Και εάν ληφθεί υπόψη ότι εξ' αιτίας αυτού του καταστροφικού πολέμου του Μπάιντεν και της παρέας του, η Ευρώπη, και περισσότερο η Γερμανία, έχασαν το προνόμιο της παροχής φτηνής ρωσικής ενέργειας (σ.σ, φυσικό αέριο, πετρέλαιο) και η Ρωσία στερήθηκε τα πολύτιμα δις ευρώ από την πώλησή της, τότε εύλογα ανακύπτει ένα δεύτερο ερώτημα:

Αλήθεια μετά τον ούτως ή άλλως τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας με την Ουκρανία, τι είναι προτιμότερο για τον πολλαπλά αποδυναμωμένο, αλλά πολύπειρο Πούτιν; Να πραγματοποιήσει εισβολή σε ευρωπαϊκή χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, με συνέπεια να ενεργοποιηθεί το άρθρο 5 του καταστατικού του και να διακινδυνεύσει γενικευμένο πόλεμο της χώρας του με τη Δύση, ή να επιδιώξει την αποκατάσταση των σχέσεών της με την ΕΕ, ανοίγοντας τους αγωγούς για την ροή του φυσικού αερίου και πετρελαίου, που εν τέλει θα είναι προς το συμφέρον αμφοτέρων των πλευρών;

Όμως εδώ είναι πολλοί αυτοί που υποψιάζονται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει με την ουκρανό-ρωσική διελκυστίνδα. Το οποίο δεν είναι άλλο παρά μόνο ό, τι οι πυγμαίοι το πολιτικό ηγετικό δέμας ευρωπαίοι ηγέτες, με διάφορα τερτίπια (σ.σ, σφιχτές αγκαλιές και απλόχερες παροχές χωρίς αντίκρισμα στον ηττημένο επί του πεδίου Ζελένσκυ, κ.ά.) προσπαθούν να ναρκοθετήσουν τις αμερικανικές προσπάθειες για ειρήνευση στην Ουκρανία. Και παρά το γεγονός ότι άλλοτε φανερά και άλλοτε παρασκηνιακά, τα φίλο-ουκρανικά λόγια για δήθεν αμερικανό-ευρωπαϊκή συμπαράταξη, απέναντι στη Ρωσία περισσεύουν, η προσπάθεια να «γαλιφιάσουν» τον πρόεδρο Τραμπ, και να τον φέρουν στα μέτρα τους, δεν αποκρύβεται, αλλά ούτε φαίνεται να επιτυγχάνεται.

Όπως επίσης σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποτυγχάνουν να πείσουν και την κοινή γνώμη των χωρών τους ότι δήθεν επηρεάζουν τις διαβουλεύσεις Ρώσων και Αμερικανών για τον τερματισμό του ρώσο-ουκρανικού πολέμου, και ειδικότερα πως ο Τραμπ έχει εγκρίνει τις νέες εξοντωτικές κυρώσεις με τις οποίες οι αφελείς Στάρμερ-Μακρόν-Μέρτς απειλούν τη Ρωσία, εάν ο Πούτιν δεν αποδεχθεί τις προτεινόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, με προαπαιτούμενη την άνευ όρων εκεχειρία των 30 ημερών.

Ωστόσο αν και γνωρίζουν ότι χτυπούν στου κουφού την πόρτα, εν τούτοις δείχνουν να κόπτονται για κάτι εξ’ ίσου κρίσιμο για τους ίδιους και συνακόλουθα για την Ευρώπη. Και αυτό δεν είναι άλλο από το να πείσουν τον Αμερικανό πρόεδρο ότι για τον τερματισμό του πολέμου θα πρέπει να ενεργήσουν όλοι μαζί κατά του πολεμοχαρή Πούτιν.

Και αυτό, το κάνουν με την ελπίδα πως στα πλαίσια της συλλογικής αντί-ρωσικής δράσης της Δύσης και του πνεύματος συμμαχικής αλληλεγγύης που λογικά αυτή καλλιεργείται, θα καταφέρουν και τον μετριασμό των αμερικανικών δασμών εις βάρος των χωρών τους.

Παρά ταύτα και μόνο το γεγονός ότι, μετά την, από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο επιβληθείσα συμμετοχή του Ζελένσκυ στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης, ακυρώνοντας το τελεσίγραφο των Ευρωπαίων στον Πούτιν, καταδεικνύει για μια ακόμη φορά, ότι στα της επίλυσης του «ουκρανικού» ο Τραμπ εξακολουθεί να τους έχει «στην απέξω». Και ότι οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες, είναι καιρός, πλέον, να αντιληφθούν ότι δεν τους παίρνει άλλο να παίζουν με την αξιοπρέπειά τους.

Γιατί πραγματικά το τελευταίο διεφάνη προ εβδομάδων στο Κίεβο, όπου με τους θεατρινισμούς τους οι Ευρωπαίοι ηγέτες έδειξαν να υπερβαίνουν τα εσκαμμένα όταν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι διασφάλισαν τη συναίνεση του Τραμπ, προανήγγειλαν την απεριόριστη στήριξη της Δύσης στην Ουκρανία, μέχρι και τη δημιουργία ειδικού διεθνούς δικαστηρίου που θα δικάσει τον Πούτιν, για εγκλήματα πολέμου που διέπραξε βομβαρδίζοντας αμάχους σε πόλεις της Ουκρανίας. Και εδώ εύλογα διερωτάται κανείς. Αν έχει λογική και δεν είναι θέατρο του παραλόγου όταν από το ένα μέρος ο Αμερικανός πρόεδρος διαπραγματεύεται με τον Πούτιν την ειρήνευση στην Ουκρανία και από το άλλο χρηματοδοτεί δικαστήριο που θα τον δικάσει (τον Πούτιν) ως εγκληματία πολέμου. Και επομένως αν αυτό δεν εντάσσεται στην αγωνιώδη προσπάθεια των Ευρωπαίων να δικαιολογήσουν τη σκιώδη ύπαρξή τους στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό που διαμορφώνουν οι εξελίξεις στην περιοχή. Εξ’ άλλου:

•Οι μύδροι και τα τελεσίγραφα εναντίον της Ρωσίας, για την αποδοχή της περίφημης εκεχειρίας των 30 ημερών, με απειλή την επιβολή σκληρότερων κυρώσεων εάν η Ρωσία δεν ενδώσει.

•Η περαιτέρω απλόχερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια της Δύσης στην παραπαίουσα Ουκρανία, που απλά φουσκώνει τα μυαλά του αιθεροβάμονα Ζελένσκυ, προτρέποντάς τον να συνεχίσει έναν από χέρι χαμένο πόλεμο.

•Η εκτός τόπου και χρόνου καλλιεργούμενη από την τριανδρία των προθύμων: «Στάρμερ-Μακρόν-Μερτς» αντί-ρωσική υστερία και συνακόλουθα η προβαλλόμενη ρωσική απειλή κατά της Ουκρανίας-και όχι μόνο. Η οποία εξ’ αντικειμένου συνεπάγεται την περαιτέρω παροχή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας, που δήθεν θα ισχυροποιήσει τη θέση του Κιέβου σε μια μελλοντική διαπραγμάτευση με τη Μόσχα. Αλλά ταυτόχρονα προσπερνά αβασάνιστα το γεγονός ότι αυτό θα συμβάλλει στη συνέχιση του πολέμου, κάτι που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι επιλογή του Τραμπ (σ.σ, η δήλωση του ιδίου ότι με τον ερχομό αμερικανικών εταιρειών για την συνεκμετάλλευση των σπάνιων ουκρανικών γαιών, η Ουκρανία δεν θα απειλείται, πλέον, από τα ρωσικά στρατεύματα και επομένως δεν χρειάζεται ούτε την παρουσία ξένων δυνάμεων στο έδαφός της ούτε περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια), επιβεβαιώνει την εγκυρότητα του αμέσως ποιο πάνω συλλογισμού.

•Οι τρομοκρατικές κορώνες τους, για επικρεμάμενη ρωσική απειλή δήθεν εισβολής εναντίον χωρών της Ευρώπης σε βάθος 5-ετίας, κάτι. που εκ των πραγμάτων, ως πραγματοποιούμενης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, αναμφίβολα σηματοδοτεί τη γενναία αύξηση των αμυντικών δαπανών των χωρών της Ευρώπης, αναμφίβολα ικανοποιεί και επιθυμία και του Αμερικανού πρόεδρου και δρά στον κατευνασμό του ανδρός
Μάλλον δικαιολογεί το έγκυρο της πιο πάνω εκδοχής.

Έτσι, οι ίδιοι, με προπομπό εκείνον τον ανεκδιήγητο αρχιγέρακα Ολλανδό ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε και τη συνεπικουρία της πανταχόθεν βαλλόμενης προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της αμφιλεγόμενης Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν (σ.σ, μόλις προχθές το ευρωπαϊκό δικαστήριο την καταδίκασε για αδιαφάνεια στις συναλλαγές που ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχε με το μεγάλο αφεντικό της Pfizer Άλμπερτ Μπουρλά για την προμήθεια των εμβολίων του κορωνοϊού στην ΕΕ), η σκληρή φιλό-ουκρανική ομάδα των προθύμων ευρωπαίων ηγετών (Μακρόν-Στάρμερ-Μερτς-Τουσκ), πέρα από την συστηματική προσπάθεια ναρκοθέτησης των ειρηνευτικών συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν, τελευταία εμφανίστηκαν να υπερτονίζουν την ανάγκη αύξησης των αμυντικών δαπανών των χωρών της ΕΕ σε αστρονομικά επίπεδα.

Και να σκεφθεί κανείς ότι το άθλιο αυτό σκηνικό, που επιχειρούν να στήσουν οι πλην μιας- δύο εξαιρέσεων ευρωπαίοι ιθύνοντες, με αιτιολογικό την δήθεν επικρεμάμενη ρωσική απειλή, είναι πρόδηλο ότι θα χρηματοδοτηθεί με πόρους που θα λείψουν από τους κοινωνικούς προϋπολογισμούς των χωρών της Ευρώπης.

Ωστόσο θα ήταν σοβαρή παράλειψη του γράφοντος, εάν σε όλα αυτά που πράττουν οι κατώτεροι των περιστάσεων ευρωπαίοι ηγέτες, παρέλειπε να επισημάνει τις εκτός τόπου και χρόνου, αξιώσεις των ευρωπαίων ιθυνόντων και κυρίως του Ουκρανού προέδρου. Οι οποίες, όπως στη συνέχεια θα καταδειχτεί, προβάλλονται εκτός τόπου και χρόνου, υπερβαίνουν τη λογική του πολέμου και είναι (όροι) χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του. Ειδικότερα:

• Ενώ, η μέχρι τώρα εμπειρία της τριετούς ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης έχει καταδείξει ότι ο Πούτιν εξακολουθεί να έχει το πάνω χέρι στο πεδίο και συνακόλουθα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

• Ενώ η σημερινή γενικότερη κατάσταση της Ουκρανίας (σ.σ, στρατιωτική, οικονομική, κοινωνική κ.λπ) είναι πολύ χειρότερη σε σχέση με την αντίστοιχη της εποχής Μπάιντεν.

• Ενώ στην περίπτωση που ο Ζελένσκυ συνεχίσει τις τρέλες του, όλα δείχνουν ότι η αμερικανική βοήθεια στο Κίεβο θα είναι συγκριτικά ισχνή, αν ο απρόβλεπτος Τραμπ δεν τη διακόψει ολοσχερώς.

•Ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι η όποια μονομερής βοήθεια της Ευρώπης στην Ουκρανία, δεν φθάνει για να συνεχίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία.

• Ενώ πάμπολλα είναι τα ιστορικά προηγούμενα δικτατόρων, που εν’ όψει ήττας προτίμησαν να «γκρεμίσουν τον ναό μετά των αλλοφύλων», στο οποίο, όμως, ο Πούτιν δύσκολα θα αποτελούσε εξαίρεση και μάλιστα όταν διαθέτει ένα τρομερό πυρηνικό οπλοστάσιο.

Πραγματικά είναι ανεξήγητο πως οι Ευρωπαίοι ηγήτορες επιμένουν στον παραλογισμό, ότι ενισχύοντας στρατιωτικά έτι περαιτέρω την Ουκρανία και επιβάλλοντας κυρώσεις στη Ρωσία θα καταφέρουν να υποχρεώσουν τον Πούτιν να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Ζελένσκυ και να περιορίσει τις απαιτήσεις του.

Και όμως υπό αυτή την εκδοχή, της σύνεσης και υπευθυνότητας, η σκληρή φιλό-ουκρανική ομάδα των προθύμων ευρωπαίων ηγετών(Μακρόν-Στάρμερ-Μερτς-Τουσκ) με τα καμώματά της όχι μόνο δεν διευκολύνει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις Τραμπ-Πούτιν, αντιθέτως κάνει ό, τι περνάει από το χέρι της για να τις τορπιλίσει.

Και, όταν ο Τραμπ αποφάσισε να διαπραγματευτεί το «ουκρανικό» απ’ ευθείας με τον Πούτιν, τότε είναι που οι ίδιοι, συνειδητοποιώντας ότι «τους έχει στην απ’ έξω», κατελήφθησαν από το σύνδρομο που αντικατοπτρίζεται στη γνωστή ρήση «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη».

Υπό αυτή την έννοια τελούντες σε τρικυμία εν καρανίω, προσπέρασαν αβασάνιστα τις πιο κάτω διαχρονικές αλήθειες:

• Ότι πάντα ο πόλεμος τελειώνει με συνθήκη ειρήνης, στη σύναψη της οποίας ο νικητής έχει το επάνω χέρι... Επομένως, εν προκειμένω, είναι τουλάχιστον ανιστόρητοι όποιοι υποστηρίζουν ότι ο ηττημένος επί του πεδίου Ζελένσκυ, μπορεί να θεωρείται διαπραγματευτικά ισότιμος συνομιλητής με τον Πούτιν και μάλιστα ικανός να επιβάλει όρους.

• Ότι προ της επίσημης σύναψης μιας συνθήκης ειρήνης, είναι ιστορικό προηγούμενο, η συνάντηση των ηγετών για την συνυπογραφή της, να ακολουθεί τις διαπραγματεύσεις και ειδικότερα τα συμπεφωνημένα, από τα εξουσιοδοτούμενα κατώτερα κλιμάκια των εμπολέμων. Επομένως το γεγονός ότι στις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης, ορθώς, ορθότατα δεν υπήρξε συνάντηση Ζελένσκυ-Πούτιν. Και ότι δεν έχει λογική η δήλωση Ζελένσκυ «ότι ο Πούτιν φοβάται να με συναντήσει[…]. Ο Πούτιν απέφυγε ένα τετ τα τέτ μαζί μου, γιατί δεν θέλει ειρήνη αλλά συνέχιση του πολέμου» κ.ά.

• Ότι με δεδομένο ότι η Ρωσία είναι ο νικητής του πολέμου, λογικό ακούγεται η Ρωσία να θέλει τη συνέχισή του πολέμου, εάν η Ουκρανία, ούσα ντοπαρισμένη από τις υποσχέσεις στήριξης των Ευρωπαίων, που σημειωτέον χωρίς τη συμμετοχή της Αμερικής είναι χωρίς αντίκρισμα, έχει στυλώσει τα πόδια και επιμένει να βλέπει τα αδύνατα δυνατά και να τα διεκδικεί.

•Ότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, οι Τραμπ και Πούτιν, έχουν ήδη χαράξει τη βασική γραμμή που θα ακολουθήσουν για την επίλυση του «Ουκρανικού». Και επειδή εκ των πραγμάτων αποκλείεται μια νίκη της Ουκρανίας, ο πολιτικός ρεαλισμός των δύο ανδρών, τους έχει δημιουργήσει την πεποίθηση ότι ο Ζελένσκυ όντας ηττημένος επί του πεδίου, θα υποχρεωθεί να υποστεί τα επίχειρα της ήττας του, που εξ’ αντικειμένου συνεπάγεται την παραχώρηση ουκρανικού εδάφους στη Ρωσία. Επομένως στο μέτρο που αυτό είναι πεποίθηση των δύο πρωταγωνιστών, ουδεμία παρέκκλιση από την χαραχθείσα γραμμή θα υπάρξει παρά τις κορώνες των Μακρόν-Στάρμερ-Μερτς-Τουσκ και Ζελένσκυ, για σκληρές νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αν ο Πούτιν κ.λπ.

Μάλιστα κάποιοι, καλά ενημερωμένοι παρατηρητές του «ουκρανικού», θεωρούν τη διαπραγμάτευση της Κωνσταντινούπολης ως «αμερικανό-ρωσική» διπλωματική κίνηση επάνω στην ήδη χαραχθείσα γραμμή Τραμπ-Πούτιν, που είχε σκοπό αφ’ ενός να ακυρώσει το προς τον Πούτιν τελεσίγραφο των αιθεροβατούντων Ευρωπαίων ιθυνόντων, του Ουκρανού προέδρου συμπεριλαμβανομένου. Και αφ’ ετέρου να μπει στο παιγνίδι ο κοινά αποδεκτός Ερντογάν, προκειμένου να πιέσει τον Ζελένσκυ να υποχωρήσει, Διαφορετικά υπονοεί η πιο πάνω άποψη ελλοχεύει ο κίνδυνος ο Πούτιν έχοντας τη δύναμη, αύριο θα απαιτήσει όλο και περισσότερα.

Ο γράφων κλείνοντας την παρούσα ανάλυση του «ουκρανικού», επιθυμεί να διευκρινίσει ότι την παραθέτει με την πεποίθηση ότι η εξέλιξή του πρέπει να ενδιαφέρει κάθε συνέλληνα, Και πως οι απόψεις που διαλαμβάνει, δεν πρέπει να ιδωθούν ούτε υπό «φίλο-Πούτινικό» ή «ή φίλο-Τραμπικό» πρίσμα και περισσότερο με «αντί- ευρωπαϊκό» ή «Αντί-ουκρανικό» χρώμα. Αντίθετα πρέπει να τις κρίνει με βάση τη λογική και αντικειμενικότητα και κυρίως με τα ευρήματα της βαθύτερης ενδοσκόπησης των πτυχών του πολέμου, όπως αυτός διαμορφώθηκε στα τρία χρόνια από την έναρξή του.

Ωστόσο θα επιμείνει σε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η πεποίθησή του ότι το τέλος αυτού του πολέμου πρέπει να αποσυνδεθεί με την δήθεν ρωσική απειλή κατά της Δύσης. Και το δεύτερο είναι ότι τα λογιών ζωτικά συμφέροντα των δύο υπερδυνάμεων, ως επηρεαζόμενα από την ειρήνευση στην Ουκρανία, είναι βέβαιο ότι, αν απαιτηθεί, θα την επιβάλλουν και χωρίς την παρουσία του Ζελένσκυ.