Αναρτήθηκε στις:13-02-20 11:12

«Οι κόρες του νερού - Η τριλογία της διασποράς 1»


Φιλομήλα Λαπατά - Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 - σελ. 371


Μια πολυδιάστατη και πολύτροπη οικογενειακή σάγκα, που εκτείνεται σε περίπου εκατόν πενήντα χρόνια και τέσσερις πόλεις. Τέσσερις γενιές, τέσσερις γυναίκες: Αικατερίνη Χατζηγιάννη (1791-1865), Ναταλία Πατρικίου (1826-1879), Αντωνία Μανωλάτου (1849-1929), Φιλομήλα Λαπατά (1879-1960).Τέσσερις πόλεις που ζήσανε: Βραΐλα, Βιέννη, Κωνσταντινούπολη, Αμβέρσα.

Η «αρχόντισσα» Αικατερίνη ήταν από το γένος Ανδριώτη, από γενιά δραστήριων Ελλήνων μεταναστών της διασποράς. Είχαν έρθει από το Αιγαίο, πριν από τον 18ο αιώνα, έστησαν στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ετοίμασαν αργότερα στα πλούσια σαλόνια τους τον εθνικό ξεσηκωμό και, το 1814, τη μετέπειτα ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Μεγαλέμπορος ο πατέρας της, Κυκλαδίτης, μην αντέχοντας την οθωμανοκρατούμενη Μεσόγειο, έφυγε από την Άνδρο και εγκαταστάθηκε στην Βραΐλα μια όμορφη, πλούσια και εμπορική πόλη στο δέλτα του Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα. Εκεί έκτισε ένα τριώροφο αρχοντικό, που έγινε ο κατεξοχήν χώρος ανάπτυξης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον μεγαλέμπορο από την Οδησσό, Αλέξανδρο Χατζηγιάννη και εγκαταστάθηκαν σε ένα γωνιακό τριώροφο στην Οτέλου Ρόσσου, την πιο αριστοκρατική περιοχή της Βραΐλας. Έκανε η Αικατερίνη μαζί του τρεις κόρες: την Αμαλία, την Αντιγόνη και αργότερα την Ναταλία. Οι δύο πρώτες αδελφές ήταν άχαρες από μικρές. Είχαν γίνει μεγαλώνοντας στρυφνές και κακές. Ήταν πάντα μαζί, με δικά τους αφανέρωτα μυστικά, μιλούσαν μεταξύ τους με μυστικούς κώδικες, έκριναν και κατέκριναν όλους. «Στρίγγλες» τις αποκαλούσε η Αικατερίνη.

Ο Αλέξανδρος έλειπε συχνά, για διάφορα εμπορικά ταξίδια. Αρκετές φορές δικαιολογούνταν ότι εργαζόταν για τον ξεσηκωμό των σκλαβωμένων Ελλήνων, για τον αγώνα, αλλά πολλές φορές ξενοκοιμόταν. Η Αικατερίνη κρατούσε το στόμα της κλειστό και τον θυμό στα μάτια της. Στο σπίτι θα έρθει για δουλειά, η Καυκάσια πόρνη Γιουλίγια Μάγιαρτσουκ, αγαπημένη του Αλέξανδρου. Η Γιουλίγια αμέσως αγάπησε και αφοσιώθηκε στη μικρή Ναταλία. Πολλά χρόνια αργότερα η Γιουλίγια θα έδινε και τη ζωή της για την Ναταλία…

Την χρονιά που τα ψάρια βγήκαν στη στεριά και ψόφησαν, το 1826, για τους κατοίκους των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών και σημάδεψε γεννήσεις, γάμους, θανάτους κακοτυχίες, τότε γεννήθηκε η τρίτη κόρη της Αικατερίνης, η κοκκινομάλλα και πανέμορφη κόρη του έρωτα, η Ναταλία. Για αυτή την κόρη, που γεννήθηκε σε άσχημη χρονιά, προέβλεψε ο Γιούρι ο σαμάνος, που εργαζόταν στο αρχοντικό της Αικατερίνης, ότι αυτή η θυγατέρα της Αικατερίνης, θα γίνει καλλονή, αρχόντισσα, όποιος θα την άγγιζε θα καιγόταν και θα ήταν ο δρόμος της μακρύς και σκοτεινό το πεπρωμένο της…

Η Ναταλία Χατζηγιάννη, η κόρη του έρωτα, έμεινε ξακουστή στην εποχή της για την ομορφιά της και το κακό ριζικό της.

Φύση ανήσυχη και φιλήδονη, η Ναταλία, ενδιαφέρθηκε αποκλειστικά για την τέχνη του έρωτα, τούτο προδιέγραφε ένα μέλλον θυελλώδες και σκοτεινό. Η Καυκάσια της είχε μάθει όλα τα μυστικά της ομορφιάς και η φύση είχε κάνει το θαύμα της σε αυτό το έργο τέχνης που λεγόταν Ναταλία, ύστερα ήρθε η Γιουλίγια και έβαλε τις τελευταίες πινελιές.

Η Ναταλία ήταν το επίκεντρο της προσοχής όλων. Όταν έμπαινε έφηβη σε ένα δωμάτιο, όλοι γύριζαν και την κοίταζαν, σαν να μην μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Άκουγαν το γάργαρο γέλιο της, τις φωνές της, τα καπρίτσια της, τα πείσματά της, την κλασσική μουσική της στο πιάνο. Για τον ανέφικτο έρωτα για την Ναταλία, αυτοκτόνησε ο ευαίσθητος πιανίστας Σαλαβατόρε Μέρολα και ο ιατρός Ιάσων Κομνηνός!!

Δεν τους χωρούσε πλέον ο τόπος από την κακογλωσσιά του κόσμου. Οπότε οι Χατζηγιάννηδες αναγκάστηκαν να φύγουν για την Βιέννη.

-Καταραμένη μάγισσα με τα κόκκινα μαλλιά, ψιθύριζε ο κόσμος.

Εκεί στη Βιέννη, η Ναταλία θα γνωρίσει τον ακαταμάχητο γόη, ιππότη και ιατρό Γεώργιο Πατρίκιο. Θα παντρευτούν στα γρήγορα, δίχως γιορτές, δεξιώσεις και ταξίδι του μέλιτος, διότι ο σύζυγός της έπρεπε να επιστρέψει στις ιατρικές του υπηρεσίες, στο παλάτι του Σουλτάνου, στην Κωνσταντινούπολη.

Οπότε γρήγορα θα αναγκαστεί και η Ναταλία να πάει στην Πόλη και να ζήσει σε ένα μεγάλο δίπατο αρχοντικό σπίτι, με πολυάριθμο προσωπικό, πάνω στο Βόσπορο, κοντά στο παλάτι του Ντολμά Μπαχτσέ. Μόνιμοι φύλακες της Ναταλίας θα γίνουν η Γιουλίγια και ο Μουχτάρ, ο Τάταρος.

Η Ναταλία έπαιζε πολλές φορές πιάνο και τραγουδούσε, αυτό έκανε το υπηρετικό προσωπικό να την αποκαλεί πίσω από την πλάτη της μάγισσα…

Ο βεζίρης Σελίμ Σουλεϊμάνογλου, υπουργός Εξωτερικών, έτυχε να συναντηθεί αρκετές φορές σε διάφορες δεξιώσεις με τον Γεώργιο και την Ναταλία Πατρικίου. Όμως σιγά - σιγά ο βεζίρης αρχίζει να επιθυμεί ερωτικά αυτή την καλλονή γυναίκα. Να χάνει τον ύπνο του, να τον αφήνουν άφωνο τα σμαραγδένια μάτια της. Τη φλερτάρει διακριτικά.

Ο Σουλεϊμάνογλου τη θέλει δική του, να τη δαμάσει, να την υποτάξει, να την ημερώσει, να την κάνει να αλλαξοπιστήσει, να την πάρει σκλάβα στο χαρέμι του. Αποφασίζει να θυσιάσει την φιλία με τον Γεώργιο Πατρίκιο, να ρισκάρει την πολιτική του καριέρα, να βάψει τα χέρια του με αίμα, για χάρη της Ναταλίας...

Δεν έχει μπέσα ο Τούρκος …

Βάζει ο Σελίμ την μυστική αστυνομία να παρακολουθεί κάθε κίνηση της Ναταλίας. Αποφασίζει να την απαγάγει και να ξεκάνει τον γιατρό Πατρίκιο με μαχαιριές. Το σχέδιο του Τούρκου πετυχαίνει εν μέρει. Ο Πατρίκιος ξεψυχάει, η Γιουλίγια σκοτώνεται, για να σώσει την Ναταλία. Η Ναταλία φεύγει κρυφά μαζί με την μικρή της κόρη Αντωνία - Αντωνιέτα, από την Κωνσταντινούπολη για την Βραΐλα, αφήνοντας πίσω τη ζωή που έζησε, τις φιλίες, τα νιάτα της, την ευτυχία που γεύτηκε.

Μέσα σε ένα βράδυ η Ναταλία έχασε δυο πρόσωπα που αγαπούσε περισσότερο: τον Πατρίκιο και την Γιουλίγια. Αδυνάτισε και στέγνωσε. Στράγγιξαν οι χυμοί της νιότης της, μαράθηκε το πρόσωπό της. Η κόρη της η Αντωνία - Αντωνιέτα έγινε μια καλή νοικοκυρά και μαγείρισσα, όμως δεν είχε κληρονομήσει τη μοιραία ομορφιά της Ναταλίας. Η Αντωνία-Αντωνιέτα δεν έβλεπε την μητέρα της καθόλου, διότι η Ναταλία είχε κλειστεί στον εαυτό της. Περισσότερο η Αντωνία ζούσε με τη γιαγιά της την Αικατερίνη. Πήρε όμως την καλύτερη μόρφωση και έμαθε ξένες γλώσσες.

Πεθαίνει η Αικατερίνη και μένει πίσω η Ναταλία τριάντα έξι χρονών, χήρα, με μια μεγάλη πια κόρη.

Ο Γεώργιος Μανωλάτος είναι τριάντα επτά ετών, γνωρίζει την Ναταλία και αποφασίζει να τη ζητήσει σε γάμο. Όταν όμως βλέπει την Αντωνία, ζητάει την κόρη της Ναταλίας σε γάμο!!

Έτσι ο Μανωλάτος παντρεύεται μια κοπέλα που είχε τα μισά χρόνια από τα δικά του. Όμως η Αντωνιέτα αν και δεκαοχτώ χρονών τον ερωτεύτηκε. Η Αντωνιέτα βρήκε την πατρική αγκαλιά. Αυτό είχε ανάγκη…

Η Ναταλία κατάλαβε ότι η ζωή της είχε τελειώσει πια. Ντύθηκε στα μαύρα και δεν φόρεσε άλλο χρώμα μέχρι το τέλος της.

Η Αντωνιέτα και ο Μανωλάτος παντρεύτηκαν, στην άλλη παραδουνάβια πόλη στο Γαλάτσι, το 1867.Η Αντωνιέτα γέννησε τον Σπύρο, τον Νίκο και το 1879, την μέρα που οι κάτοικοι της Βραΐλας είδαν για δεύτερη φορά, ψάρια ψόφια στις όχθες του Δούναβη, την Φιλομήλα.

Η Φιλομήλα έμεινε ονομαστή στην ιστορία της οικογένειας για την ομορφιά της και την ανόητη περηφάνια της…

Λόγος γοργός, σχεδόν παραληρηματικός, σοκαριστικός και συνάμα τρυφερός, εναλλάσσεται με τραγικά γεγονότα, αγάπη και απώλεια, έρωτα και θάνατο, ιστορία και παρελθόν.

Ένα συναρπαστικό και σχεδόν πνιγηρά όμορφο βιβλίο.

Μυθιστόρημα βαθιά ποιητικό, ζωντανό και βαθύ.

Διαβάστε το.

Η Φιλομήλα Λαπατά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής. Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά, και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της. Άλλα έργα της: Οι κόρες της Ελλάδας 1: Η επιστροφή και Οι κόρες της Ελλάδας 2 - Ο διχασμός. Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Κώστας Τραχανάς

img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ