ΚΥΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Αναρτήθηκε στις:17-08-17 17:58

Κομμένο Άρτας: Εκδηλώσεις Μνήμης παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας


Επίτιμος Δημότης Νικολάου Σκουφά ο ΠτΔ

Παρουσία του Εξοχότατου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Προκόπιου Παυλόπουλου και πλήθος κόσμου, τελέστηκε στο Κομμένο, στις 16 Αυγούστου 2017, με λαμπρότητα και μέσα σε κλίμα κατάνυξης η επιμνημόσυνη δέηση και το ετήσιο καθιερωμένο μνημόσυνο προς τιμήν των 317 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας (16 Αυγούστου 1943), εκ των οποίων ήταν 97 νήπια και 119 γυναίκες.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν: Η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Όλγα Γεροβασίλη, ως εκπρόσωπος της Κυβέρνησης, ο Βουλευτής Σύριζα Νομού Άρτας, κ. Βασίλειος Τσίρκας, ως εκπρόσωπος της Βουλής, ο Βουλευτής ΝΔ Νομού Άρτας, κ. Γεώργιος Στύλιος, ως εκπρόσωπος της ΝΔ, ο Ευρωβουλευτής κ. Νότης Μαριάς, ο Γερμανός Πρέσβης, κ. Γενς Πλάιντερ καθώς επίσης Δήμαρχοι, εκπρόσωποι της Περιφέρειας και των Στρατιωτικών Αρχών.

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Νικολάου Σκουφά για να τιμήσει τον Εξοχότατο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Προκόπιο Παυλόπουλο, ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη του Δήμου Νικολάου Σκουφά και εξουσιοδότησε το Δήμαρχο Νικολάου Σκουφά κ. Ευστάθιο Γιαννούλη, να του επιδώσει την Απόφαση.

Τέλος στη συγκινητική αυτή εκδήλωση χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Νικολάου Σκουφά, κ. Ευστάθιος Γιαννούλης και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κ. Γεώργιος Καψάλης.


Ακολουθούν οι ομιλίες τους

Χαιρετισμός Δημάρχου Νικολάου Σκουφά

Σεβασμιότατε

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε

Κύριοι Υπουργοί

Κύριοι Βουλευτές

Συνάδελφοι Δήμαρχοι

Αξιωματικοί των Σωμάτων Ασφάλειας και Στρατού.

Κυρίες και Κύριοι

Αγαπητοί Φίλοι

Χαράματα της 16ης Αυγούστου 1943. Από την πεδιάδα του Λούρου, που βρισκόταν το στρατόπεδό τους, 120 περίπου άνδρες του τακτικού γερμανικού στρατού, φτάνουν στο Κομμένο της Άρτας. Μεταφέρθηκαν έως εκεί επιβιβασμένοι σε 12 αυτοκίνητα και πάνοπλοι, λες κι επρόκειτο να συναντήσουν οργανωμένη αντίσταση.

Αποστολή του Λόχου ήταν να εξοντώσει τους αντάρτες που νόμιζαν ότι υπήρχαν στην περιοχή και να εξαφανίσει από τον χάρτη το χωριό, που υποτίθεται ότι τους βοηθούσε.

Σταμάτησαν έξω από την εκκλησία της Παναγίας, που βρίσκεται στην αρχή του χωριού, για να συγκεντρωθούν και οργανωμένα ν’ αρχίσουν την επιχείρηση. Ο ιερέας επέστρεφε στην εκκλησία τα άμφια, το θυμιατό και το Ευαγγέλιο από το γάμο της προηγούμενης μέρας. Δεν πρόλαβε όμως να μπει στο προαύλιο του ναού και τον συνάντησε ο θάνατος.

Ήταν το πρώτο θύμα του ολοκαυτώματος που θα ακολουθούσε.

Οι Γερμανοί ετοιμάζονται.

Παίρνουν το πρωινό τους και ο Βίλι Ρέζερ δίνει τις τελευταίες οδηγίες. Περικυκλώνουν το χωριό από τρεις πλευρές. Με μια φωτοβολίδα δίνεται το σύνθημα και το μακελειό αρχίζει. Οι όλμοι βάλουν από παντού. Τα αυτόματα των Γερμανών σπέρνουν τον τρόμο και τον θάνατο στους ανυποψίαστους κατοίκους. Λυσσασμένοι επιδίδονται, με πρωτοφανή αγριότητα, στο αποτρόπαιο έργο τους. Σκοτώνουν, σφάζουν, καίνε χωρίς έλεος και διάκριση. Από το μένος τους δεν ξέφυγαν ούτε άνδρες ούτε γυναίκες, αλλά ούτε και μωρά παιδιά.

Σκηνές φρίκης, που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τις διέπραξαν άνθρωποι. Το δράμα συνεχίζεται με τον πνιγμό αρκετών χωριανών που πνίγονται στα ορμητικά νερά του Αράχθου στην προσπάθειά τους να περάσουν απέναντι για να σωθούν.

Επέζησαν οι μισοί, σχεδόν, κάτοικοι του χωριού είτε προσποιούμενοι τους νεκρούς ανάμεσα στα πτώματα είτε επειδή δε βρίσκονταν στο χωριό την ώρα εκείνη.

Στις 12 το μεσημέρι το έγκλημα είχε ολοκληρωθεί. 97 νήπια και παιδιά, 14 υπερήλικες, 119 γυναίκες, 87 άνδρες.

Ο πόλεμος τελείωσε.

Στο Κομμένο, όμως, όσα χρόνια και αν περάσουν, ο πόνος που προκλήθηκε ήταν τόσο μεγάλος και στα πρόσωπα των επιζώντων η οδύνη και ο σπαραγμός δεν έσβησαν ποτέ.

Δεν έπαψαν ποτέ να θυμούνται και να μοιρολογούν.

Η φρίκη του ολοκαυτώματος, η απανθρωπιά του εξακολουθούν να μας σημαδεύουν.

Γιατί να πνιγεί στο αίμα ένα τόσο μικρό χωριό;

Γιατί να θανατωθούν τόσοι άνθρωποι με φρικτό τρόπο;

Γιατί να πεθάνουν με τέτοια βασανιστήρια μικρά και αθώα πλάσματα;

Ποιος θα δώσει εξηγήσεις στους κατοίκους αυτού του χωριού;

Ποιος θα τους γλιτώσει από τους εφιάλτες τους;

Ποιος θα απαλύνει την οργή και τον πόνο τους;

Παρ’ όλα αυτά όμως, το χωριό μας, επέζησε.

Από την επόμενη κιόλας ημέρα, οι εναπομείναντες κάτοικοι του Κομμένου, άρχισαν την ανάδρομη πορεία. Έπρεπε να επιζήσουν. Μάζεψαν τους νεκρούς τους, συγκέντρωσαν τις λιγοστές τους δυνάμεις και κατόρθωσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους, γιατί έτσι έπρεπε να κάνουν. Οι πρόγονοί μας βρήκαν το κουράγιο να ανασυνταχτούν, να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της εποχής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και να κερδίσουν το δικαίωμα να υπάρξουν.

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε

Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής στις 16 Αυγούστου το 1943 στο Κομμένο διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα και αγριότερα εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.

317 αθώοι και άμαχοι εκτελέστηκαν με φρικτό τρόπο, χωρίς αιτία.

Άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, έφηβοι και μωρά έγιναν θύματα της αγριότητας του πολέμου.

Θύματα μιας εκκαθαριστικής επιχείρησης της ναζιστικής Γερμανίας που δεν είχε ούτε καν τη δικαιολογία της εκδίκησης.

Από τότε κάθε χρόνο, όπως και σε όλα τα μαρτυρικά χωριά και πόλεις, όλοι μαζί, Δήμος Νικολάου Σκουφά, Τοπική Κοινότητα, Σύλλογοι, συγγενείς και κάτοικοι της Μαρτυρικής κοινότητας, οργανώνουμε, σειρά εκδηλώσεων στην μνήμη όλων αυτών που τόσο άδικα χάθηκαν, ζητώντας παράλληλα δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν, αλλά θέλοντας να δώσουμε και ένα μήνυμα κύριε Πρόεδρε.

Μήνυμα κατά της αγριότητας ,της βαρβαρότητας του πολέμου, μήνυμα ειρήνης και συμφιλίωσης των λαών.

Δεν επιζητούμε εκδίκηση, αλλά δικαίωση.

Εμείς θέλουμε οι εκδηλώσεις αυτές να γεννούν, ειρήνη, πολιτισμό, ανθρωπιά, θέλουμε να ενώνουν τους λαούς.

Και χρέος όλων μας, είναι να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη των ολοκαυτωμάτων, ως το ελάχιστο που οφείλουμε στα θύματα και στον πολιτισμό μας και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για την αναζήτηση και διεκδίκηση των εύλογων, ηθικών και υλικών αποζημιώσεων για τις καταστροφές που προκλήθηκαν, σε ανθρώπους, υποδομές και περιουσίες, καθώς και η διεκδίκηση της επιστροφής των πολιτιστικών θησαυρών που λεηλατήθηκαν, από τις κατοχικές δυνάμεις.

Όπως αναφέρεται και υπογραμμίζεται στο απόρρητο πόρισμα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους Το ελληνικό Κράτος δεν έχει ποτέ αποποιηθεί των αξιώσεών του.

Τι κάνει όμως;

Φυσικά ελάχιστα έως τίποτα.

Και εμείς, το Κομμένο, ο Δήμος Νικολάου Σκουφά και το Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών, διακηρύσσουμε περίτρανα προς πάσα κατεύθυνση την πάγια και σταθερή μας θέση για δυναμικότερη, μαχητικότερη και εντονότερη διεκδίκηση της καταβολής των οφειλομένων γερμανικών αποζημιώσεων στους απογόνους των θυμάτων.

Δεν τις διαπραγματευόμαστε, αλλά ούτε και τις συμψηφίζουμε με τις οποιεσδήποτε άλλες παροχές αλλά ούτε και με τη γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας μας.

Σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το σύνολο των απαιτήσεων της χώρας ανέρχονται σε 110 δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι Γερμανοί όμως, δεν μας οφείλουν μόνο χρήματα, αλλά και πόνο, αίμα και δάκρυα τα οποία δεν αποτιμώνται.

Το 1995 ξεκίνησε ο δικαστικός αγώνας και ολοκληρώθηκε με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που ουσιαστικά αναγνώρισε το δικαίωμα της Γερμανίας να μη δικάζεται ως κράτος από δικαστήρια άλλων χωρών αλλά και από πολίτες και επομένως να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις ξένων δικαστηρίων.

Έτσι, ο δικαστικός αγώνας έκλεισε άδοξα για την Ελλάδα.

Ο Δήμος μας όμως, όπως και πριν η Μαρτυρική κοινότητα, συνέχισε τον αγώνα του, δεν «κρύφτηκε». Έδρασε με απόλυτο σεβασμό προς τους σφαγιασθέντες λαμβάνοντας υπόψη τις προτάσεις και τις απόψεις των Τοπικών φορέων και κοινωνιών.

Κινηθήκαμε μεθοδικά και συγκροτημένα κάτω από δύσκολες για τους Δήμους συνθήκες και με παρεμβάσεις και δελτία τύπου έγινε διεκδικητικός και πρωτοπόρος στην Ελλάδα.

Στις 4 Μαΐου του 2015 καλεσμένοι από τον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κούλογλου και στις 30 Ιουνίου 2015 καλεσμένοι από τον ανεξάρτητο Ευρωβουλευτή κύριο Μαριά βρεθήκαμε στις Βρυξέλλες όπου μας δόθηκε η δυνατότητα να θέσουμε στην καρδιά της Ευρώπης, την Ευρωβουλή, το ζήτημα του Κομμένου και των διεκδικήσεων των Γερμανικών οφειλών.

Στις 20 Ιανουαρίου και στις 20 Απριλίου του 2016 συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις της Διακομματικής Επιτροπής για την Διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών όπου μας δόθηκε η δυνατότητα να τονίσουμε τις θέσεις του Δήμου μας.

Ρώτησα τότε, τον Πρόεδρο της Διακομματικής Επιτροπής για την διεκδίκηση των αποζημιώσεων.

Γιατί κανένας Υπουργός Δικαιοσύνης μέχρι σήμερα δεν υπογράφει ώστε να γίνει εκτελεστέα η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς δίνοντας τέλος στον δικαστικό Μαραθώνιο που άρχισε το 1995 και οι Διστομίτες να πάρουν τα χρήματά τους;

Η απάντηση βέβαια είναι πάντα ίδια "το θέμα είναι πολιτικό".

Την ίδια απάντηση μου έδωσε και ο κύριος Παπαδημούλης στις Βρυξέλλες.

Την ίδια απάντηση Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε πήρα και για το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον.

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε

Γνωρίζοντας την ευαισθησία σας σ’ αυτά τα θέματα είμαι σίγουρος ότι από αύριο κιόλας τα δυο αυτά θέματα, Υπογραφή από Υπουργό Δικαιοσύνης και Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον θα διευκρινισθούν και θα υπάρξει σαφή θέση της Κυβέρνησης και της Προεδρίας.

Τελειώνοντας Κύριε Πρόεδρε,

Το Κομμένο, ο Δήμος Νικολάου Σκουφά, Θύματα και συγγενείς,

Ζητάμε για άλλη μια φορά από την Ελληνική Κυβέρνηση, τη Βουλή των Ελλήνων, και τους Ευρωβουλευτές, να ξεκινήσουν και να θέσουν άμεσα το μεγάλο Εθνικό θέμα στη Γερμανική πλευρά αλλά και στο Ευρωκοινοβούλιο, ξεκινώντας, άμεσα διακρατικές διαπραγματεύσεις για την οριστική επίλυση και πλήρη εξόφληση των οφειλομένων, προκειμένου η Γερμανία να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που παράγονται από το διεθνές δίκαιο απέναντι στην Ελλάδα.

Ζητάμε την υπογραφή του Υπουργού Δικαιοσύνης ώστε να γίνει εκτελεστέα η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς και να αρχίσει η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ελλάδα.

Έτσι κύριε Πρόεδρε θα μπορέσουν και οι συγγενείς των θυμάτων του Κομμένου να γλιτώσουν από τους εφιάλτες τους;

Έτσι θα μπορέσουν να απαλύνουν την οργή και τον πόνο τους;

Είμαι σίγουρος πως με το κύρος σας θα το κατορθώσετε.

Σας ευχαριστώ.


Ομιλία του Πρύτανη Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κ. Γεωργίου Καψάλη.

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, Σεβασμιότατε!

Πριν από έναν χρόνο βρέθηκα, την ίδια ημέρα, και με την παρουσία τότε του Πρωθυπουργού της χώρας, στον μαρτυρικό τόπο που βρισκόμαστε και σήμερα, στο Κομμένο Άρτας, για να υποκλιθούμε και να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα του ολοκαυτώματος που άλλαξε ριζικά την πορεία της ζωής και της ιστορίας αυτού του χωριού και αυτού του τόπου.

Ανάμεσα σε αυτούς που κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο των θυμάτων ήταν και μια ομάδα από τους επιζώντες, οι οποίοι είναι βέβαιο πως βρίσκονται και σήμερα ανάμεσά μας. Τους παρακολουθούσα να κατευθύνονται προς το μνημείο, κρατώντας σφιχτά το δάφνινο στεφάνι στα χέρια τους, με αργά βήματα, σιωπηλοί, βουβοί, με χαρακωμένα τα πρόσωπα από όσα έζησαν και από όσα πέρασαν, αλλά και με μια σεμνότητα και αξιοπρέπεια που σπάνια συναντάς. Ήθελα τόσο πολύ να τους εκφράσω τη βαθιά μου θλίψη για όλα όσα πέρασαν, για αυτά που έζησαν, για αυτά που στερήθηκαν, για τη μάνα, τον πατέρα, τα αδέρφια, τους γείτονες και τους χωριανούς, που δεν τους ξανασυνάντησαν και που δεν έζησαν μαζί τους τις χαρές και τις λύπες της ζωής.

Άνθρωποι της γης, άνθρωποι ένα με τη γη, χρυσάφι η γη, άνθρωποι που πατούσαν και πλάγιαζαν στο χώμα και στη γη, ήταν οι άνθρωποι του Κομμένου. Οι πορτοκαλιές και οι λεμονιές που άνθιζαν στα περιβόλια τους και μοσχοβολούσε ο τόπος και δίπλα τα καλαμπόκια που θέριευαν μέρα με τη μέρα και έκαναν τον κάμπο να πρασινίζει και τους νοικοκυραίους να χαίρονται για την άφθονη σοδειά τους. Τα ζωντανά τους να συμμετέχουν και αυτά στο διάβα και την καθημερινότητα της ζωής τους, καθώς δεν γνωρίζουν από σχόλη και αργίες και δίπλα το ποτάμι τους, ο Άραχθος, πλούτος για τη ζωή και το βιός του καθενός.

Άνθρωποι με παραδόσεις, με ήθη και έθιμα, με αρχές και αξίες, με καθαρό πρόσωπο και λεβεντιά ήταν οι κάτοικοι του Κομμένου. Και ήταν οι ίδιοι πάντοτε παρόντες ο ένας για τον άλλον και στα εύκολα και στα δύσκολα, και στις χαρές και στις λύπες και στα πανηγύρια και στα βάσανα.

Δεκαπενταύγουστος. Όλοι ξέρουμε τι σήμαινε το πανηγύρι του χωριού, αλλά και τι σημαίνει το πανηγύρι της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο. Με τι λαχτάρα καρτερούσαν οι κάτοικοι των διπλανών χωριών να έρθουν και αυτοί προσκυνητές στην Παναγία, αλλά και να ανταμώσουν με συγγενείς, φίλους και γνωστούς από τα διπλανά χωριά. Ήταν και γάμος στο χωριό την ίδια μέρα, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο. Η Αλεξάνδρα, η Τσιαντούλα, που πιο όμορφη δεν μπορούσε να γεννηθεί, ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου, με τον Θεοχάρη, λεβέντης και αυτός, και ας έτρεχαν ποτάμι τα δάκρυα για τον αποχωρισμό της κόρης από τη μάνα, από τον πατέρα και τα αδέρφια της.

Αναρωτιέμαι αν οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν αυτά που έγιναν τα χαράματα της 16ης Αυγούστου του 1943. Αναρωτιέμαι ακόμη αν έχω το δικαίωμα να αναφέρω τα τραγικά συμβάντα και να ξύσω αγιάτρευτες πληγές σε όσους τα έζησαν, καλύτεροι μάρτυρες από τον καθένα μας, αλλά και στις επόμενες γενιές, συγγενείς, φίλους, χωριανούς, νιώθοντας και κουβαλώντας ο καθένας από αυτούς έναν παρόμοιο πόνο και καημό. Από τη μία πλευρά, τα όπλα, οι γυαλιστερές ξιφολόγχες, οι οβίδες και τα κανόνια και από την άλλη οι κάτοικοι του Κομμένου, χωρίς το παραμικρό φταίξιμο, ανέμελοι, ανυποψίαστοι, να γνωρίζουν τη φρίκη και τον θάνατο, να πυρπολούνται και να καίγονται μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, στα σοκάκια και τους δρόμους του χωριού, χωρίς να έχουν πάρει ποτέ απάντηση σε ένα μεγάλο Γιατί(;), χωρίς ποτέ να έχουν μάθει σε τι έφταιξαν και ποιος ήταν ο λόγος αυτής της σκληρής και αδυσώπητης τιμωρίας τους. Και φέρνω στο νου μου τον παπά-Λάμπρο να πηγαίνει βιαστικά στην εκκλησιά και στην Παναγιά, καθώς, εξαιτίας του γάμου της προηγούμενης μέρας, είχε κρατήσει μακριά από αυτήν το Ευαγγέλιο και το θυμιατό για μια ολόκληρη νύχτα. Ο μαρτυρικός του θάνατος, η έλλειψη σεβασμού στο σχήμα του, στο πρόσωπό του, στη ζωή του, στο Ευαγγέλιο που κρατούσε σφιχτά με το αριστερό του χέρι και το ακουμπούσε στην καρδιά του, σαν να μην ήθελε να το αποχωριστεί ποτέ από εκεί.

Φαντάζομαι τον Θόδωρο Μάλλιο να επιδιώκει, χωρίς αποτέλεσμα, να κάνει κοινωνούς της χαράς του σπιτιού του ακόμη και τους κατακτητές και δήμιους, για να καταλαγιάσει το μίσος τους. Νύφη και γαμπρός που δεν πρόλαβε ο ένας να κοιτάξει τον άλλον βαθιά στα μάτια στο νέο ξεκίνημα της ζωής τους.

Αναφέρω τα καταγεγραμμένα θύματα και τον τραγικό απολογισμό του ολοκαυτώματος και αναρωτιέμαι χωρίς απάντηση: 97 νήπια και παιδιά, γιατί τόσα πολλά παιδιά, στα οποία δεν μπόρεσε να ανθίσει ποτέ στα χείλη τους το τριανταφυλλένιο χαμόγελό τους. 14 ηλικιωμένοι, γιατί τόσοι πολλοί ηλικιωμένοι και ανήμποροι που μόνο τα χρόνια και τη σοφία της ζωής είχαν στις πλάτες τους. 119 γυναίκες, γιαγιάδες, μανάδες, θυγατέρες, η ζωή και η ομορφιά του χωριού, άδικα και βάναυσα. 87 άνδρες, άδικα, χωρίς όπλα και καριοφίλια, χωρίς να αναμετρηθούν στο μαρμαρένιο αλώνι.

Και πάω τώρα από την άλλη πλευρά. Και αναρωτιέμαι αν το μίσος, η έχθρα, ο θάνατος, ο φανατισμός, ο εγωισμός θόλωσαν το μυαλό όλων ή αν κάποιοι από αυτούς είχαν διαφορετική γνώμη για αυτά που θα ακολουθούσαν και για όσα ακολούθησαν.

Λυπάμαι πολύ που κάποιος από αυτούς δεν πρόταξε τα δικά του στήθη, για να μη γίνει το κακό και να καταγραφεί ο ίδιος ως ο αιώνιος ήρωας και μάρτυρας.

Επιστρέφω στη δική μας πλευρά. Έχει αποδειχθεί διαχρονικά και το γνωρίζουμε όλοι καλά ότι ο λαός μας πετυχαίνει θαύματα, όταν μας συντροφεύουν η ομόνοια και η ομοψυχία. Αδικούμε τους εαυτούς μας, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, όταν μας καθοδηγούν η διχόνοια, το μίσος και η έχθρα, η έχθρα ανάμεσά μας.

Εξοχότατε κ. Πρόεδρε! Σεβασμιότατε!

Δεν θα μιλήσω για επιβαλλόμενη δικαίωση αυτής της θυσίας και όλων αυτών των θυμάτων της θυσίας, αλλά για αναφαίρετο δικαίωμα. Δικαίωμα για αυτά που τους στέρησαν, δικαίωμα για αυτά που τους αφαίρεσαν βίαια και άδικα, δικαίωμα για αυτά που δικαιούνται δίκαια και δικαιωματικά.

Σας ευχαριστώ πολύ.

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ