Αναρτήθηκε στις:15-02-18 12:20

Τραγωδία Ρωσικού λαού (1917) και θρίαμβος Ορθοδοξίας


Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος


Ο Κρούτσεφ, γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, σε ομιλία του σε κομματικό συνέδριο να δηλώνει με στόμφο και κομπασμό: «Θα βάλω τέλος στα θέματα της θρησκείας κι εγώ ο ίδιος θα σας δείξω στην τηλεόραση τον τελευταίον παπά».

Μερικά χρόνια αργότερα, αν ζούσε, άραγε θα τα κατάφερνε να μετρήσει τους χιλιάδες ιερείς που πλημμύρισαν τη χώρα από τον Καύκασο μέχρι τη Σιβηρία; Θα κατάφερνε να μετρήσει τους χιλιάδες ναούς και τις δεκάδες τα μοναστήρια που χτίστηκαν στους σωρούς των ερειπίων;

Θα μπορούσε να φανταστεί τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την αναγέννηση και τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Το σχολείο, τις εκδόσεις και τις μεταφράσεις χιλιάδων ορθοδόξων βιβλίων. Το άνοιγμα ορθοδόξων Πανεπιστημίων κι ορθοδόξων Βιβλιοθηκών. Ορθόδοξα βιβλιοπωλεία με γεμάτα ράφια, τηρώντας παραρτήματα και στις Ιερές Μονές.

Τέτοια συγγραφικά αξιόλογα έργα ήταν για παράδειγμα είναι Η Αγία Γραφή, το μυστήριο του θανάτου, Αρχαιολογία κι η Αγία Γραφή του Ν Βασιλειάδη, Βίος και λόγοι του οσίου Παϊσίου, Βίος και συγγράμματα του αγίου Νεκταρίου και πολλά άλλα.

Ποιος λοιπόν μέτρησε τα αναρίθμητα εκατομμύρια βαφτιστηριών σε όλη την αχανή έκταση της Ρωσικής επικράτειας, που δέχτηκαν απ’ το νήπιο, μέχρι αυτόν που ήταν σε βαθιά γηρατειά, δεσμοφύλακα - βασανιστή - εκτελεστή έχθιστων αποφάσεων.

Ποιος πήγε στο κοσμοδρόμιο και δεν συγκινήθηκε παρακολουθώντας την ακολουθία του αγιασμού, πριν από κάθε πτήση των διαστημοπλοίων, και μάλιστα, αφού πληροφορούμαστε ότι οι περισσότεροι Ρώσοι αστροναύτες διάγουν μυστηριακή ζωή, γι’ αυτό συχνά εξομολογούνται και κοινωνούν.

Ποιος δεν θα συγκινηθεί, όταν πληροφορηθεί ότι στο διαστημικό σταθμό, που περιστρέφεται 16 φορές την ημέρα γύρω από την γη, υπάρχει στο ρωσικό του τμήμα, πλούσιο εικονοστάσι, πλαισιωμένο από λείψανο του αγίου Νεκταρίου, δωρεά της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδας (του Αγίου Νεκταρίου) Αίγινας.

Το έτος 2000, η Ιεραρχία της Εκκλησίας αποφάσισε την αγιοκατάταξη 2.000 νεομαρτύρων. Κάθε ενορία κι Ιερά Μονή έστειλαν στην Ιεραρχία κατάλογο μαρτυρησάντων ιερέων, μοναχών και λαϊκών, στην διάρκεια των 70 χρόνων περίπου κουμμουνιστικής κυριαρχίας (1917-1991) που αυτό το χρονικό διάστημα χαρακτηρίζεται για τους Χριστιανούς, ως «Βαβυλώνια αιχμαλωσία».

Τον Αύγουστο του 1991, με την πτώση της κουμμουνιστικής εξουσίας, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που βρέθηκαν, κατόπιν θείας υπόδειξης, στο υπόγειο ενός Ναού, ο οποίος είχε μετατραπεί σε μουσείο του αθεϊσμού. Είχε πει ο Άγιος είχε πει: «Θα γυρίσω το καλοκαίρι, θα ψέλνετε Χριστός ανέστη». Κι αυτά τα παρόμοια θαύματα συνεχίζονται:

Στην Μόσχα, στην τεράστια πισίνα που δημιουργήθηκε στο χώρο της εκκλησίας που κατεδαφίστηκε, ενώ ήταν αφιερωμένη στον Σωτήρα Χριστό, τάμα του Ρωσικού λαού για τη νίκη κατά του Μεγάλου Ναπολέοντα. Αναγέρθηκε μετά την πτώση στη θέση του, ένας νέος Ναός του Σωτήρος Χριστού, παμμεγέθης και μεγαλοπρεπής. Ας σημειωθεί ότι στη θεμελίωση Γραφείων του κουμμουνιστικού Κόμματος επί Σοβιετικής Ένωσης, υπήρξαν προβλήματα, ενώ τώρα τίποτε.

Πριν από πολύ λίγα χρόνια, ο τότε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σαγματά και σήμερα Μητροπολίτης Αργολίδος κκ Νεκτάριος, διάδοχος του μακαριστού σεβασμιότατου Ιάκωβου, είχε φέρει στη Μόσχα για προσκύνηση, τεμάχιο του Τίμιου Σταυρού Οι καιρικές συνθήκες ήταν αντίξοες, καθώς η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ήταν 20ο με 30ο βαθμούς υπό το μηδέν, αφού υπήρξε χειμώνας, χωρίς να πτοείται καθόλου η κοσμοσυρροή.

Η ατελείωτη ουρά της σειράς των πιστών οιασδήποτε ηλικίας, που συγκεντρώθηκαν στα πεζοδρόμια της πόλης, αφού ο ναός που ήταν τεράστιων διαστάσεων κατακλύζονταν από το αδιαχώρητο, καθώς τα αναρίθμητα λεωφορεία, που μετέφεραν προσκυνητές από την επαρχία, ξεσήκωσαν με τον όγκο τους, τους πιστούς των γειτονικών ενοριών, που ήταν σαν να τους έλεγαν ότι εμείς ήρθαμε από μακριά, ενώ εσείς που είστε τόσο κοντινοί, τι κάθεστε;

Σκαμνάκια, ζεστό τσάι, μάλλινα ρούχα ήταν η προσφορά της χριστιανικής αγάπης για μια μικρή ανάπαυση στον κόπο της αναμονής, από τη μεριά όσων έμειναν κοντά, Κατά τον Σεβασμιότατο Νεκτάριο: «Είμαστε πολύ πτωχοί και αδύναμοι να περιγράψουμε τη λαχτάρα και την πίστη των χιλιάδων ανθρώπων και μάλιστα νεαρών που περίμεναν τη σειρά τους, επί 5 με 6 ώρες ή και περισσότερο, στην ύπαιθρο, για να δείξουν την ευλάβειά τους στον Σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Πού πήγαν τα αθεϊστικά κηρύγματα; Οι υποσχέσεις από επίσημα χείλη, για παράδεισο στη γη, χωρίς Θεό; Ο φόβος κι ο τρόμος της φυλάκισης μέσα σε στρατόπεδο; Μετά από την έκθεση αυτών, ευλόγως διερωτόμαστε, μήπως ακόμη κι η εν επικεφαλίδι φράση «θρίαμβος της Ορθοδοξίας» είναι φτωχή από περιεχόμενο; Μήπως πρόκειται για κάτι άλλο,, πιο μεγάλο, πιο ασύλληπτο; Πέρασαν πάνω από εκατό χρόνια από την επανάσταση του 1917 κι από πρώτα τα εκκλησιαστικά αναμορφώθηκαν.

Ποιο όνειρο, άραγε θα μπορούσε να περιγράψει ανάγλυφα την πραγματικότητα, με τη δύναμη, την ελπίδα και την πίστη που κρύβονταν στα σιωπηλά χείλη και την καρδιά της μάνας που μετρούσε τους νεκρούς της στα στρατόπεδα, στους πάγους της Σιβηρίας. Η οδύνη της ήταν τεράστια, όταν μάλιστα αντίκριζε τα νεκρά σώματα των νηπίων με φουσκωμένες τις κοιλίτσες τους από την πείνα. Η κατηγορία απ’ το Κόμμα ήταν κοινή σε όλους, ότι οι γονείς ήταν θεοσεβείς Χριστιανοί κι έτσι αποκαλούνταν «εχθροί του λ

Το πιο ευφάνταστο όνειρο βγαίνει μέσα από τις στάχτες των Ιερών Ναών και των Μονών, θα μπορούσε να περιγράψει την ανέγερση των πιο λαμπρών εκκλησιαστικών κτιρίων και την χειροτονία, χειροθέτηση και κουρά χιλιάδων κληρικών και μάλιστα νέων, ιερέων, εκκλησιαστικών αξιωματούχων και μοναχών.

Μπορούμε να αφουγκραστούμε την καρδιά του δεσμοφύλακα των στρατοπέδων συγκέντρωσης κι εκτελεστή των βασανιστηρίων, όταν κάτω από το πετραχήλι του ιερέα, με τα ποτάμια των δακρύων, ακουμπούσε σκυφτός από μεταμέλεια, στο έλεος του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου Ιησού Χριστού;

Μπορούμε να αισθανθούμε το χώμα, που έκρυψε μέσα στα σπλάγχνα του το καυτό αίμα της Εκκλησίας κι έγινε λίπασμα από τους αναρίθμητους νεομάρτυρες της θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Έτσι καθίσταται εύφορο το έδαφος της Ρωσίας για να βλαστήσει η καινούρια φύτρα, γεμάτη ικμάδα.

Το όνειρο που επί τόσα χρόνια, έμοιαζε σαν να ήταν «θερινής νυκτός», επιτέλους τώρα τελείωσε. Δεν χρειάστηκε να συναφθεί πολεμική ρήξη ανάμεσα σε κανέναν, για να επιτευχθεί η πραγματικότητα, προκειμένου να λάμψει ολόπλευρα και διάπλατη Αλήθεια, που θριάμβευσε. Για να γίνουν αυτά, περιττεύουν οι ανθρώπινες συμμαχίες που οδηγούν σε ίντριγκες κι υπόγειες δολιοπλοκές. Όπως μαρτυρεί η Αποκάλυψη (στ΄2) η χώρα αυτή «Εξήλθε νικών και ίνα νικήση».

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ