Αναρτήθηκε στις:23-10-20 13:17

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…


Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*


Είναι διαχρονικό και με βαθιές ρίζες το πρόβλημα των ανισοτήτων, των διακρίσεων και της αδικίας που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία, και όχι μόνο.

Οι ισχυροί του πλούτου, οι κατέχοντες τα μέσα παραγωγής και οι δυνάστες των λαών πάντα βρίσκουν τρόπο να έχουν το δίκαιο με το μέρος τους.

Αυτήν την εσωτερική έκρηξη των απλών ανθρώπων ήθελε να εκφράσει και ο εθνικός μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης όταν μεσούσης της δικτατορίας συνέγραψε έναν δεύτερο εθνικό ύμνο για την ελευθερία και την δημοκρατία που δεν ήταν τότε καθόλου αυτονόητα.

Ήταν πράγματι πολλοί που με πολλούς διαφορετικούς τρόπους είχαν εκφράσει στις 8 Οκτώβρη τον προβληματισμό τους για την οριστική εξάλειψη μιας εγκληματικής οργάνωσης που ταλάνισε μια ολόκληρη 10ετία τη κοινωνία μας εξάπτοντας τα φοβικά σύνδρομα και πληγώνοντας την δημοκρατία μας.

Ουδείς όμως αμφισβήτησε την αμεροληψία και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης που όλοι πίστεψαν ότι αυτή την φορά στάθηκε στο ύψος της.

Κυρίως εστίασαν στην ύπαρξη άπειρων φωλιών στα σωθικά της κοινωνίας μας όπου το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται και με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναβγούν οι εφιάλτες με άλλη μορφή για να μας ξανασώσουν. Και προφανώς όσο η πολιτική σέρνεται στο καναβάτσο και η κοινωνία μας υποφέρει στριμωγμένη στην γωνία πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να επιβιώσουν και εξωθούνται εκτός των τειχών ψάχνοντας τρόπο να αντιδράσουν και συνήθως πάνε στ’ άκρα.

Είμαι εκ φύσεως αντιρρησίας και δεν επικροτώ εν λευκώ θεσμούς και πρόσωπα.

Είχα σκεφτεί συγγράφοντας το άρθρο με τίτλο «ο διάβολος ζαβλακώνει στο λιβάνι και τυφλώνεται στο φώς» αν θα ήταν σκόπιμο να αμαυρώσω την ιστορική δικαστική απόφαση με προβληματισμούς και επιφυλάξεις.

Όχι όμως για το εκκολαπτόμενο αυγό του φιδιού, αλλά για την αναξιοπιστία του θεσμού της δικαιοσύνης που κατά περίπτωση «άγεται και φέρεται».

Είχα γράψει στις 10 Οκτωβρίου τα εξής:

«Στα απόνερα της περιδίνησης της οικονομίας που όλα τα στροβιλίζει και οι θεσμοί δεν έμειναν ανέγγιχτοι.

Η δικαιοσύνη αναξιόπιστη και αυτή δεν είναι τυφλή (όπως θα όφειλε να είναι). Και έχει κατηγορηθεί ούκ ολίγες φορές για άτεγκτη κρίση επιλεκτικά και μόνο απέναντι σε αδύναμους και ευάλωτους πολίτες, ενώ για ανομίες των μεγαλοκαρχαριών «κάνει τα στραβά μάτια».

Την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης όμως, μια υπόθεση χιλιάδων σελίδων την διερεύνησε εξονυχιστικά και με γνώμονα την τιμωρία των ενόχων και την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας.

Η 7Η Οκτωβρίου έχει ήδη καταχωρηθεί με ανεξίτηλα γράμματα στα δικαστικά χρονικά. Η δικαιοσύνη αγνόησε τις σειρήνες που την ήθελαν αδύναμη και ευάλωτη σε εξωθεσμικές απειλές και εκβιασμούς και στάθηκε επάξια στο ύψος των περιστάσεων.

Η απόδοση δικαιοσύνης μπορεί να αφορά πρώτιστα τις οικογένειες των θυμάτων και τους οικείους τους. Δεν παύει όμως να αφορά και κάθε μέλος της κοινωνίας μας που δίνει καθημερινά την δική της μάχη να ξεμπροστιάσει τα έργα και τις ημέρες της νεοναζιστικής οργάνωσης.

Η ετυμηγορία της δικαιοσύνης βασίστηκε σε καθαρά δικονομικά και ντοκουμενταρισμένα κριτήρια, αλλά είναι βέβαιο ότι αφουγκράστηκε και την οργή της κοινωνίας για ανθρώπους που συνειδητά και οργανωμένα ασελγούν στην δημοκρατία μας».

Και πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρείς» εκ των έσω η δικαιοσύνη αποδεικνύει ότι δεν γύρισε και πολύ τις πλάτες στις σειρήνες που την θέλουν αδύναμη και ευάλωτη σε εξωθεσμικές παρεμβάσεις, απειλές και εκβιασμούς και θολώνει το μήνυμα της ιστορικής της απόφασης για συντριπτική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης.

Η Εισαγγελέας κα. Αδαμαντία Οικονόμου δεν είναι μια τυχαία δικαστική λειτουργός. Είναι βασικός παράγων μια δίκης που θα μπορούσε και θα έπρεπε να καταχωρηθεί στα δικαστικά χρονικά ως ιστορική δικαστική απόφαση.

Θολώνει τα νερά η κα. Οικονόμου προσπαθώντας να αποσιωπήσει ότι είναι άνθρωποι που δεν σέβονται τον νόμο, που μετέρχονται μεθόδους του υποκόσμου και της νύχτας, που στρατολόγησαν και εκπαίδευσαν νέα παιδιά σε φασιστοναζιστικορατσιστοξενοφοβικές αντιλήψεις και πρακτικές και ότι τελικά επέδειξαν μεταμέλεια και έγιναν ξαφνικά καλά παιδιά.

Φάσκουσα και αντιφάσκουσα η ίδια αφού στο σκεπτικό της αρχικής απόφασης εισηγήθηκε την ανώτερη ποινή των 13 χρόνων που ομόφωνα αποφάνθηκε το δικαστήριο και που καταδικάζει την Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση.

Και τώρα τα μασάει και τα κλώθει θέλοντας να τους ρίξει στα μαλακά και με το σκεπτικό των ελαφρυντικών του πρότερου έντιμου βίου (βίος και πολιτεία) να αφεθούν ελεύθεροι εισηγούμενη τον ανασταλτικό χαρακτήρα της ποινής.

Και αδιαφορώντας πλήρως για τη οργή της κοινωνίας και για το περί δικαίου αίσθημα ενός λαού που πλέον γίνεται πιο καχύποπτος, δύσπιστος και αδιάφορος απέναντι σε κάθε θεσμική μορφή λειτουργίας της κοινωνίας μας.

Όταν η Θέμις δεν έχει κέφια βγάζει ζόνγκ…

*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι οικονομολόγος



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ