Αναρτήθηκε στις:13-06-19 17:04

Η Ελλάδα προορίζεται να ζήσει


Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος


Ο Μάιος 1453, αποτελεί ένα χρονικό ορόσημο που σημαδεύτηκε για πάντα από την οδυνηρή μνήμη του Ελληνισμού, συγκεκριμένα πρόκειται για την αποφράδα ημέρα Τρίτη στις 29 του μήνα: Τότε συνέβη η πτώση της Βασιλεύουσας, η άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Ο θρήνος στον οποίο υποβλήθηκε το πονεμένο Γένος μας, υπήρξε αξεπέραστος. Η προστάτιδα των πολεμικών επάλξεων των τειχών της, δεν φαντάστηκε την ανοικτή κερκόπορτα κι εκ των έσω θα κυριεύονταν η Πόλη των πόλεων, όπως η Τροία με τον Δούρειο Ίππο. Κι έτσι στέκει πολυδακρυσμένη, χωρίς όφελος. Και διερωτόμαστε, μήπως αυτό σημαίνει το τέλος;

Όλα φαίνονται πρόδηλα ότι είναι χαμένα. Κι όμως… Η ήττα κι αν ακόμη έδεσε τα χέρια των Ελλήνων για τετρακόσια χρόνια περίπου, έλυσε, όμως την ψυχή τους και την έστησε ψηλά εκεί που καραδοκούσε το θαύμα. Μυστικές δυνάμεις μαζεύτηκαν και κυρίεψαν την ψυχή του λαού, κι η ορμή τους σαν βαλβίδα τινάχτηκε κάποια στιγμή, κι έκανε τους πάντες να εκπλαγούν, να θαυμάσουν και να απορήσουν.

Κι οι ανδραγαθίες μας, χωρίς να έχουν σταματημό, επαναλήφθηκαν πολλές φορές, κατά την Ιστορία. Κι αυτά συνέβαιναν, όταν η φοβέρα έσκιαζε τα πάντα, τα κεφάλια των σκλαβωμένων, ανά πάσα στιγμή ήταν κάτω από το χατζάρι, αλλά τον λόγο είχαν οι ήρωες-αγωνιστές.

Η αυτοθυσία, είναι γνωρίσματα των Ελλήνων. Ηρώων. Ο κίνδυνος τη στιγμή που απειλούσε να εξαφανίσει την ύπαρξή μας, την ταυτότητά μας κι αναμόχλευε την Ελλάδα στη συνείδησή μας, εκείνη την ίδια στιγμή. Την ανέβαζε μέσα μας, σ’ όλη την αξία της, σ’ όλη της τη λάμψη!

Και τότε φαίνεται άφθαστη, οπότε η μικρή πατρίδα μας παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Ο ιδεολογικός της αντίκτυπος μέσα στα οποία της, της δίνει πνευματικό υπόβαθρο και την καθιστά ηθικό μόρφωμα. Αντίθετα, όποτε πλανηθήκαμε, σήμανε την καταστροφή μας με άρση της ειρήνης και παγίωση μιας εχθρικής κατάστασης.

Τότε, η Ελλάδα, σαν να συρρικνωνόταν και να καλύπτονταν από ένα απέραντο πνευματικό σκοτάδι γιατί μέσα στην ασφάλεια, την αυτάρκεια και την ευημερία, που πολλές φορές μας οδήγησε στην οίηση και τη διχόνοια δεν μπορέσαμε να περάσουμε αυτόν τον ηρωισμό ακόμη και στα ειρηνικά έργα, που μας περίμεναν να κρατήσουμε ατόφια την αγρύπνια και την τόλμη της ψυχής μας, την ευγένεια και την αρχοντιά της, την πίστη μας, τη διάθεση αλλαγής.

Στις 2 Νοεμβρίου 1885, ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, το έτος 1885, οπότε εκστόμισε την ιστορική φράση: «Η Ελλάς έχει το σθένος των εθνών, το οποίο είναι προορισμένο ίνα ζήσωσιν, ότι θέλει να ζήσει και θα ζήσει».

Κι όπως έχει γραφεί στη βάση του αγάλματός του, με ανεξίτηλα, σκαλιστά γράμματα, το οποίο κοσμεί τον χώρο της Παλαιάς Βουλής. «Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει». Πρόκειται για μια προφητεία που επαληθεύτηκε στο μέχρι τότε διάβα των καιρών, ενώ διαφορετικά θα αποτελούσε μια τυπική ευχή και πάλι θα στηριζόταν διάπλατα σε βάση με στοιχεία επαλήθευσης από την πολύχρονη ιστορική διαδρομή του Έθνους μας.

Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, η Ελλάδα μεγάλωσε, μάκρυνε, κλυδωνίστηκε, αλλά έμεινε αγέρωχη, αλύγιστη, όρθια κι ακλόνητος κι απτόητη… έζησε και μεγαλούργησε κιόλας. Και τώρα, σε κάθε περίπτωση, συνεχίζουμε το ίδιο πρόσημο, με τον αυτόν ρυθμό και στον τομέα της οικονομίας ή των ηθών, της ηθικής ή σε εθνικό επίπεδο.

Ίσως, πια το ζήτημα δεν είναι, αν η Ελλάδα θα ζήσει, αλλά το πώς θα ζήσει. Γιατί η πατρίδα μας δεν είναι μόνον τοποθεσία για να ζήσει κανείς, αλλά κυρίως τρόπος για να ζήσε κανείς, ιδιορρυθμία, κουλτούρα, πολιτισμό και παιδεία συνάμα.

Λίγο γρηγορότερα, το Μάρτιο του ενεστώτος έτους, ένας διαπρεπής Ισπανός Ελληνιστής, Jose - Luis Naprro, Καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών, Διευθυντής Κλασσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μαδρίτης, βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός, με την σεμνότητα ενός προσκυνητή, βαθιά συγκινημένος, από την ανταπόκριση, που είχε η αρχαία ελληνική τραγωδία που παρουσίασε, με Ισπανούς φοιτητές, σε ένα αμφιθέατρο, κατάμεστο από κόσμο, μεταξύ των οποίων ήταν κι Έλληνες εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς και μας ξαναθύμισε τα λόγια του μεγάλου πολιτικού, Χαρίλαου Τρικούπη: «Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και θα ζήσει».

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα συνεχίζει να εκπέμπει φως στα μονοπάτια του κόσμου. Κι αυτό το ανέσπερο φως προέρχεται από τον πολιτισμό της, την παράδοσή της, την πίστη της και τροφοδοτείται από τις μυστικές δυνάμεις της προσευχής, του προσωπικού ηρωισμού και της αγιότητας, που ελκύει τη Χάρη του Θεού και μετατρέπει τον αδύνατο σε δυνατό. Κι έτσι η Ελλάδα θα ζει και θα ζήσει στο ατελεύτητο.

img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ