη να έχει δει τα σπίτια του, τους κόπους μιας ζωής, να έχουν κοπεί στα δυο από το πέρασμα της καταστροφικής πλημμύρας.

«Το ένα σπίτι (το πιο καινούριο του ’82) ξεθεμελιώθηκε από το πίσω μέρος και οι κολώνες βρίσκονται στον αέρα στο χείλος του γκρεμού, ενώ το πιο παλιό σπίτι (του ΄74) κόπηκε στα δυο, με το ποτάμι να έχει πάρει το μισό σπίτι και να το έχει διαλύσει, ψυγεία, κρεβάτια, ντουλάπες χάθηκαν στο ρέμα του ποταμού», μου δήλωσε ο κ. Κώστας. Και αν τώρα, στη σημερινή εποχή, τα δεδομένα για να βγάλει κάποιος οικοδομική άδεια είναι διαφορετικά και ιδίως σε τέτοιες τοποθεσίες, αξίζει να σημειωθεί ότι τα εν λόγω σπίτια που καταστράφηκαν είχαν και τα δύο άδεια, δεν ήταν παράνομα, το ένα πήρε άδεια το 1974 και το άλλο το 1982, όπως μου τόνισε ο ιδιοκτήτης τους.

Ο κ. Κώστας, με θλίψη και τρεμάμενη φωνή, μου διηγήθηκε πώς ενημερώθηκε για το τραγικό συμβάν, αλλά και για όλες τις προσπάθειες που έκανε τόσα χρόνια για να προστατέψει το σπίτι του από μια τέτοια καταστροφική πλημμύρα. «Την Παρασκευή τηλεφώνησα στον γείτονά μου, που είναι και ξάδερφός μου, να τον ρωτήσω πώς είναι τα πράγματα στο χωριό και τον άκουσα στο τηλέφωνο να κλαίει με λυγμούς, να οδύρεται… Τον ρώτησα «Γιατί κλαις Αντώνη; Τι έγινε;» και αμέσως μου είπε ότι η πλημμύρα πέρασε μέσα από το χαμηλότερο σπίτι και το έκοψε στα δυο, παίρνοντας ψυγεία, κρεβάτια, ντουλάπες… Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, δεν μπορούσα να συνέλθω… Οι κόποι μιας ζωής χαμένοι… Εκεί είχε γεννηθεί και μεγάλωσε κι ο πατέρας μου. Τόσα χρόνια δεν είχε συμβεί κάτι ανάλογο… Κατέρρευσα, ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και χρειάστηκε να πάρω φαρμακευτική αγωγή. Τώρα που σας μιλάω είμαι κάπως καλύτερα… Τα δυο μου εγγόνια κλαίνε και στενοχωριούνται και προσπαθούν να με κρατήσουν να μην πάθω τίποτα. Δεν μπορώ να έρθω στο χωριό, φοβάμαι ότι θα «μείνω στον τόπο» αν δω από κοντά την καταστροφή!»

Και συνέχισε «Μάζευα χρόνια χρήματα και κάθε φορά έφτιαχνα και κάτι στο σπίτι. Μα η μεγαλύτερη χαρά ήταν να βλέπω τα εγγόνια μου να παίζουν ευτυχισμένα το καλοκαίρι στο χωριό. Τους είχα βάλει και μπασκέτες και γι’ αυτό ερχόμασταν με τη γυναίκα μου, την κόρη μου και τον γαμπρό μου, για να αγαπήσουν και τα εγγόνια μου τον τόπο μας. Τώρα διαλύθηκαν όλα, εγώ «δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου» για να πεις ότι θα τα φτιάξω ξανά… Από την τηλεόραση είδα την κατάντια, τους κόπους μου να έχουν χαθεί!»