Ένα πολιτικό «Αρλεκιν», γεμάτο από ιστορίες αμοραλισμού και ξετσίπωτης κοροϊδίας του λαού, και κυρίως δηλώσεις πίστης στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και σε διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα, από τα οποία ζητά ξανά το χρίσμα της αστικής διακυβέρνησης, είναι τελικά το «πολυαναμενόμενο» βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα.

Οπως αναμενόταν, το «αφήγημα» Τσίπρα εστιάζει ιδιαίτερα στην περίοδο της διακυβέρνησής του, προσπαθώντας να δικαιωθεί και να δικαιώσει τις αντιλαϊκές επιλογές του. Μέσα δε από τις διάφορες ιστορίες πολιτικού κουτσομπολιού, την «αυτοκριτική» και τις κρίσεις για το πόσο «ανεπαρκές», «εγωπαθές» και «εκτός τόπου και χρόνου» ήταν το υπουργικό συμβούλιο που ο ίδιος συγκρότησε τον Γενάρη του 2015, επιβεβαιώνει στην πραγματικότητα ότι «οι κατάλληλοι άνθρωποι βρέθηκαν στην κατάλληλη θέση» για να βγάλουν σε πέρας τη βρωμοδουλειά του συστήματος. Φορτώνοντας ένα ακόμα μνημόνιο και εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους στις πλάτες του λαού, προκειμένου το κεφάλαιο να βγει αλώβητο από την κρίση και να «επιστρέψει στις αγορές», με εγγυητική τα ματωμένα πλεονάσματα, τους τσακισμένους μισθούς και συντάξεις, και κόβοντας τις όποιες ριζοσπαστικές διαθέσεις υπήρχαν σε λαϊκά στρώματα, με τη λογική του «μονόδρομου».

Ολα αυτά επιχειρείται να κρυφτούν από τη «λογοτεχνική» αφήγηση και τις πιπεράτες λεπτομέρειες, ενώ όλο το κομμάτι που αφορά την περιβόητη «διαπραγμάτευση» και το δημοψήφισμα επιβεβαιώνει ότι το ζητούμενο ήταν ένα άλλο μνημόνιο από εκείνο που πρότειναν οι «θεσμοί». Και, φυσικά, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από τους ίδιους (ούτε και από τις ΗΠΑ, όπως του ξεκαθάρισε τηλεφωνικά ο τότε Πρόεδρος Ομπάμα...) η παραμονή στην Ευρωζώνη.

Ενδιαφέρουσες - υπό το φως και των σημερινών δυσκολιών και διεργασιών του αστικού πολιτικού συστήματος - είναι επίσης ορισμένες από τις «αποκαλύψεις» για τα όσα έτρεχαν στο παρασκήνιο, π.χ. τις επαφές του Τσίπρα, μήνες πριν την εκλογή του, με τον μετέπειτα κυβερνητικό του εταίρο, τον ακροδεξιό Καμμένο, ή την πρόσκληση στον «μνημονιακό» Θεοδωράκη για σχηματισμό κυβέρνησης, δείχνοντας και πόσο «χάος» χωρίζει τις αστικές πολιτικές δυνάμεις πίσω από τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, όπως ήταν αυτές περί «μνημονιακών και αντιμνημονιακών».