Αναρτήθηκε στις:29-02-24 11:26

Το συγκινητικό μήνυμα της Χαράς Βρατσίστα έναν χρόνο μετά την τραγωδία στα Τέμπη


Της Ειρήνης Κατσούλα



Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από την τραγική εκείνη νύχτα, κατά την οποία 57 αθώες ψυχές έφυγαν για το ταξίδι χωρίς επιστροφή… μέσα στα βαγόνια δύο τρένων που συγκρούστηκαν βίαια στην περιοχή των Τεμπών. 57 συμπολίτες μας χάθηκαν, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά, γεμάτα όνειρα για τη ζωή και το μέλλον, όνειρα… που χάθηκαν μαζί τους εκείνη την μοιραία νύχτα. Μαζί με τα θύματα, χάθηκαν και οι δικοί τους άνθρωποι που ζουν σαν “ζωντανοί νεκροί” έναν χρόνο τώρα, αναζητώντας δικαίωση για τους αγαπημένους τους. Όμως, η ζωή δεν συνεχίζει να είναι σκληρή μόνο για τις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και για όσους επέζησαν εκείνη τη νύχτα. Κάποιοι επιβίωσαν με μεγαλύτερους ή μικρότερους τραυματισμούς… όμως ο τραυματισμός της ψυχής παραμένει έναν χρόνο μετά βαθύς για όλους τους επιζήσαντες!

Ένας από τους επιζήσαντες είναι και ο γιος της Χαράς Βρατσίστα, από την Άρτα, που επέβαινε στο πέμπτο βαγόνι! Εκείνη την τραγική ημέρα είχα επικοινωνήσει με την κα Βρατσίστα, η οποία μας είχε μεταφέρει τις δύσκολες ώρες που βίωνε ο γιος της, ευτυχώς χωρίς τραυματισμούς, αλλά όντας σοκαρισμένος, μουδιασμένος, βγαίνοντας ζωντανός μέσα από την πύρινη κόλαση. Η κα Βρατσίστα με μια ανάρτησή της χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόνισε “Όταν μια τέτοια νύχτα ξυπνούν μνήμες πονεμένες, οι δικές σου μνήμες, από ένα δυστύχημα που στοίχειωσε μια χώρα ολάκερη, κοιτάς ψηλά στον ουρανό, που δείχνει να συμπάσχει, και προσεύχεσαι, σ' όποιο θεό πιστεύεις, για τον δικό σου άνθρωπο που "τα κατάφερε", για τους 57 που "έφυγαν", για όσους έμειναν και βιώνουν πάλι και πάλι τον εφιάλτη… Κι ελπίζεις στην κάθαρση... έτσι τελείωναν οι αρχαίες τραγωδίες…”.

Προσωπικά επικοινώνησα με την ίδια και της ζήτησα δύο λόγια στη μνήμη των θυμάτων, όμως με ταπεινότητα η ίδια μου ζήτησε να μην δημοσιεύσω κάτι χθες, μιας που η χθεσινή ημέρα έπρεπε να είναι αφιερωμένη μόνο σε εκείνους που χάθηκαν. Σεβάστηκα την επιθυμία της και της τόνισα ότι θα μεταφέρω το μήνυμά της την επομένη… Τα λόγια της συγκλονιστικά… Τα λόγια μιας μητέρας, που ενώ συνεχίζει τη ζωή της όπως οφείλει, το κάνει ξέροντας ότι όλα θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει εκείνη την μοιραία νύχτα στις 11.22 το βράδυ. Παρουσιάζω τα λόγια της με την ελπίδα αυτά να ενωθούν με τις κραυγές των μανάδων που πενθούν, ώστε επιτέλους… επιτέλους… να υπάρξει δικαίωση για όσους χάθηκαν, αλλά και για αυτούς που ζουν ξέροντας ότι ένα κομμάτι της ψυχής τους χάθηκε ανεπιστρεπτί εκείνη τη νύχτα.

Χαρά Βρατσίστα: “Ευχαριστώ αρχικά για το ενδιαφέρον. Και, ναι, η ζωή συνεχίζεται για εμάς... Στη διάρκεια ενός έτους από την αποφράδα μέρα της 28ης/2/2023 όλοι κάναμε τον απολογισμό μας, εμπλεκόμενοι στο δυστύχημα και μη. Ο γιος μου είναι καλά, προχωράει τη ζωή του, τη δουλειά του, σε αντίθεση με άλλους 57 που "φύγανε", κι άλλους που ζουν καθημερινά τον εφιάλτη ενός ταξιδιού του τρόμου. Δεν θα ήθελα να πω κάτι σήμερα, ένα χρόνο μετά.... Σπαράζω συχνά, πυκνά, με τον πόνο τόσων ανθρώπων... Ταυτίζομαι επίσης συχνά, πυκνά, με αυτές τις δεκάδες μάνες, κι ας είμαι από τις "τυχερές"... Από εδώ και πέρα πιστεύω πως όλες ταυτιζόμαστε, όπως και υποκλινόμαστε, με την ΚΥΡΙΑ Μαρία Καρυστιανού. Θα συμπορευτούμε στον αγώνα της, στο βαθμό που δύναται ο καθένας μας... και... κάπου θα βγει, όχι όπου βγεί... Και πάλι ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας”.



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ







img