Αναρτήθηκε στις:07-12-17 13:37

Που το... πάει ο Τσίπρας


ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ


Μέρος Α΄

Θα ήταν ασυγχώρητη πολιτική αφέλεια αν, τις δύο προ μηνών περίπου δηλώσεις του υπουργού οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου και του αναπληρωτή του κ. Γιώργου Χουλιαράκη για την σκοπιμότητα «της υπέρ-φορολόγησης της μεσαίας τάξης», τις έβλεπε κανείς μόνο ως ομολογία αθέτησης των προεκλογικών υποσχέσεων, που ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μοίραζε αφειδώς ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Όπως, για παράδειγμα, όταν, παραμονές εκλογών του 2012, κατά την διακαναλική συνέντευξη στο Ζάππειο, απαντώντας σε δημοσιογραφική ερώτηση αναφορικά με την αναδιανομή των φορολογικών βαρών, είχε πει ότι το κόμμα του ερχόμενο στην εξουσία, «θα προχωρήσει σε αναδιανομή του πλούτου από κάτω προς τα πάνω, ενισχύοντας τη μεσαία τάξη», την οποία, όπως χαρακτηριστικά δήλωνε: «την ξεκλήρισε το Μνημόνιο και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας».

Αλλά και η ακολουθούσα δήλωση του ΥΠ.ΟΙΚ στη Βουλή: «πως η κυβέρνηση συνειδητά υπερφορολόγησε την μεσαία τάξη και τους συνεπείς φορολογούμενους…» μία μέρα μετά, αφότου ο Αναπληρωτής του μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής για το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2018, που αποκάλυπτε ότι: «Η φορολογική επιβάρυνση που συνεπάγεται ο προϋπολογισμός του 2017 και του 2018 για τους έντιμους και συνεπείς φορολογούμενους, για τη μεσαία τάξη, για τους ελεύθερους επαγγελματίες είναι μεγάλη για αυτές τις κρίσιμες κατηγορίες της κοινωνίας, και αποτέλεσε μια συνειδητή επιλογή που μεταβατικά πήρε η κυβέρνηση, ώστε να καταφέρει να ενισχύσει οικονομικά τα πιο αδύναμα στρώματα, τα πιο ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας, οικογένειες με δύο ανέργους και παιδιά, οικογένειες με εισοδήματα κάτω των 4.800 ευρώ το χρόνο, κάτι που η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έκανε», συμπληρώνει την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια απαξίωσης των επικριτών της κυβέρνησης και ειδικότερα της Νέας Δημοκρατίας, κατά την εξελισσόμενη συζήτηση-αντιπαράθεση για την οικονομική πολιτική.

Δεν παύει ωστόσο να χαρακτηρίζεται ως «ιδεολογική κυβερνητική επιλογή», όπως άλλωστε ο τεχνοκράτης και λιγότερο πολιτικός κ. Χουλιαράκης ρητά επεσήμανε στην πιο πάνω δήλωσή του, σε αντίθεση με τον πολιτικό του προϊστάμενο κ. Τσακαλώτο που στην ακολουθούσα δική του έκανε λόγο για «αναγκαστική επιλογή», εξαιτίας της άκαμπτης στάσης των δανειστών.

Το ερώτημα, βέβαια, που ανακύπτει εδώ είναι, ποια από τις δύο πιο πάνω επιλογές ανταποκρίνεται στην αλήθεια και πως αυτή συνδέεται με τις εκλογικές επιδιώξεις του κυβερνώντος κόμματος; Ή με άλλη διατύπωση, που το… πάει ο Τσίπρας;

Η απάντηση στο τιθέμενο ερώτημα, ασφαλώς και δεν είναι εύκολη, δεδομένου ότι ο έλληνας πρωθυπουργός, παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα, απεδείχθη δεινός πολιτικός τακτικιστής στο εσωτερικό πολιτικό παίγνιο. Ο οποίος, ειδικότερα, μετά την απάρνηση του παλαιού αριστερού εαυτού του, τον Αύγουστο του 2015, όχι μόνο αποδεικνύεται πολιτικά ευπροσάρμοστος με αποτέλεσμα να καθίσταται αναπάντεχα απρόβλεπτος, αλλά με την ούτως ειπείν μετάλλαξή του σε… ρεαλιστή πολιτικό, κατάφερε οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αντί να προηγούνται αντιπαρατιθέμενοι πολιτικό-ιδεολογικά μαζί του, να τον ακολουθούν στις εν πολλοίς αντιλαϊκές κυβερνητικές πρωτοβουλίες του, εστιάζοντας όμως την κριτική τους στα όσα ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποσχέθηκε ότι θα κάνει και ως κυβερνήτης δεν έκανε.

Και ενώ οι αντιπολιτευόμενοι τον Τσίπρα, επενδύοντας και σωστά, στην ένταση της λαϊκής δυσφορίας για την πρωθυπουργική «αθέτηση» των υπεσχημένων, δεν παύουν να τον «πυροβολούν» για την εξοντωτική φορολογία, την άγρια λιτότητα κ.ά που η κυβέρνησή του επιβάλλει στον λαό, από την άλλη επιλέγουν την ραδιοφωνική και τηλεοπτική κοκορομαχία με τα κυβερνητικά στελέχη, προκαλώντας στον σκληρά δοκιμαζόμενο πολίτη, έντονη δυσφορία και απογοήτευση για το θέαμα των μεν να «ξεκατινιάζονται» με τους δε.

Και όσο η αξιωματική αντιπολίτευση, ειδικότερα, ως εν δυνάμει επόμενη κυβέρνηση, δεν καταφέρνει να αρθρώσει έναν ήπιο πολιτικό λόγο διανθισμένο από σοβαρά επιχειρήματα, εκφερόμενο περισσότερο από νεώτερα, άφθαρτα, αλλά όχι μισαλλόδοξης συμπεριφοράς στελέχη, που θα τον καθιστούν εύπεπτο και αξιόπιστο. Και όσο η ίδια δεν παρουσιάζει στον κόσμο ένα ρεαλιστικό και πρακτικά εφαρμόσιμο κυβερνητικό πρόγραμμα, που θα δίνει κάποια ελπίδα απαλλαγής της χώρας από τη μέγγενη της αδιέξοδης μνημονιακής λιτότητας ή τουλάχιστον της χαλάρωσης των «σιαγώνων» της.

Άλλο τόσο τα στελέχη της δεν θα αποφεύγουν τον αποδιδόμενο καταστροφικό χαρακτηρισμό: «όλοι ίδιοι είναι» και θα συναγωνίζονται σε αναξιοπιστία τους αντίπαλους κυβερνώντες. Πόσω δε μάλλον όταν, εκτός των άλλων αντιπολιτευτικών φάουλ, οι «γαλάζιοι» επιμένουν και στο μέχρι πρόσφατα επαναλαμβανόμενο ανεδαφικό «εκλογές τώρα», τις οποίες, όμως, ούτε ο λαός τις θέλει (σ. σ, κατά ποσοστό 71% και άνω) ούτε ο βρισκόμενος στα κάτω του Τσίπρας πρόκειται να τις κάνει, αλλά ούτε και οι δανειστές τις επιτρέπουν.

Και αυτά όταν, τουλάχιστον οι βαθύτερα και ανεπηρέαστα σκεπτόμενοι πολίτες, είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι, με διχασμένο το πολιτικό προσωπικό της χώρας -και ανεξάρτητα του ποιος κυβερνά(ή θα κυβερνά τη χώρα), η άγρια λιτότητα και η δίδυμη αδελφή της, η υπέρ-φορολόγηση εισοδημάτων θα επικρέμανται ως δαμόκλεια σπάθη επί των κεφαλών τους και πως ο δρόμος της πολύ-συζητούμενης ανάπτυξης, που όντως είναι η μόνη ελπίδα για να δει η ο ελληνικός λαός… άσπρη μέρα, θα παραμένει ναρκοθετημένος.

Εντεύθεν, εύλογη η απορία. Άραγε είναι πολιτικά ορθό οι αντιπολιτευόμενοι την κυβέρνηση Τσίπρα να αρκούνται στα πιο πάνω και ειδικότερα να καταγγέλλουν τον πρωθυπουργό για τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τα στελέχη της κυβέρνησης «Σύριζα-ΑΝΕΛ» για ανίατο «καρεκλοκενταυρισμό», όταν ειδικότερα στο βαρύ εμφύλιο-πολεμικό κλίμα στο οποίο εξελίσσεται η αντιπαράθεση, ο σκληρά δοκιμαζόμενος πολίτης, με περισσή ευκολία θα ανταπέδιδε την πιο πάνω «μομφή» στην αξιωματική αντιπολίτευση, λέγοντας : «…ότι όλα αυτά τα κάνετε για να φύγουν αυτοί για να έρθετε εσείς»;

Ωστόσο, όπως ευφυώς μεταφορικά σχολίαζε έμπειρος παλαιός πολιτικός την υποκρυπτόμενη πολιτική του Σύριζα, σε πρόσφατη συζήτηση με τον γράφοντα: «η σαρανταποδαρούσα του Τσακαλώτου, έχει περισσότερα υγιή πόδια, ώστε η… χάρη της να φθάσει μέχρι τις εκλογές».

Ενώ ο ίδιος, αναλύοντας περεταίρω την πιο πάνω φράση, ανέφερε πολλά και ενδιαφέροντα, όπως ότι: «Η κυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», με την κατά 180 μοίρες στροφή του κ. Τσίπρα προς τον ρεαλισμό, αφού πέρασε σχεδόν «αναίμακτα» τα σκληρά μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης, συνεργάστηκε και συνεργάζεται πλήρως με τους ευρωπαίους εταίρους στο μεταναστατευτικό και δρομολόγησε τη λήψη των εξ’ ίσου σκληρών δεσμεύσεων της τρίτης(αξιολόγησης), όχι μόνο κατάφερε να πάψει, πλέον, να θεωρείται το «κακό παιδί» από το ιερατείο των Βρυξελλών και του Βερολίνου, αλλά, ο πλέον «κατάλληλος» και «αξιόπιστος» πρωθυπουργός μιας κυβερνήσεως, που χωρίς σοβαρούς εσωτερικούς κλυδωνισμούς υλοποιεί και υπόσχεται να υλοποιήσει τα υπόλοιπα μέτρα του 3 ου μνημονίου και είναι έτοιμος να δρομολογήσει τις δύσκολες «πολιτικό - οικονομικό - κοινωνικά» μετά-μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας στα πολλά επόμενα χρόνια.


(e-mail akoliatsos@gmail.com)

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ