Αναρτήθηκε στις:06-02-19 10:49

H φρενίτιδα του facebook κάνει κακό…


Γράφει ο Αντώνης Κολιάτσος


(Μέρος-1)


Σφοδρή είναι η επιθυμία του ανθρώπου να εκφραστεί ακόμη και αν δεν θέλει ή δεν μπορεί να το κάνει δια ζώσης. Χαίρεται να επικοινωνεί, εικονικά συνομιλώντας με γνωστούς και φίλους, να κάνει χιούμορ, ή να τρολάρει πρόσωπα και καταστάσεις. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ψυχαγωγείται, με το να αυτοθαυμάζεται, ακόμη και αν δε το δικαιολογούν οι σωματικές ή οι πνευματικές αρετές του. Ή απομονώνεται σκυμμένος επάνω από την οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού του Αφού τα πιο πάνω, καλώς ή κακώς, σε άλλον περισσότερο και σε άλλον λιγότερο, ξεκινούν, από μια εσωτερική ανθρώπινη ανάγκη. Γιατί όλοι έχουμε την ενδόμυχη τάση να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις και να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. Να ανεβάσουμε την ψυχολογία μας προβάλλοντας με κάθε τρόπο την… αυθεντία μας και να περιμένουμε να μας χαϊδέψουν τα αυτιά τα κολακευτικά λόγια των άλλων. Ακόμη μας αρέσει να «κουτσομπολεύουμε» μαζί με γνωστούς και φίλους τους τα τρέχοντα, και μάλιστα χωρίς κατ’ ανάγκην να συνευρεθούμε με φυσική παρουσία.

Υπό αυτή την θεώρηση, μάλλον κρίνεται επιεικώς: Ο νεαρός «φεϊσ-μπουκάκιας» που θέλει να φλερτάρει την…ομοιοπαθή νεαρή διαδικτυακή φίλη του ή αντίστροφα…. Αυτός που γράφοντας ή δείχνοντας στο «ΦΒ» το… τίποτε, σπεύδει καταχαρούμενος να αναδείξει το μέγεθος της… ταπεινότητάς του. Και ο «πτωχός τω πνεύματι» επιδειξιομανής, που νιώθει σούπερ cool τύπος και αυτοθαυμάζεται, με το να ενημερώνει τους διαδικτυακούς φίλους του «για την κατάστασή του» ή αρέσκεται να τρολάρει τους… αντιπαθείς άλλους. Όπως και η «ψωνάρα», που παρά την μέτρια έως άσχημη εξωτερική της εμφάνιση, με περισσή αυταρέσκεια φροντίζει να παρουσιάζεται στο facebook, σαν μοντέλο. Ή ακόμη και εκείνος που τρέφεται με τα κουτσομπολιά, γιατί έτσι έμαθε να ψυχαγωγείται….

Βέβαια ουδείς ψόγος, εκτός,, ίσως, η… μομφή «ως «κολλημένου» με το μέσο», για εκείνον(η) που γιορτάζει το όνομά του(ης) ή έχει γενέθλια και σπεύδει να τα υπενθυμίσει με σχετικές αναρτήσεις, περιμένοντας, με αγωνία να διαβάσει στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή, αν ποιοι και πόσοι του(ης) ευχήθηκαν…

Ωστόσο το φαινόμενο είναι αποκαρδιωτικό και κάνει κακό, όταν το facebook», εξελίσσεται σε φρενίτιδα ανταγωνισμού για το ποιος θα δεχθεί ή θα αποδώσει τα περισσότερα like, τις πιο πολλές «κατακόκκινες καρδούλες», τα πιο πολλά «ουάου», ή θα αντιδράσει, ακόμη και με, ή σε, ανόητες, αναρτήσεις…

Αλλά το φαινόμενο γίνεται περισσότερο απογοητευτικό, όταν στο διαβολικό αυτό μέσο, είναι αριθμητικά λιγότερες σε σύγκριση με τις πιο πάνω πολλαπλάσιες, οι θετικές αντιδράσεις σε αναρτήσεις που προβάλλουν μια σοβαρή είδηση, είτε ένα ενδιαφέρον σχόλιο ή μια αξιόλογη πρόταση. Όμως, από την άλλη, την ενάρετη πλευρά, αν κάτι τέτοιο δεν αντικατοπτρίζει τον χαμηλό βαθμό ωριμότητας ενός μεγάλου αριθμού «φεϊσπουκάδων», εν πολλοίς ταυτισμένων με το μέσο, τότε ας μας πει κάποιος τι είναι ανθρώπινη, ωριμότητα και που πρέπει να την αναζητήσουμε…

Το αποτέλεσμα, όμως, αυτής, της κακής χρήσης του facebook και ειδικότερα η φρενίτιδα της χρήσης του, που κατά τον Cal Newport, συγγραφέα του βιβλίου “DeepWork” έχει εξελιχθεί σε μείζον διεθνές πρόβλημα και κατάφερε να μειώσει ακόμη και το κάπνισμα, είναι να υποβαθμίζεται η ποιότητα της επικοινωνίας, να κυριαρχεί ο κοινωνικός μιμητισμός ενώ οι λογής επιτήδειοι να το κάνουν εργαλείο προκειμένου να ψευδολογήσουν ασύστολα, να παραπλανήσουν ανέλεγκτα τους αφελείς, με σκοπό να σπεκουλάρουν προς ίδιον όφελος μέσα στη σύγχυση των πολλών παραπληροφορημένων…

Για αυτό καμία ανοχή για τον(ην) πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά επιτήδειο(α) χρήστη του «ΦΒ». Και καμία επιείκεια για αυτόν(η) που το βλέπει σαν μέσο παραπλάνησης των συνανθρώπων του, φτηνής σκοπιμότητας και προώθησης ευτελών ιδιοτελών συμφερόντων του, αντί ως πλατφόρμα μιας νόμιμα και ηθικά ανεκτής ανθρώπινης επικοινωνίας.

Γιατί, αλίμονο αν σε μια κοινωνία, αυτή η εικονική διαπροσωπική επαφή δεν γίνεται με μέτρο και δεν ακολουθεί την δεοντολογία και την ηθική τάξη. Αν της λείπει η σοβαρότητα και δεν υπηρετεί την αλήθεια. Αν κατά την εξέλιξή της απουσιάζει ο αλληλοσεβασμός και η ευπρέπεια των διαλεγομένων. Και αν, κατά την διαδικτυακή επικοινωνία, η ένθεν κακείθεν τυχόν ασκούμενη κριτική ούτε καλόπιστη ούτε εποικοδομητική είναι. Και τρις αλίμονο, θα προσθέσουμε, γιατί σε γενόμενη έρευνα από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου σε ένα πλήθος 14000 μαθητών της χώρας, τα ευρήματα είναι… εφιαλτικά. Αφού κατά αυτήν, διαπιστώθηκε, ότι: η διείσδυση του Facebook στα παιδιά πριν κλείσουν τα 13 έτη είναι σε ποσοστό 70%, το 41%αποδέχεται αιτήματα φιλίας από αγνώστους, το 21% έχει συναντηθεί με κάποιον που γνώρισε στο διαδίκτυο, το 14% ανταλλάσσει διαδικτυακά προσωπικό φωτογραφικό υλικό ή βίντεο. Και ότι το 43% των γονιών δεν βάζουν όριο χρήσης του facebook στα παιδιά τους.

Το τραγικό, ωστόσο, της ανέλεγκτης χρήσης του διαδικτύου, ειδικότερα από τα νέα παιδιά, είναι το συχνό φαινόμενο κάποιων ασυνείδητων που, «εργαλειοποιώντας» το μέσο, με αθώα αιτήματα «φιλίας-παγίδες», πετυχαίνουν να παρασύρουν ανήλικες(ους) προκειμένου να ασελγήσουν εις βάρος τους. Ή με την απειλή ότι θα δημοσιοποιήσουν διαδικτυακά φωτογραφικά προσωπικά στιγμιότυπα ανυποψίαστων «φίλων», πολλές φορές αλλοιωμένα, τους εκβιάζουν ασύστολα απαιτώντας ανταλλάγματα.

Όμως, το ερώτημα που τίθεται, εν προκειμένω, είναι το κατά πόσο η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- και προεχόντως του facebook, διέπεται από τις πιο πάνω άγραφες αρχές.

Και στο μέτρο που αυτό δεν συμβαίνει, αν, οι πανθομολογούμενες σοβαρές παρεκκλίσεις από την ανωτέρω λειτουργική κανονικότητα (της χρήσης του μέσου), συνεπάγονται, ακόμη σοβαρότερες, εκτός των προαναφερθέντων πιο πάνω, επιπτώσεις, ατομικές ή ομαδικές στον οικείο κοινωνικό χώρο.

Έτσι για παράδειγμα, η συχνή και καθ’ υπερβολή πολύωρη απασχόληση με το facebook, άραγε δεν θα προκαλέσει εθισμό στον χρήστη; Εντεύθεν αυτή η εξάρτηση από το αντικείμενο δεν θα αποβεί εις βάρος της ψυχικής υγείας του; Και δεν θα συνεργήσει αυτή η επιβάρυνση στη μείωση της νοητικής του συγκέντρωσης, με συνέπεια τον περιορισμό των εργασιακών του επιδόσεων;

Γιατί, κακά τα ψέματα, αλλά ο μονίμως ερεθισμένος εγκέφαλος του… κολλημένου στο «ΦΒ» χρήστη, προκαλεί όξυνση των ψυχολογικών διαταραχών του και συνακόλουθα διάχυση της προσοχής του, με συνέπεια ο στόχος της παροχής ποσοτικής και ποιοτικής εργασίας να φαντάζει σχεδόν άπιαστος.

Στο επόμενο δεύτερο και τελευταίο μέρος του παρόντος άρθρου, θα αναφερθούμε στα κακά παρεπόμενα από την αλόγιστη ή και την επιτήδεια χρήση του Facebook στην πολιτική γενικότερα.

img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ