Η πολιτική δεν είναι σκηνή, ούτε αρένα για θεατρικούς μονολόγους και εξάρσεις

Γράφει ο Ιωάννης Κίτσος*
Ένας υπουργός που τόλμησε!
Ένας Υπουργός που δεν φοβήθηκε να απαντήσει!
Ένας Υπουργός που δεν αδιαφόρησε μπροστά στην τοξικότητα!
Ένα ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έπρεπε να δοθεί.
Μια ολική αποκαθήλωση.
Ορισμένοι πολιτικοί συχνά επιδίδονται σε καταγγελίες, θριαμβευτικές δηλώσεις και εξάρσεις, κάνοντας χρήση χειρονομιών που παραπέμπουν σε παράσταση αντί για πολιτική διαδικασία. Έχουν αναγάγει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και την "ηθική ανωτερότητα" σε σήμα κατατεθέν, ενώ οι ρητορικές τους αναφορές θυμίζουν περισσότερο θεατρική παράσταση παρά πολιτική τοποθέτηση. Αλλά όταν οι θέσεις τους εκτίθενται στο δημόσιο πεδίο, η κενότητα αυτών των λόγων συχνά γίνεται αποκαλυπτική.
Όταν συζητείται η σύσταση προανακριτικής επιτροπής για σοβαρές υποθέσεις, κάποιοι πολιτικοί φαίνεται να αποφεύγουν να κατανοήσουν την πλήρη διάσταση των γεγονότων και επιλέγουν να απομακρύνονται από την λογική βρίσκοντας πάντα τους βολικούς κατηγορουμένους, καταργώντας εντελώς το επιχείρημα των δικαιωμάτων και της αθωότητας. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που οι ίδιοι αυτοί πολιτικοί εκμεταλλεύονται τα θέματα της κοινωνικής δικαιοσύνης για να ενισχύσουν το προφίλ τους.
Σε αυτήν ακριβώς την συζήτηση για την προανακριτική επιτροπή, που αναμένεται να στηθεί για την υπόθεση των Τεμπών, ο Υπουργός Δικαιοσύνη προέβει σε κάποιες αποκαλύψεις εναντίον κάποιον υπερασπιστών του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς οι οποίες αυτές αποκαλύψεις ήταν άκρως αποκαθηλωτικές και καθοριστικές για την έκβαση του υπόλοιπου της κοινοβουλευτικής τετραετίας εντός της Βουλής
Ο πολιτικός φαρισαϊσμός έγινε αντιληπτός και καταγγέλθηκε από τον Υπουργό που δεν δίστασε να αποκαλύψει την υποκρισία πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις δήθεν ευαισθησίες. Όταν τα φώτα στραφήκαν σε αυτόν, αντί να κρυφτεί πίσω από εύκολες ρητορικές ή να παίξει το παιχνίδι της πολιτικής θεατρικότητας, έφερε στο προσκήνιο υποθέσεις που άλλοι προσπαθούσαν επιμελώς να θάψουν. Υποθέσεις που, στην πραγματικότητα, αφορούν όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την ηθική ευθύνη των προσώπων.
Η δημόσια ζωή δεν είναι ούτε θέατρο ούτε εύκολες ατάκες για τα πρωινά τηλεοπτικά πάνελ. Η πολιτική έχει να κάνει με την πραγματική διαχείριση δύσκολων και συχνά αντιφατικών καταστάσεων, και όσοι χρησιμοποιούν τη θέση τους για να χτίσουν εικόνα, αντί να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον, διαπράττουν το μεγαλύτερο σφάλμα.
Η ηθική και η δικαιοσύνη δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία προσωπικής προβολής ή πολιτικής κερδοφορίας. Όταν οι πολιτικοί αποδεικνύονται να έχουν εκπέσει από τις ίδιες και τις αρχές που υποτίθεται ότι υπηρετούν, οφείλουμε να τους ξεγυμνώσουμε από την πολιτική τους υποκρισία.
Η πολιτική δεν είναι σκηνή, ούτε αρένα για θεατρικούς μονολόγους και εξάρσεις. Είναι η καθημερινή ευθύνη για την κατανόηση, την αποδοχή της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης. Όταν αυτή η ευθύνη παραμελείται, τότε δεν μιλάμε για πολιτική, αλλά για υποκριτική παράσταση.
*Κίτσος Ιωάννης, Αντιπρόεδρος ΔΗΜΤΟ Ο.Ν.ΝΕ.Δ Άρτας
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ