Έρχεται μία στιγμή που η ζωή τα φέρνει έτσι που νομίζεις ότι έγινε μία «τούμπα» σε όλα τα υποτιθέμενα κεκτημένα, όμως αποδεικνύονται το καλύτερο δώρο και μία καταπληκτική εμπειρία τέτοια που σε κάνει ποιο δυνατό αποκαλύπτοντας παράλληλα τα πλοκάμια της διαπλοκής και αλήθειες, όμως άλλα κανονίζουν οι άνθρωποι και άλλα ο Θεός ορίζει.

Ήρθε λοιπόν μία διακοπή ρεύματος μετά από την απόρριψη μιας πρότασης, είτε αυτή έχει να κάνει με μία αγοραπωλησία ή με μία συνεργασία. Μικρή διαφορά έχει το ένα από το άλλο. Ήρθαν όλα μαζί και με μία ευτυχώς περαστική αδιαθεσία έτσι που να μην έχεις περιθώρια επιλογής παρά μόνο να ξεκινήσεις μία δαιδαλώδη προσπάθεια επαναφοράς προειλημμένων αποφάσεων ώστε να αποκατασταθεί η κανονικότητα.

Προειλημμένων και άδικων θα πω, αφού έδειχναν την πόρτα της εξόδου αδιαφορώντας για τα πραγματικά εισοδήματα, αυτά τα οποία αποτυπώνονται σε αυτό που λέγεται «Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Όταν δεν δηλώνεσαι στο Κοινωνικό τιμολόγιο οι λογαριασμοί είναι «φουσκωμένοι» και το κόστος πληρωμής δυσβάσταχτο. Ήρθε καπάκι και η καραντίνα του παρελθόντος και τα δεινά της για να κορυφωθεί το πρόβλημα και τώρα διαπιστώσαμε ότι αυτό που «νοσεί» είναι κυρίως το φιλότιμό μας.

Είμαστε υπόλογοι αφού πρέπει να δείχνουμε κάπως αλλιώς, να μην έχουμε δικαιώματα, ούτε αξιοκρατία και να δεχόμαστε να μας ακουμπούν όπου θέλουν κάθε φορά σαν αντικείμενα και συνήθως στο «περιθώριο».

Το λάθος να μην αναγνωρίζεται αφού οι άνθρωποι του περιθωρίου είναι αυτό που λέμε κάτι σαν τους αόρατους ανθρώπους που ότι και να πουν πρέπει να είναι λάθος και χωρίς βάση. Οπωσδήποτε λάθος γιατί διαφορετικά θα πρέπει κάποιος από ποιο ψηλά να κληθεί να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να υποστεί και τις συνέπειες αφού αυτή η περιθωριοποίηση μπορεί και να μην ήταν και εντελώς αθώα. Πόσο μάλλον όταν αυτή οδήγησε σε μία εκ παραδρομής διακοπή ρεύματος.

Πως να κατανοήσει όμως αυτός που έχει τον μισθό του αυτόν που δεν τον έχει και παλεύει με νύχια και με δόντια να καταφέρει όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να διατηρήσει τα κεκτημένα μιας ζωής είτε αυτά έχουν να κάνουν με την εργασιακή εμπειρία, την ικανότητα, την αντοχή, την προσαρμοστικότητα, την εφευρετικότητα, και όλα αυτά που απαιτούνται για να σταθεί κάποιος στα πόδια του κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Μπορεί να είναι όλα αποκτήματα χρήσιμα στο διάβα της ζωής μαςόμως έχουμε δικαίωμα και στη δικαίωση.

Τρείς εβδομάδες μετά την ξαφνική αλλά όχι μη αναμενόμενη «κρυάδα» της διακοπής ρεύματος η οποία συνεχίζεται, όλα είναι τόσο ίδια αλλά και τόσο διαφορετικά.

Ευτυχώς δεν υπήρχε σκοτάδι ούτε το βράδυ αφού το φως έρχεται από μέσα μας και η τεχνολογία φαντάζει φτωχή για να καλύψει τις πραγματικές εσωτερικές μας ανάγκες.

Η μέρα δεν είχε τελειωμό από το τρέξιμο για να προκύπτει κάθε φορά μπροστά στην όποια συζήτηση και στον όποιο πιθανό διακανονισμό ένας «τοίχος» απροσπέλαστος αφού όταν δεν έχεις χρήματα και δεν υποτάσσεσαι η καλύτερη θέση που σου αξίζει είναι το περιθώριο.

Ένας λατρεμένος χώρος όμως που τον αγαπούσα από παιδί. Αυτά τα διαχωριστικά στο τετράδιο με τις μπλε γραμμές δεξιά και αριστερά με γοήτευαν αφάνταστα. Το αγαπούσα και ήθελα να μην υπάρχει για να του δώσω ενσωματώνοντας το, την πραγματική του αξία στην όμορφη σελίδα.

Τώρα ήμουν εγώ στο περιθώριο λόγω της αδυναμίας μου να ανταποκριθώ και να πληρώσω δικηγόρους, λογιστές και ότι άλλο και να αναγκάζομαι κάθε φορά να ελίσσομαι αξιοπρεπώς προς την ομαλότητα διεκδικώντας και κατ υπέρβαση την στήριξή τους εκεί τουλάχιστον που ήταν απολύτως αναγκαίο.

Δεν ήταν πάντα εύκολο, για να ακριβολογώ ήταν πάντα δύσκολο όμως η ζωή τα έφερε έτσι που από παιδί ήρθα αντιμέτωπη με τα πολύ δύσκολα.

Αυτό πάλι άλλο «έγκλημα». Γιατί δεν πέφτεις. Γιατί δεν το βάζεις κάτω να σε δούμε να πονάς για να ικανοποιηθούν τα σαδιστικά ένστικτα που πολλές μικρές κοινωνίες κρύβουν.

Το σώμα στυλώνεται και αγωνίζεται μέσω της ταπείνωσης ίσως γιατί όταν δεν υπάρχει ηλεκτρικό αυτό το χλωμό φώς από τα ξεχασμένα, επίτηδες, λευκά χριστουγεννιάτικα φωτάκια που δεν αναβοσβήνουν είναι αυτά που ενισχύουν την παρατεταμένη γιορτή αλλά και συντροφεύουν καλύτερα το νου μας ώστε να δούμε καθαρότερα ποιους πραγματικά έχουμε δίπλα μας.

Ίσως το γκαζάκι και όχι το ηλεκτρικό μάτι της κουζίνας είναι καλύτερη συντροφιά όταν κάνεις τον καφέ ή όταν ζεσταίνεις νερό για τις ανάγκες του σπιτιού. Το κινητό που δεν φορτίζει στο σπίτι αλλά από εδώ και από εκεί σε φίλους και γνωστούς και ο υπολογιστής που δεν μπορείς να εργαστείς εμφανίζει μία άλλη πτυχή ακόμα και όταν οι διαμαρτυρίες, από γνώστες της κατάστασης έρχονται και για να επιπλήξουν προκειμένου να απολαύσουν για μεγαλύτερη «πίτα» δημοσιότητας από την προσφερόμενη άμισθη εργασία.

Ένα ποτήρι κρύο νερό έχει μεγαλύτερη αξία με τις υψηλές θερμοκρασίες ιδιαίτερα όταν δεν το έχεις και όταν ο καύσωνας δείχνει την μανία του σε φρούτα και λαχανικά που παλεύουν να διατηρηθούν εκτός ψυγείου χωρίς αποτέλεσμα.

Όταν πετάς όλα σου τα τρόφιμα από το ψυγείο και τελειώνουν καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις κάτι άλλο να πετάξεις και είσαι ήσυχος προς αυτή την κατεύθυνση.

Όταν αρχίζεις όμως να πετάς πράγματα, το μυαλό πάει και στο γενικότερο ξεκαθάρισμα. Πάει στο ξεσκαρτάρισμα και αυτό έχει να κάνει και με όλα αυτά ότι οδήγησαν σε αυτή τη «σήψη».