Αναρτήθηκε στις:13-10-17 12:26

Εξεδήμησε προς Κύριον ο π. Γεράσιμος Νάκης


«Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται»
(Ιωάν. ια΄, 25-26)

του Βασίλη Μαλισιόβα
φιλολόγου - θεολόγου

Ένας σεβάσμιος και καλοκάγαθος ιερέας, ο π. Γεράσιμος Νάκης, εκοιμήθη εν Κυρίω και από την περασμένη Τρίτη αναπαύεται στις Μελάτες Άρτας, όπου επί χρόνια διακόνησε ως εφημέριος, στην εκεί ιστορική Μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου.

Ο αείμνηστος πατήρ Γεράσιμος (απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών), μια ασκητική μορφή (η φωτογραφία τα λέει όλα!), ήταν ένας απ’ τους ιερείς του παλιού καιρού. Δεν έμαθε πολλά γράμματα και δεν απέκτησε εντυπωσιακούς τίτλους σπουδών, όμως με το σπάνιο ήθος και τον εν γένει βίο του δίδασκε Χριστόν εσταυρωμένον και αναστάντα. Από τους ανθρώπους αυτούς που δεν μιλάνε πολύ, όμως σε κατακτούν από την πρώτη ματιά και την πρώτη κουβέντα, κάνοντάς σε να θέλεις να τους μοιάσεις και να τους ακολουθήσεις.

Το μακρινό 1988, μαθητής τρίτης λυκείου, υπηρετούσα στο αναλόγιο της Μονής Μελατών, με εφημέριο τον μακαρίτη παπα-Γεράσιμο. Με βροχές, κρύο αλλά και ζέστη, κάθε Κυριακή πρωί εκεί, με το μηχανάκι, για την τέλεση της θείας λειτουργίας.

Το μόνιμο και ειλικρινές χαμόγελο του αείμνηστου παπα-Γεράσιμου, η συγκινητική γενναιοδωρία του (πάντα κρατούσε και μια μαυροδάφνη για μένα), η ζεστασιά και πραότητα του χαρακτήρα του, η συγκλονιστική ανιδιοτέλειά του, η ιεροπρέπειά του στην τέλεση της θείας λειτουργίας (πολύ συχνά με καμιά δεκαριά ηλικιωμένους μόνο...) θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μου, εις μνημόσυνον αιώνιον του αειμνήστου ιερέως.

Δοκιμάστηκε όσο λίγοι άνθρωποι επί γης, όμως δεχόταν τις τρικυμίες της ζωής με χριστομίμητη υπακοή στο θείο θέλημα.

Πάντα απολάμβανα τις συζητήσεις μαζί του, το χιούμορ του, το πάθος του για τη φωτογραφία. Οι χιλιάδες φωτογραφίες που έχει τραβήξει δείχνουν με τον πιο αδιάψευστο τρόπο τον πλούσιο ψυχικό του κόσμο, αλλά και την καλλιτεχνική του ευαισθησία.

Όποτε και να πήγαινα για να τον συναντήσω στις Μελάτες, πάντα θα δούλευε. Με ανασηκωμένα τα ράσα και τα τίμια χέρια του γεμάτα χώματα, όλη τη μέρα έκανε δουλειές μέσα στο μοναστήρι, μάλιστα το φτωχικό σπιτάκι του ήταν έξω απ’ τον περίβολο της μονής. Ποτέ δεν κλείδωνε τη μεγάλη καστρόπορτα του μοναστηριού, αφού ο παπα-Γεράσιμος ήταν πάντα εκεί για να υποδεχθεί τον κάθε επισκέπτη.

"Καλή αντάμωση, πάτερ!", του είπα την τελευταία φορά που τον είδα. "Αχ, Βασίλη μου... Να είσαι καλά!", μου είπε συγκινημένος και μ’ έναν τόνο στη φωνή του που δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας…

Πάτερ Γεράσιμε, είμαι βέβαιος ότι ήδη έχεις καταταγεί εν σκηναίς δικαίων και βρίσκεσαι δίπλα στον θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού!

Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μού δίδαξες!

Αιωνία η μνήμη σου!

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ