Αναρτήθηκε στις:04-10-19 12:48

Η κοινωνία των δύο τρίτων καραδοκεί…


Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*


Είναι αδιανόητο μια χώρα που γέννησε την δημοκρατία και που υπήρξε ανά τους αιώνες το λίκνο των γραμμάτων των τεχνών και του πολιτισμού να διοικείται χωρίς συγκεκριμένο ιδεολογικό μπούσουλα και προσανατολισμό.

Αυτή η ιδιάζουσα πολιτική θολούρα που λανσάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσποιούμενος τον προοδευτικό κεντροαριστερό πολιτικό και που δήθεν αγκαλιάζει και ενδιαφέρεται για τις πολυάριθμες κοινωνικές ομάδες των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, των αγροτών, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών ακόμη και των ανέργων μάλλον να ρίξει στάχτη στα μάτια φαντάζει και να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα παρά να μας γεμίζει αισιοδοξία για το αύριο.

Δεν μας έφτανε που για μια 8ετία το 90% του Ελληνικού λαού βομβαρδιζόταν ανηλεώς με διάφορους τρόπους και οπισθοδρόμησε δεκαετίες πίσω.

Δεν μας έφτανε που 600.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν άντεξαν και έβαλαν λουκέτο αναγκάζοντας 400.000 οικογένειες να μην έχουν ούτε ένα εργαζόμενο και ούτε ένα ευρώ εισόδημα στο σπίτι.

Δεν μας έφτανε που εργαζόμενοι και συνταξιούχοι έβλεπαν καθημερινά και με διάφορους τρόπους το ελάχιστο εισόδημα να πριονίζεται και να μην επαρκεί πλέον να καλύψει τις βασικές βιοτικές ανάγκες της οικογένειας και οι ίδιο να υποβιβάζονται βιαίως από την μεσαία στην τάξη των νεόπτωχων.

Μας έλαχε και ο Κυριάκος που ως περιφερόμενος μάγος μοιράζει καλαθάκια μισογεμάτα με δώρα άδωρα και καθρεφτάκια για να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε.

Μας θυμίζει λίγο από Καραμανλή τον νεώτερο που αρνήθηκε η δεν είχε την επάρκεια να υπηρετήσει τον ρόλο του ως αυθεντικός εκπρόσωπος της άρχουσας τάξης των εχόντων και κατεχόντων, άφησε μια χώρα να αυτοδιοικείται στον αυτόματο πιλότο και μεγαλοεργολάβους να κάνουν πάρτι και να ευτροφίζονται στις παρυφές του δημοσίου.

Οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ όμως γνωρίζουν καλά και κρατούν μικρό καλάθι.

Ξέρουν ότι είναι καθαρά ιδεολογικοπολιτικό το πρόβλημα και καλά θα κάνει ο νέος πρωθυπουργός να ξεκαθαρίσει την θέση του και να οριοθετήσει εξ΄αρχής τους στόχους και τις κοινωνικές ομάδες που προτίθεται να εκπροσωπήσει, και να υπηρετήσει.

Όλα ξεκινούν και έχουν αναφορά στην κυρίαρχη ιδεολογικοπολιτική τάση της παγκοσμιοποίησης που σαν ένα πελώριο χταπόδι άπλωσε τα πλοκάμια και αδρανοποίησε παραγωγικές δυνάμεις στην λογική του απόλυτου ελέγχου του συντελεστή παραγωγής κεφάλαιο.

Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο επιδιώκοντας την μεγιστοποίηση των κερδών με κάθε τρόπο αδιαφορεί για τα κοινωνικά κεκτημένα, τα κοινωνικά δικαιώματα και επιβάλλει μονομερώς την βούλησή του. Οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο ακόμη και οι Σοσιαλιστικές αδυνατούν να προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση. Ο παράγων άνθρωπος και το περιβάλλον μπαίνουν πλέον σε δεύτερη μοίρα όταν σχεδιάζονται οι οικονομικές πολιτικές.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις κοσμοθεωρίες είναι το κατά πόσο ένα κομμάτι του παραγόμενου πλούτου που αποτελεί και την υπεραξία της συμβολής της εργασίας στο κόστος παραγωγής θα πρέπει να παρακρατείται και να αναδιανέμεται ως κοινωνικό μέρισμα στις αδύναμες, ανήμπορες και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες για να διασφαλίζεται η αναγκαία κοινωνική ισορροπία.

Η μέντορας των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς και της ακραίας μονεταριστικής θεώρησης της κοινωνίας των 2/3 Μάργκαρετ Θάτσερ σε πείσμα της κυρίαρχης την δεκαετία του ’80 σοσιαλιστικής ιδεολογικής επικράτησης διακήρυξε την κοινωνική ανισότητα ως αναγκαία προϋπόθεση για την υπαρξιακή πορεία του πλανήτη, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι δεν θα επαρκούν μελλοντικά να θρέψουν και να συντηρήσουν τα 7 δισεκατομμύρια ανθρώπων που κατοικούν στην γη.

Είχε οριοθετήσει την παγκόσμια κοινότητα σαν μία πυραμίδα στην κορυφή της οποίας βρίσκεται μία μικρή διεθνής ελίτ που ελέγχει τις πολυεθνικές, τις χρηματιστηριακές αγορές, την παγκόσμια τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (Π.Ο.Ε.) και όλους τους διεθνής οικονομικούς οργανισμούς. Μαζί με μια κοινωνική τάξη που βρίσκεται ‘’εντός των τειχών’’ και που όμως αισθάνεται όλο και περισσότερο ανασφαλής αποτελούν το 1/3 του πληθυσμού του πλανήτη.

Τα υπόλοιπα 2/3 εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι φτωχοί, σε μόνιμη βάση ‘’εκτός των τειχών’’ δεν βρίσκουν θέση στο σύστημα και συνεπώς κρίνονται άχρηστοι.

Ανάμεσα στους πλούσιους και πτωχούς το νεοφιλελεύθερο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο θέλει μια νέα τάξη όχι πλέον την μεσαία, αλλά τους νεόπτωχους που παρά το ότι έχουν απασχόληση, είναι οι παρίες του συστήματος, αφού τους επιβάλλονται πρωτόγνωρες εργασιακές συνθήκες (μειώσεις αποδοχών, απολύσεις, μετατροπή της πλήρους απασχόλησης σε part-time, άρση της μονιμότητας) που πέραν της ανασφάλειας δεν μπορούν πλέον να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους και να διασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης.

Ποιοι άραγε υπήρξαν οι αυθεντικοί εκπρόσωποι των μονεταριστικών ιδεολογικοπολιτικών προσεγγίσεων στην χώρα μας;

«Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε» ο πρώτος διδάξας Κων/νος Μητσοτάκης.

Βάλθηκε με συνοπτικές διαδικασίες να γκρεμίσει το σύγχρονο κοινωνικό κράτος που θεμελιώθηκε την δεκαετία του ’80 και περνούσε από το μικροσκόπιο κάθε κοινωνική δαπάνη. Επιδόματα, υπηρεσίες σε βρέφη και μικρά παιδιά, σε υπερήλικες και σε άτομα με αναπηρία έκρινε ότι κοστίζουν ακριβά και επιβαρύνουν τις υγιείς και παραγωγικές δυνάμεις. Και άρα στον καιάδα. Ευτυχώς όμως το αισθητήριο του Ελληνικού λαού λειτούργησε και έθεσε την περίοδο Κων/νου Μητσοτάκη ως μια σύντομη γκρίζα παρένθεση στην μεταπολιτευτική περίοδο.

Και επειδή το μήλο πάντα κάτω από την μηλιά θα πέσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν απαρνείται την λογική της οικογένειας. Κληρονόμησε το μένος του πατέρα του κατά των κρατικών λειτουργών αλλά και κατά κάθε εργαζόμενου στην χώρα που κατ’ αυτόν οφείλει να εργάζεται, να παράγει και να μην απαιτεί υπεραξίες και κοινωνικά δικαιώματα. Είναι ό ίδιος που μόλις πριν λίγα χρόνια ως Υπουργός Εσωτερικών είχε εισηγηθεί την λύση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με μειώσεις κρατικών δαπανών, αλλά συμφωνούσε και επικύρωνε την λανθασμένη τότε συνταγή της αύξησης των άμεσων και των έμμεσων φόρων που τώρα λανσάρει ως την μοναδική διέξοδο για την ανάπτυξη.

Απέλυσε τις καθαρίστριες, τους σχολικούς φύλακες και τους δημοτικούς αστυνομικούς τους πλέον αδύναμους και φτωχοποιημένους εργαζόμενους χωρίς καμία δόση ανθρώπινης ευαισθησίας. Επιχείρησε και μέσα από την αξιολόγηση των υπαλλήλων του δημοσίου να απολύσει κάποιες χιλιάδες ακόμη επιβάλλοντας την διαθεσιμότητα όσων οι προϊστάμενοι βαθμολογούσαν με βαθμό κάτω του 6 ως ανεπαρκών και αντιπαραγωγικών αλλά το συνδικαλιστικό κίνημα τον ανάγκασε να αναθεωρήσει.

Πως λοιπόν σήμερα και μέσα σε δύο μόνο μήνες το δημοσιογραφικό κατεστημένο επιχειρεί να μας πείσει ότι με ένα μαγικό ραβδάκι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποκαταστήσει την κανονικότητα και βίαια θα μας χώσει σε μια επίπλαστη ευζωϊα και μια νέα εποχή παχιών αγελάδων;

Υπάρχουν και νοήμονες πολίτες σε αυτήν την χώρα που γνωρίζουν τις πραγματικές προθέσεις και την προοπτική που διανοίγεται μπροστά μας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να αποσαφηνίσει τις πραγματικές ιδεολογικοπολιτικές του αναφορές και προσεγγίσεις και κυρίως ποια θα είναι η επόμενη μεταμνημονιακή ημέρα.

Η κοινωνία των 2/3 είναι ένα απάνθρωπο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που συνειδητά φτωχοποιεί την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και δεν αρμόζει στον υπερήφανο Έλληνα πολίτη…

*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι Οικονομολόγος

img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ